LOGINMatapos sabihin iyon, mabilis na pinunasan ni Nathan ang isang patak ng luhang kusang tumulo sa gilid ng kanyang mata. Napansin iyon ni Nala. Agad niyang hinaplos ang pisngi ng kanyang kuya at pinunasan ang luha nito.“Kuya, tama na. Huwag ka nang umiyak!”Napairap siya nang bahagya.“Lalaki ka, tapos iiyak ka? Nakakahiya kay Tita. Hindi bagay!”Napangiti si Nathan sa sinabi ng kanyang kakambal. Kahit bata pa si Nala, tila alam na nito kung paano pagaanin ang loob ng kanyang kuya. Ngunit sa likod ng kanyang ngiti ay nananatili ang bigat sa kanyang dibdib.Samantala, hindi napigilan ni Ratna ang mahabag sa dalawang bata.“Halika rito, mga anak.”Agad niya silang niyakap.“Huwag kayong malungkot. Naiintindihan ni Tita ang nararamdaman ninyo.”Napayuko si Nathan.“Malungkot po kami kasi sinabi ni Sir Angelo na anak daw kami sa labas.”Mahina niyang idinugtong:“At kasalanan daw iyon ni Mama.”Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Ratna. Ngunit sa halip na sang-ayunan ang bata, marahan niya
“Pero, mga anak, bakit hindi pa kayo umuuwi?”Napatingin si Ratna sa kambal. Napansin niyang suot pa rin ng dalawa ang kanilang uniporme sa kindergarten—ibig sabihin, matagal na silang naghihintay matapos ang kanilang klase.“Hindi pa po kami sinusundo ni Mama,” sagot ni Nathan.“Hindi pa kayo sinusundo?”Napailing si Ratna.“Naku, kawawa naman kayo. Ganito na lang. Sumama muna kayo kay Tita. Maaari ko kayong isama sa paglabas kasama ang mga apo ko.”Napalingon si Nala sa kanyang kuya.“Kuya, sasama ba tayo?”“Paano kung dumating si Mama?”Napaisip si Nathan.“Parang hindi na siya darating agad. Baka sobrang dami niyang ginagawa.”Mahina niyang bulong sa kapatid.“Baka nakalimutan na naman niya tayong sunduin. Ayokong maghintay dito hanggang abutin tayo ng gabi. Sumama na lang tayo kay Tita.”Sumulyap siya kay Tita Ratna.“Mukhang mabait naman si Tita.”Napahawak si Nala sa kanyang tiyan.“Okay po. Gutom na rin ako.”Napangiti si Ratna. Samantala, habang hinihintay niya ang kanyang ta
Napatingin nang mabuti si Ratna sa dalawang batang nasa harapan niya.May kung anong pamilyar sa kanilang mga mukha. Bigla niyang naalala ang mga kambal na minsan niyang nakita sa isang video call kasama si Rodolfo noong nasa Paris siya.Noon ay mga sanggol pa lamang ang mga ito at karga-karga ni Rodolfo. Ngunit ngayon, kahit lumaki na sila, hindi nagbago ang kanilang mga mukha.“Ang mga batang ito... sila nga ang kambal na nakita ko noon!” bulong niya sa sarili.Sandali niyang nakalimutan si Angelo. Agad siyang lumapit sa dalawang bata.Lumuhod siya upang maging kapantay nila at ngumiti.“Hello, mga anak. Ano ang mga pangalan ninyo? Kambal ba kayo?”Sabay na tumango sina Nathan at Nala. Lalong napangiti si Ratna nang makita ang kanilang mga inosenteng mukha. Napaka-cute at kaibig-ibig ng dalawa.Talagang kamukha nila ang mga sanggol na nakita niyang karga ni Rodolfo noon.“Sandali... umiiyak ba kayo?”Napansin niyang namumula ang mga mata ng kambal. Agad na pinunasan nina Nathan at N
Maingat na pinagmasdan ni Ratna ang mukha ng lalaki. Hindi siya nagkamali.Siya nga.Si Angelo—ang lalaking minsan niyang nakatrabaho at nakasosyo sa ilang gawain.Ngunit hindi naging maganda ang pagtatapos ng kanilang ugnayan matapos niyang matuklasang nandaya si Angelo.“Kaya pala...”Bahagyang ngumisi si Ratna.“Kaya ngayon, siya pala ang nagtatrabaho sa paaralan ng mga apo ko? At paano nangyari na hindi ko man lang nalaman?”Humakbang siya palapit.“Ayos lang. Matagal ko na rin siyang hinahanap. At ngayon, sa wakas, alam ko na kung saan siya matatagpuan.”Tila natuwa pa siya.Hindi pa tapos ang mga dapat nilang pag-usapan ni Angelo. Habang papalapit, marahan niyang hinubad ang kanyang salamin at hinayaang manatiling nakabitin iyon sa kanyang kamay.Samantala, walang kaalam-alam si Angelo na may isang taong papalapit sa kanyang likuran. Abala pa rin siya sa paglalason sa isip nina Nathan at Nala.“Ngayon, alam na ninyo ang totoo, hindi ba?”Mabigat ang kanyang tono.“Masama ang iny
“Oo. Ang tatay ninyo ay isa lamang kasambahay.”Bahagyang ngumisi si Angelo.“Pasensya na, mga bata. Hindi ko naman ibig kayong saktan. Sinasabi ko lang ang totoo tungkol sa kung sino ang inyong tunay na ama. Pero huwag kayong mag-alala. Makakapag-aral pa rin kayo rito kahit kasambahay lamang ang inyong ama.”Matalim ang pagkakasabi ni Angelo, na may halong panunuya sa kanyang tinig.Nagkatinginan sina Nathan at Nala. Hindi nila alam kung dapat ba silang malungkot o matuwa.Sa buong buhay nila, ngayon lamang nila narinig na ang kanilang tunay na ama ay isang kasambahay. Ngunit sa halip na ikahiya ito, ngumiti si Nathan.“Talaga po ba, Sir? Kasambahay po ang trabaho ng asawa ni Mama?”Tumango si Angelo.“Kung gano'n, wala naman pong problema sa amin,” dagdag ni Nathan. “Kung iyon po ang marangal na trabaho ni Papa, hindi namin iyon ikakahiya.”Tumango rin si Nala.“Tama si Kuya. Wala rin po akong problema doon.”Sandali siyang napaisip bago ngumiti.“Ang gusto ko lang naman po ay makit
Samantala, sa ibang lugar...Matiyagang naghihintay ang kambal sa kanilang ina. Bago umalis si Scarlett, mahigpit niyang ipinagbilin sa dalawa na huwag na huwag silang aalis sa paaralan hangga't hindi siya dumarating upang sunduin sila. Kaya kahit matagal na ang lumipas, nanatili sina Nathan at Nala sa harap ng paaralan.Pagsapit ng tanghali, kapwa nakaupo ang magkapatid sa may labas ng gate habang pinagmamasdan ang mga sasakyang dumaraan sa kalsada. Mas maaga silang pinauwi kaysa sa ibang mga estudyante sa elementarya. Ngunit sa kasamaang-palad, napakatagal pa rin bago dumating ang kanilang ina. Isa-isa nang nagsiuwian ang kanilang mga kaklase kasama ang kani-kanilang mga magulang.Samantalang sila...Naghihintay pa rin.“Mama, bakit ang tagal niya, Kuya?” reklamo ni Nala habang nakasandal sa upuan. “Gusto ko nang umuwi at magpahinga. Inaantok na ako.”Nakatakip pa rin ng benda ang kanyang tuhod dahil sa pagkakadapa niya kanina. Agad siyang nilapitan ni Nathan at inakbayan.“Halika r
Dahan-dahang iminulat ni Scarlett ang kanyang mga mata.Pakiramdam niya ay bahagyang gumaan ang ulo niya matapos ang ilang minutong masahe. Ngunit nang mapansin niyang nakapatong pa rin ang mga kamay ni Joshua sa kanyang balikat, agad siyang napatuwid ng upo at marahang inalis ang mga iyon.Bahagya
Nang tuluyang magsara ang pinto, huling beses na nasilayan ni Scarlett ang mukha ng kanyang asawa bago siya maiwang mag-isa kasama si Joshua.Huminga siya nang malalim.Sa kaibuturan ng kanyang puso, ayaw niyang mapunta sa ganitong sitwasyon. Ngunit dahil sa labis niyang pagmamahal kay Rafael, naga
Mabilis na naglakad si Joshua palapit kina Rafael at Scarlett.Sa bawat hakbang niya, may mga taong napapalingon. Hindi niya iyon napapansin, pero para sa iba, mahirap paniwalaan na ang lalaking iyon ay isang simpleng kasambahay lang.Ngayong gabi, ibang-iba ang itsura niya. Maayos na ang buhok niy
Napakamot si Joshua sa ulo habang hindi pa rin makapaniwala sa narinig.Pakiramdam niya ay nananaginip lang siya. Isang panaginip na kahit anong pilit niyang gumising, ayaw pa rin siyang pakawalan.Bilang isang biyudo, buong buhay niyang sinikap mamuhay nang maayos para sa kanyang tatlong anak. Mul







