บทที่ 1

“อ๊า! ยุ! อย่าใส่พรวดเข้ามาทีเดียวแบบนั้นสิ!”

          ชายร่างบางผมสีทองที่กำลังแอ่นสะโพกโด่งร้องเสียงกระเส่า ประท้วงชายร่างหนาที่ตอกดุ้นเอ็นเข้ามาในช่องรักของตนในคราวเดียวอย่างไม่เกรงใจ

          “อย่าบ่นน่า ชอบใช่มั้ยละ เอ้า...ตอดเยอะๆ สิ อูวววว นั่นแหละ โคตรเสียว”

          ในขณะที่ชายร่างหนากำลังซอยสะโพกถี่จนคนข้างใต้ร้องครวญคราง หนุ่มร่างบางผมประบ่าอีกคนก็ส่งขวดเบียร์มาให้ แล้วเข้ามากอดอย่างเอาใจ

          “ยุ ลืมเรารึเปล่า หื้ม?”

          “หึๆ จะลืมได้ไง รอแป๊บนึงได้เปล่า ขอเสร็จสักน้ำก่อน นายเป็นคิวถัดไป”

          หนุ่มผมประบ่าพยักหน้ายิ้มหวาน แล้วก้มลงไล้เลียหัวนมของหนุ่มร่างหนาอย่างดูดดื่ม

          อืม...ข้างล่างก็กำลังเด้าเอวตอกรูสุดมันส์ ข้างบนก็มีคนมาโลมเลียให้ ไหนจะเบียร์เย็นๆชื่นใจนี่อีก ชีวิตแบบนี้...สวรรค์ชัดๆ

          ทว่า...

          ผัวะ!!

          วายุที่กำลังเด้าเอวพลิ้ว อยู่ๆก็มีอะไรสักอย่างมากระแทกหัวจากด้านหลังจนเกือบจะล้มคะมำไปทับคนข้างหน้า

          “เชี่ยไรวะ!”

          วายุหันขวับไปสบถด้วยความโมโหโดยที่ท่อนเอ็นของตนยังเสียบอยู่ในรูรักของหนุ่มผมทอง แต่ก่อนที่จะรู้ว่าอะไรมาขัดจังหวะ ก็...

          ผัวะ!!

          คราวนี้แรงกระแทกมาจากข้างๆ วายุไม่ทันตั้งตัวจึงมึนงงไม่น้อย รู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างมาก จำเป็นต้องละจากความสนุกตรงหน้า ดันสะโพกชายผมทองร่างบางออกไปอย่างไม่ใยดี

          ใครที่กล้ามาขัดความสุขของวายุ มันต้องโดนดี!

          “ไอ้เหี้ยตัวไหนกล้าขัดจังหวะกูวะ!”

          “ก็แม่มึงไง! ไอ้ลูกเวร!”

          “เชี่ย! ม้า! มาได้ไงเนี่ย!

          ทันทีที่เห็นแม่ตัวเองยืนเท้าเอวมองมาที่ตนอย่างถมึงทึงแทบจะกินเลือดกินเนื้อ วายุก็ตกใจเบิกตาโต รีบคว้าผ้าแถวนั้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของตัวเองโดยเร็ว

          “ฉันมีเรื่องต้องคุยกับไอ้ลูกเวร ใครไม่เกี่ยวก็ไสหัวไป! ไป๊!”

          คุณนายเกียว หรือที่ใครๆ ในวงคนคุ้นเคยเรียกเธอว่า เจ๊เกียว ส่งสายตาพิฆาตไปยังชายหนุ่มอีกสองคนที่ร่างเปลือยเปล่า

          จากที่ตกใจเพราะมีคนบุกเข้ามาระหว่างที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่แล้ว แต่เมื่อได้สบตากับเจ๊เกียว ก็ยิ่งทำให้ต้องขนลุกขนพองมากขึ้นไปอีก พวกเขาสบตากันไวๆ แล้วรีบโกยเอาเสื้อผ้าที่กองอยู่ข้างเตียงพากันวิ่งจู๊ดออกนอกห้องไปทันที

“คุณ...ใจเย็นๆ”

          เป็นอีกครั้งที่สามีเข้ามาปรามภรรยาเพราะกลัวว่าเธอจะเส้นเลือดในสมองแตกไปก่อน แต่เจ๊เกียวก็ไม่สนใจ แล้วก็ไล่เขาออกไปจัดการพวกที่ยังอยู่ปาร์ตี้ข้างนอกแทน จะได้ไม่ต้องมาขัดจังหวะการด่าลูกชายของเธออีก

          “แล้วม้ารู้ได้ไงเนี่ยว่ายุอยู่นี่”

          “ก็นี่โรงแรมเพื่อนฉัน! แล้วแกก็เล่นเปิดเพนท์เฮ้าส์ปาร์ตี้ไม่เว้นแต่ละวัน ทั้งเหล้า ทั้งยา ทั้งมั่วเซ็กส์ เขาไม่แจ้งตำรวจจับก็บุญเท่าไหร่แล้ว ดีนะที่เขาเห็นนามสกุลก่อนเลยโทรมาบอกฉันเนี่ย! ไอ้ยุ ทำไมแกไม่กลับบ้าน ห้ะ!”

          “ก็ยุไม่อยากกลับอ่ะ”

          “ฉันอุตส่าห์ส่งแกไปเรียนเมืองนอกเมืองนา หวังจะให้กลับมาดูแลกิจการที่บ้าน ที่ไหนได้ เรียนจบแล้วแทนที่จะรีบกลับมาช่วยงานฉัน วันๆ กลับเอาแต่เที่ยวเล่นผลาญเงิน”

          วายุได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าบูด เพราะสิ่งที่เขาหลีกเลี่ยงมาตลอดคือการต้องกลับไปช่วยงานที่บ้าน

          ชายหนุ่มได้สัมผัสกับอิสระตอนไปเรียนเมืองนอกจนติดใจ เงินก็มีใช้ไม่อั้น หรือจะก่อเรื่องอย่างไร พ่อแม่ก็ตามเคลียร์ให้ได้ตลอด

          ชีวิตแบบนี้มันแสนสบาย แค่เงินพ่อแม่ที่มีอยู่ตอนนี้ จะนั่งๆนอนๆ ปาร์ตี้ทุกวันไปจนตายก็ไม่เดือดร้อนเลยสักนิด ทำไมต้องไปหลังขดหลังแข็งทำงานให้เหนื่อยด้วยล่ะ