CHAPTER 3: Unforgettable night

Dante’s POV

Tatlong gabi na akong hindi nakakatulog nang maayos.

Nakaupo ako ngayon sa opisina ko sa ika-40 palapag ng Montenegro Tower, nakatingin sa Maynila na kumikinang sa ilalim, pero wala akong nakikita. Ang laman ng isip ko ay dalawang bagay lang: ang babaeng nasa Room 8, at ang mukha ni Selene noong gabing iyon.

Parehong hindi ko maalis.

The first one, hindi ko maintindihan. Hindi na bago sa akin ang mga babae. Marami na akong nakasama, at lahat sila, nakakalimutan ko na pagkatapos ng ilang oras. Walang pangalan, walang mukha. And that’s the point: hindi ako natatandaan, at hindi ko sila natatandaan.

Pero ang babaeng iyon...

Madilim ang kuwarto, ni hindi ko nakita ang mukha niya. Pero natatandaan ko ang amoy niya, jasmine na may halong kaunting alak. Natatandaan ko ang paraan ng paghinga niya sa tainga ko. Ang nanginginig niyang kamay sa balikat ko, na parang unang beses niyang gawin iyon. At nang tawagin niya akong “asawa niya,” na parang biro...

Hindi ko alam kung bakit nanikip ang dibdib ko.

Nang magising ako kinabukasan, wala na siya. Ang naiwan lang ay ang pulang bakas sa kumot, at ang kaunting lipstick sa kuwelyo ng polo kong nakalatag sa sahig.

Pulang-pula.

Hindi ako tanga. Alam kong ibig sabihin ng bakas na iyon. Hindi ko iyon inaasahan. At hindi ko alam kung bakit, pero hindi ko maintindihan yung kakaibang pakiramdam sa sikmura ko. Is this guilt? Curiosity? Galit? Ewan ko.

“Sir?”

Napatalon ako. Nakatayo si Rico sa pintuan, hawak ang tablet. Namumutla.

“Wala pa rin po ang CCTV footage ng Onyx, Sir. Sabi ni Ms. Tuazon, nasira raw po ang system noong gabing iyon.”

“Nasira?” Nagtaas ako ng kilay. “Convenient timing, don’t you think?”

“Opo, Sir.” Hindi tumitingin sa akin si Rico. “Subukan po naming i-trace sa ibang paraan.”

Tinitigan ko siya. Matagal na siyang nagtatrabaho sa akin. Alam kong may tinatago siya.

“Sige. Umalis ka na.”

Nang maiwan akong mag-isa, kinuha ko ang cellphone at binuksan ang ilang contact ko, mga babaeng palaging sumasagot agad. Dalawang daliri lang ang layo.

Pero hindi ko pinindot.

Hindi ko alam kung bakit.

Sa halip, dumako ang mata ko sa larawan sa mesa ko: kasal namin ni Selene, na iniwan lang doon ng secretary ko dalawang taon na ang nakararaan. Nakasuot siya ng puting gown, nakangiti, at ang mga mata niya ay nakatitig sa akin.

Habang ako, nakatingin sa malayo.

Nang makita ko iyon, parang may kamay na pumisil sa lalamunan ko.

Mahal kita since I was thirteen, she said.

Thirteen. I was eighteen then. Natapunan siya ng juice, tapos ay pinunasan ko ang manggas niya. Hindi ko man lang matandaan ang mukha ng batang iyon noon. Ang naaalala ko lang ay ang braces niya.

At ang batang iyon, mahal pala ako sa loob ng labing-apat na taon?

Hindi ko alam. Hindi ko alam na ganoon.

At ngayon, for the first time in my life, nakaramdam ako ng pagsisisi. Kung kelan huli na ang lahat.

Hindi, sabi ko sa sarili ko. Hindi iyon totoo. Hindi pa huli. Siya si Selene. Hindi siya aalis. Hindi niya kayang umalis.

Sa loob ng dalawang taon, kahit anong ginawa ko, nandoon pa rin siya. Naghihintay sa bahay. Nag-aayos ng gulo ko. Nagluluto ng sopas kapag may hangover ako, kahit hindi ko siya pinasalamatan. Bakit ngayon ako magdududa?

Pero hindi ko makalimutan ang huling sinabi niya. Suko na ako.

Tumunog ang intercom.

“Sir Dante, may bisita po kayo. Si Ms. Vanessa Lorenzo-Ayala.”

Natigilan ako.

Vanessa.

Matagal ko nang hindi naririnig ang pangalang iyon nang hindi kumikirot ang dibdib ko. Pero ngayon, wala akong naramdaman kundi…indifference.

Pumasok siya na parang reyna: pulang-pula ang labi, mamahaling blazer, at ngiting kilalang-kilala ko pa rin. She was my first love, ang babaeng pinili kong ipaglaban when I was 22, at ang babaeng iniwan ko dahil sa desisyon ng ama ko.

“Dante,” malambing niyang bati. “It’s been a while.”

“Vanessa. Anong ginagawa mo rito?”

“Dinalaw lang kita.” Umupo siya sa sofa at ipinatong ang isang paa sa isa pa. “Narinig ko ang balita. Tungkol sa asawa mo.”

Nagtaas ako ng tingin. “Anong balita?”

“Ang divorce, siyempre.” Mahina siyang tumawa. “Alam mo namang maliit ang mundo ng mga socialite. Lahat ng lumilipad na tsismis, nakakarating sa akin.” Lumapit siya at hinawakan ang kamay ko. “Naaawa ako sa ’yo, Dante. Alam kong hindi mo siya ginusto. At ngayon na gusto na rin niyang umalis...”

“Vanessa.”

“Puwede nating ibalik ang lahat,” bulong niya. “Noong mga bata pa tayo. Naaalala mo? Ang kaya kong ibigay sa ’yo, hindi kaya ng batang iyon.”

Dapat sana ay may nararamdaman ako. Noon, kapag ganito, mabilis ang tibok ng puso ko. Pero ngayon...

Tumingin ako sa kamay niyang nakapatong sa akin, at ang naisip ko lang ay: hindi ito kasing-init ng kamay ng babaeng iyon sa Room 8.

Binawi ko ang kamay ko.

Saglit na nag-iba ang mukha ni Vanessa. It was just a blink of an eye, pero nakita ko. Pagkatapos ay ngumiti ulit siya.

“Okay,” sabi niya. “Hindi kita pipilitin. Pero may ibibigay ako sa ’yo, bilang kaibigan.”

Inilabas niya ang cellphone at ipinakita ang isang larawan.

Ang isang babaeng naka-pulang damit, nakatalikod, naglalakad papasok sa pintuan ng Onyx. Mahaba ang buhok, hubad ang likod, at sa kamay, ang takong niyang hawak.

“Kuha ito ng isang paparazzi noong gabi ng video mo,” malumanay na sabi ni Vanessa. “Ang sabi ng source ko, babaeng mahalaga raw sa buhay mo.” Tumingin siya sa akin, nakangiti, at may ibang liwanag sa mata. “Mukhang may pinuntahan ang asawa mo sa gabing iyon, Dante.”

Nanigas ako.

Naramdaman kong tumigil ang hangin sa baga ko.

Pulang damit. Nakatalikod. Mahabang buhok. Jasmine.

Hindi.

Maliit ang larawan. Malabo. Pero ang hugis ng balikat, ang paraan ng paglakad...

“Imposible,” bulong ko, pero parang hindi sa kanya ako nagsasalita.

Hindi si Selene ang babaeng iyon. Hindi ang asawa kong laging naka-beige at puti. Hindi ang asawang laging nakayuko sa bawat tingin ko.

Hindi ba?

Tumayo si Vanessa, inayos ang blazer niya, at lumapit sa tainga ko.

“Mag-ingat ka, Dante,” bulong niya. “Kung hindi mo bibigyan ng atensyon ang asawa mo, may iba na pala.”

Umalis siya na parang walang nangyari.

Sa loob ng opisina, nakatitig ako sa p***o. Ang larawan ng kasal namin ay nasa harap ko pa rin.

At sa unang pagkakataon sa buhay ko, I was scared to answer one question.

Paano kung hindi ko pala kilala ang asawa ko?

Hinablot ko ang telepono at tinawagan ang bahay.

“Hello?” si Manang Cora. “Sir?”

“Nandiyan ba si Selene?”

Natahimik ang kabilang linya.

“Sir,” mahinang sagot ni Manang. “Matagal na pong umalis si Ma’am. Dala niya ang dalawang maleta. Hindi po niya sinabi kung saan.”

Nalaglag ang cellphone ko sa mesa.