เข้าสู่ระบบTISAY POV NANG MALAMAN ng mga kasamahan kong mga kasambahay na may cellphone na ako, sila na mismo ang nag-add sa akin sa social media acount nila. Kapag gabi, tinuturan din ako ni Manang Minda kung paano gamitin ang aking cellphone. Kaya naman, hindi naglaon, naging gamay ko din. Masaya dahil fee
TISAY POV "MANANG MINDA, utos po ni Sir Baylord. Kailangan niya daw po ito bukas." wika ko kay Manang Minda pagkapasok ko sa aming kwarto. Nadatnan ko na naman itong abala sa pinapanood nitong teleserye gamit ang cellphone nito Haysst, kaunting kaunti na lang talaga at makakagamit na din ako ng
TISAY POV " SALAMAT po oh Diyos ko...natapos din ang araw na ito." mahina kong usal. Tulog na ang kambal kaya naman, oras ko na din para magpahinga. Iniwan kong bukas ang malamlam ng liwanag ng lampshade bago ako lumabas ng kanilang silid. Tahimik na ang buong paligid kaya naman, buong ingat
TISAY POV "HAYAAN mo na Kuya, gustong matuto ni Tisay eh...tsaka, parang part time job itong pagtuturo ko ngayun kay Tisay. Hindi ito libre, babayaran ako ni Mommy sa bawat letra na matutunan ni Tisay." nakangising sagot naman ni Sir Rayder. Hindi ko naman mapigilan ang mapakunot noo. May bayad
TISAY POV PAGKATAPOS kumain, nagyaya ang kambal sa garden. Si Luella, gustong mag drawing samantalang si Lucas naman ay gustong maglaro ng games sa Ipad nito. Ako naman, tulala lang na nakabantay sa kanila. Ito naman kasi talaga ang trabaho ako eh. Ang bantayan ang kambal sa lahat ng oras. Mag
TISAY POV Halos lumipad na ako sa pagtakbo huwag lang akong makita ni Sir Baylord. Hating gabi na, lumalabas pa rin ng kwarto eh. Mahirap din na makita ako nito at baka ma-boldyak na naman ako Mainit pa naman ang dugo noon sa akin kaya naman dapat lang na umiwas na din para maiwasan ang hindi ka
SEVEN YEARS LATERRYDER POVTahimik akong nakatitig sa kawalan. Seven years ang mabilis na lumipas pero hindi man lang nabawasan ang sakit ng kalooban na nararamdaman ko ngayun. Hindi ko akalain na kinaya kong harapin ang buhay na wala si Ashley.Tinanggap ko na sa sarili ko. Huli na ng narealized k
"Mukhang seryoso ang pinag-uusapan iyo ah? Pwede bang sumali?" nakangiti nitong wika. Napayuko naman ako."Ryder..ngayung nandito na ang asawa mo. Pwede bang umiwas ka na sa mga babae? Dapat sa kanya mo na lang itoon ang buong attention mo para naman magiging masaya ang pagsasama niyo." narinig kong
"Well, wala akong magagawa kung ano ang gusto mo. Nandoon ang mga damit mo? Pwede mo ng palitan ang hospital gown na suot mo para komportable ka." wika nito at tumalikod na."Magbihis ka na muna. Babalik ako dala ng mga gamot na dapat mong inumin. Kailangan mo iyun para sa safety mo at kay baby mo."
Wala na akong nagawa kundi ang umupo na lang sa office nito. Pero laking pagkadismaya ko dahil hindi na ito bumalik pa ng office hangang sa natapos na lang ang lunch break. Lulugo-lugo akong bumalik ng accounting office."Oh, bakit ganiyan ang hitsura mo? Huwag mong sabihin nag-away kayo ni Sir?" ag







