CHAPTER 2: Mystery Woman

Selene’s POV

Pagdating ko sa bahay, dere-derecho ako sa banyo at binuksan ang shower. The coldest it could possibly get.

Tanga. Tanga. Tanga.

Sa pitong bilyong tao sa mundo, kay Dante mo pa talaga binigay ang virginity ko? Sa asawang dalawang taon nang hindi ako hinahawakan kahit sa kamay? Sa lalaking mas inuuna pa ang mga babaeng walang pangalan kaysa sa akin?

Napasandal na lang ako sa malamig na tile. Gusto kong matawa. Gusto kong umiyak. Gusto kong burahin ang buong gabing iyon sa alaala, pero ang masama, hindi iyong posible. Naaalala ng katawan ko ang bawat haplos.

Naiwan sa isip ko ang boses ni Dante, mababa at mainit. Para kang asawa ko.

Hindi nito alam na ako ‘yon. Kung alam lang nito...

“Wala na ’yon,” my tears threatening to fall. “Isang pagkakamali. Wala ka nang pakialam, remember?”

Pero kumikirot ang dibdib ko, at pinipilit ko itong hindi pansinin.

Hapon na nang bumaba ako para maghanda sa para sa dinner kasama ang pamilya ni Dante. Linggo ngayon, at tuwing Linggo ay dapat nasa mansion ng mga Montenegro kaming mag-asawa. Hindi namin iyon maaaring palampasin, kahit pa nag-viral ang scandal.

I chose a beige dress and went for light make-up. Binilisan ko ang paglalakad pababa ng hagdan nang marinig ko ang boses ni Dante mula sa study.

Tumigil siya.

“...hindi, hindi ’yon ang inorder ko, Rico.” Malamig at mariin ang tinig nito. “Ang pina-book ko ay si Mika, ’yung model. Pero ang nasa kuwarto, hindi siya.”

Nanlamig ang batok ko.

“Gusto kong hanapin mo siya. Tingnan mo ang CCTV ng Onyx. Tanungin mo si Kim Tuazon kung sino ang pumasok sa Room 8. Wala akong pakialam kung magkano ang gastos.” Natahimik ito sandali. “Hindi... hindi ko alam kung bakit. Basta hanapin mo.”

Napahawak ako sa barandilya.

Hinahanap niya ako.

Hindi dahil sa pagmamahal. Hindi dahil sa pag-aalala. Dahil lang curious? Dahil hindi niya matanggap na may babaeng hindi niya matukoy?

Tapos naisip ko: kapag nahanap ako ni Dante, kapag nalaman nitong ang babaeng ikinama niya ay ang asawang tinawag niyang “bunso” sa loob ng labing-apat na taon...

Pagtatawanan niya ako. O mas malala, maaawa siya sa akin.

Ayoko ng awa.

Hindi niya malalaman, mariin kong sabi sa sarili ko. At para hindi niya malaman, kailangan ko nang tapusin ito bago pa niya matunton ang CCTV.

Pagbaba ni Dante mula sa study, nakasuot ito ng itim na polo na may ilang butones na bukas. Halatang walang tulog. Bumaling siya ng tingin sa akin, at saglit na may kakaibang dumaan sa mga mata nito. Pero hindi ko mabasa.

“Tara na,” malamig nitong sabi. “Mali-late tayo.”

Parang mahuhulugan ng karayom ang buong kotse na balot na balot ng katahimikan. Pero nahuli ko ang pagsulyap ni Dante sa akin.

***

Nakahanda na ang mahabang mesa sa dining hall ng mga Montenegro. Si Don Armando sa dulo, matigas ang mukha. Si Doña Lourdes sa kaliwa, may hawak na rosaryo kahit sa hapag-kainan.

“Hijo,” simula agad ni Don Armando habang hinihiwa ang steak, “nakita ko ang video.”

Nanigas ang buong mesa.

“Papa...”

“Hindi ako galit sa ’yo dahil lalaki ka, Dante. Galit ako dahil naging tanga ka at hinayaan mong makita ng buong bansa.” Tinitigan niya ako. “Salamat sa asawa mo, siya ang gumagawa ng paraan para malinis ang pangalan natin.”

Pinilit kong patamisin ang ngiting mapakla sa aking mukha. Hindi ko alam kung papuri ba iyon o sumbat.

Sumabat si Doña Lourdes, mas malambot ang tono. “Mga anak, tumatanda na kami ng Papa ninyo. Dalawang taon na kayong kasal. Kailan namin makikita ang mga apo?”

Tumigil sa pagkain si Dante.

The room went cold.

I mustered every bit of courage, at sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, ibinaba ko ang kubyertos at tumingin nang diretso sa biyenan ko.

“Mama, Papa,” mahinahon kong pagsisimula, “walang magiging apo.”

“Ha?” Napakunot-noo si Doña Lourdes. “Anong ibig mong sabihin, hija?”

“Dahil magpa-file na po ako ng divorce kay Dante.”

Sumabog ang katahimikan.

Nalaglag ang tinidor ni Doña Lourdes. Tumayo si Don Armando, namumula ang mukha. At si Dante...

Si Dante ay natulala. Wala nang kulay ang mukha.

“Anong sabi mo?”

“Excuse me po,” I said. My body moved on its own. Tumayo ako, magalang na tumango sa mga biyenan ko, at naglakad palabas.

Halos wala ako sa sarili at muntik ko nang hindi marinig ang upuang tumama sa sahig. Ang mabibilis na yapak ni Dante sa likod ko.

“Selene!”

Hindi ako lumingon.

“Selene Alcantara!” Hinatak ni Dante ang braso ko pagdating namin sa foyer. Mabigat ang hininga nito. “Ano’ng pinagsasabi mo sa loob? Divorce? Nagbibiro ka ba?”

Nilingon ko siya. Malamig ang gabi, pero mas malamig ang tingin niya.

“Mukha ba akong nagbibiro, Dante?”

“Bakit?” Mas malakas ang boses nito, halos paos. “Bakit mo gagawin ’to? Hindi ba kita pinabayaan? Hindi ba binibigay ko ang lahat? Bahay, pera, pangalan...”

Malakas ang tawa na lumabas mula sa mga labi ko. Mahaba at mapait na tawa, at nang maubos ito, huminga ako nang malalim. And yet he called me by my maiden name.

“Gusto mong malaman kung bakit?”

Tumango si Dante, nakakunot ang noo.

“Sige. Sasabihin ko.” Humakbang ako palapit. “Dahil sa loob ng dalawang taon, wala pang limang beses kang umuwi nang hindi lasing. Binilang ko ’yon, Dante. Binilang ko lahat.”

“Sel...”

“Dahil nakikita ko ang mga mensahe ng mga babae mo sa phone mong iniiwan mong nakabukas sa mesa. Dahil ako ang nagbura ng siyam na video ngayong taon, siyam, habang ikaw, nakahiga sa kama ng iba.”

Namutla si Dante.

“Dahil sa anibersaryo natin, nag-iisa akong kumain ng cake. Dahil noong nagkasakit ako, ang tumawag lang sa akin ay si Rico, hindi ikaw. Dahil hindi mo man lang naaalala na hydrangea ang paborito kong bulaklak.” Tumulo ang luha ako, pero wala na akong pake. “Dahil tuwing may bago kang scandal, ang sinasabi ng buong mundo sayo, kawawa ka naman kasi pinilit ka lang naman sa kasal na ito. Sinasabi nila sa akin, intindihin kita kasi napilitan ka lang naman. Pero I have to remind you, hindi ako ang humiling ng kasalang ito, Dante. Yes, minahal kita, naging tanga ako, pero I never forced myself on you. I never wanted na maging bilangguan ang kasal na ito para sa iyo.”

Napaatras si Dante, parang sinampal.

“Minahal kita since I was thirteen,” I whispered. “Pero ngayon, gusto ko nang huminto. I have to stop. Suko na ako, Dante. You’ve made your point. So, it’s a win for you.”

Nagbago ang tingin ni Dante. May gusto itong sabihin, pero walang lumabas.

“Alam mo ba kung ano ang pinakamasakit?” huling sabi ko sa kanya, habang umakyat ang isang hindi kilalang sasakyan sa driveway. “Sa dami ng taon na pinagsamahan natin, kahit minsan, hindi mo ako nakita bilang babae. Ang nakikita mo lang ay ang batang sinabihan mong huwag umiyak.”

Tinalikuran ko siya at lumapit sa BMW na tumigil sa tapat nilang dalawa.

“Hindi ka aalis,” sigaw ni Dante sa likod niya, nanginginig ang boses. “Hindi kita pakakawalan, Selene!”

Hindi siya lumingon.

“Watch me,” I told him, my heart full of conviction.

At bago umalis ang sasakyan, nakita ko sa salamin si Dante, nakatayo pa rin siya doon, mukhang isang lalaking ngayon lang natalo sa larong hindi niya alam na nilalaro pala niya.