บทที่ 2

        ชายหนุ่มได้สัมผัสกับอิสระตอนไปเรียนเมืองนอกจนติดใจ เงินก็มีใช้ไม่อั้น หรือจะก่อเรื่องอย่างไร พ่อแม่ก็ตามเคลียร์ให้ได้ตลอด

          ชีวิตแบบนี้มันแสนสบาย แค่เงินพ่อแม่ที่มีอยู่ตอนนี้ จะนั่งๆนอนๆ ปาร์ตี้ทุกวันไปจนตายก็ไม่เดือดร้อนเลยสักนิด ทำไมต้องไปหลังขดหลังแข็งทำงานให้เหนื่อยด้วยล่ะ

          “ก็ให้ไอ้โยมันทำดิ มันเรียนเก่งไม่ใช่เหรอ”

          “จะบ้าเหรอ โยมันเพิ่งสิบเอ็ดขวบ แกเป็นพี่ชาย แทนที่จะทำตัวดีๆเป็นตัวอย่างให้น้อง ทำไมถึงได้เหลวไหลขนาดนี้ ฉันเลี้ยงแกมายังไงกันเนี่ย เฮ้อ!”

          เจ๊เกียวหมดแรงโวยวายตะเบ็งเสียงและเริ่มปลงกับลูกชายหัวดื้อไม่รักดี ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาที่อยู่ตรงนั้น

          วายุที่สวมเสื้อผ้าแล้ว เห็นแม่หมดฤทธิ์จากการระบายอารมณ์ก่นด่า เขารู้ดีว่าต้องทำอย่างไรต่อไป ทุกครั้งที่ก่อเรื่อง ถ้าทำแบบนี้แล้วเจ๊เกียวก็จะใจอ่อนทุกทีแหละ

          “ม้า...อย่าโมโหเลยน้า เดี๋ยวแก่เร็วหรอก”

          ลูกชายตัวดีเข้าไปสวมกอดแม่อย่างประจบเอาใจ เจ๊เกียวมองหน้าลูกชายคนโตแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

          “ยุ...เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวแบบนี้ หืม?”

          “ม้าก็...ยุไม่ได้เกเรขนาดนั้นสักหน่อย เอาจริงๆ นอกจากเรื่องปาร์ตี้มากไปหน่อย ใช้ตังค์เยอะไปนิด ไปมีเรื่องกับคนอื่นบ้างบางครั้ง นอกจากนี้ยุเคยไปก่อเรื่องร้ายแรงอะไรรึเปล่าล่ะ ก็เปล่าสักหน่อย...จริงมั้ยล่ะม้า”

          “แล้วเมื่อไหร่จะทำงานทำการ”

          “โห่...หลังจากเรียนจบก็แค่อยากเที่ยวนิดหน่อยเอง”

          “ถ้าไม่อยากทำงานที่บริษัทเราไปทำที่อื่นได้นะ หรืออยากจะลงทุนทำอะไรใหม่ก็ได้ ม้าไม่ว่า ขอแค่แกรู้จักทำมาหากินสักหน่อย ไม่ใช่เอาแต่ผลาญแต่เงินพ่อแม่ไปวันๆ แบบนี้

          กว่าที่พ่อกับแม่ แล้วก็อากงอาม่าของแกหาเงินมาได้แต่ละบาท ให้แกได้ใช้กินใช้เที่ยวสุขสบายได้ขนาดนี้ มันไม่ใช่ง่ายๆ เลยนะ แต่แกทำราวกับว่ามันหล่นลงมาจากฟ้าหรือขุดมาได้จากดินอย่างนั้นแหละ ไม่สงสารคนหาเงินอย่างฉันบ้างเหรอ...ห้ะ ไอ้ยุ ฟังม้าอยู่รึเปล่าเนี่ย”

          “ฮ้าววว...ห้ะ อะไรนะม้า อ๋อๆ โอเคๆ ฟังอยู่ๆ”

          วายุนั่งฟังแม่บ่นจนเกือบจะหลับ เผลอหาวจนปากกว้าง เจ๊เกียวเห็นแล้วก็เหนื่อยหน่ายกับลูกชายคนโตเหลือเกิน

          “ม้า...เมื่อคืนยุยังไม่ได้นอนเลยอะ ตอนเย็นมีนัดด้วย ยุขอไปนอนก่อนได้เปล่า”

          วายุพูดด้วยเสียงออดอ้อนพร้อมกับเข้าไปหอมแก้มแม่ดังจ๊วฟ ยิ้มกว้างให้เธอหนึ่งที ก่อนจะไสตัวขึ้นไปนอนบนเตียง

          “ม้า...ฝากปิดไฟด้วยนะ ขอบคุณคร้าบ รักม้าที่สุด”

          พูดจบวายุก็ทำปากจุ๊บๆ ให้เจ๊เกียวอีกสองทีก่อนจะดึงผ้าห่มนอนคลุมโปง ทิ้งคนเป็นแม่ให้ยืนกอดอกมองลูกชายตัวดีอยู่นานสองนานจนได้ยินเสียงกรนเบาๆ จึงได้เดินออกไปเงียบๆ

          ในห้องแอร์เย็นฉ่ำ ภายใต้ผ้าห่มหนา เตียงนุ่มๆ แสนสบาย เทวดาวายุหลับอุตุฝันดีโดยไม่รู้เลยว่า...เขากำลังจะตกสวรรค์ในอีกไม่ช้านี้แล้ว