Kabanata 3- Pagpapanggap

Ava Morales

Nasa bahay pa lang ako ng mga oras na ito at inaalala ko ang mga bagay na napag-usapan namin dalawa kagabi. Alam ko na kung malalaman niya ang tunay kong intensyon, na bakit pumayag ako kaagad sa gusto niya, ay siguradong iisipin niya na niloko ko siya. Samantalang siya ay nagtapat sa akin tungkol sa tunay na motibo niya, kung bakit niya ako piniling pakasalan na kahit sikreto lang. Totoo ang kasal ko sa kanya, pero walang label ang magiging relasyon namin dalawa dahil puno iyon ng pagpapanggap. Kailangan kong gawin ang gusto niya upang makapaghiganti ako sa pamilya niya. At si Ethan ang taong iyon. Imposibleng wala siyang nalalaman sa nangyari sa pagkamatay ng ama ko? Kailangan ko siyang mapaamin. At ito ang balak ko, kung magtagal pa ang aming relasyon.

"Hindi kailangan mahulog ang loob mo, Ava?" bulong ko sa sarili. Kausap ko ang aking sarili sapagkat naghahalo ang aking pag-aalala sa ngayon, na baka mauna pa akong magkagusto kay Ethan.

"Hahahaha. Ano ka ba, Ava? Siraulo?" tanong ko sa aking sarili. Bahagya akong natawa dahil sa pag-iisip na kung ano-ano, na posible naman mangyari.

Nag-aayos ako ng aking sarili sapagkat naghanda na ako para sa unang araw ng aking pagtuturo sa mga bata. Grade 2 ang hawak kong level, mula sa elementarya. Oo, excited na akong magturo, at mahal ko rin ang pagtuturo. ESP ang subject na ituturo ko sa mga bata. Paborito ko rin itong subject noon nag-aaral pa ako. Kung kaya't priority ko ito na maging major subject. Mahirap kung wala akong trabaho. Kinakailangan pa naman para sa mga gastusin namin ni Mommy sa bahay at pagpapa-aral rin sa kapatid kong lalaki mula sa high school. Kaya kailangan ko ng lakas, sipag, at tiyaga. Palagi ko silang iniisip. Ang pamilya na nangangailangan ng tulong ko.

Magagalit si Mommy sa akin kung sakaling malaman nito ang kasal namin ni Ethan, anak na kinamumuhian niyang pamilya. Ang Blackwood family, kung kaya't maaga si Daddy nawala sa aming buhay ay dahil nga sa kanila. Muntikan nang masiraan ng bait si Mommy noon na panahon na iyon. Nakakasiguro talaga ako na magkakaroon ng gulo. At ito ay dapat maging sikreto lang.

Pagkatapos kong mag-asikaso sa sarili, ay nagpasya akong maglakad. Pinuntahan ko siya sa kusina na abalang magluto ng paborito namin ulam ng kapatid ko. Kahit malayo pa lang ay naaamoy ko na ang niluluto niya.

"Kumain na kayong dalawa ng kapatid mo, Ava," sigaw ni Mommy.

Naupo na ako upang magsimula nang kumain. Kailangan ko na kasing magmadali dahil hinahabol ko ang oras. Dapat ay bago mag-7:30 ay naroon na ako.

"Wow, Mommy, masarap itong menudo," pagpupuri ko kay Mommy. Halos nalasahan ko ang karne na nanunuot ang sarap.

"Ako pa," tugon ni Mommy, sabay ngiti.

"Ate, tirahan mo naman ako," saad ng kapatid ko na ikinatutuwa ko ng mahina.

Nanahimik ako nang magtanong sa akin si Mommy. Bigla akong nasamid sa tanong niya sa akin.

"Teka, Anak, sino pala 'yong naghatid sa 'yo kagabi? Nakita ko kasi na may nakaparadang sasakyan kagabi sa harapan ng bahay?" Halos seryoso ang mga mata niya sa bagay na ito. Nag-isip ako ng sasabihin.

"Ah... Teacher mate ko 'yon, Mommy. Sabay kasi kami noon pumasa sa board exam. Pareho rin kami ng in-aplayan na eskwelahan," pagsisinungaling ko. Nagdahan-dahan lang ako sa pagsasalita upang hindi ako mahalata.

Agad naman tumango si Mommy na halatang naniniwala talaga sa mga sinabi ko sa kanya. Naiinis tuloy ako sa aking sarili sa magaang pagsisinungaling ko. Nawalan tuloy ako ng ganang kumain sa mga sandaling ito. Pinipilit ko lang isubo sa bunganga ko ang bawat pirasong butil ng kanin sa plato ko.

"Nakokonsensya ako sa ngayon," isip ko. Napansin nitong nag-iba ang mukha ko kumpara kaninang masigla ako.

"Anong problema, Anak? Ava?" seryosong tanong niya sa akin.

"W--wala po, Mommy," mabilis kong tugon.

Tumayo na siya sa kinauupuan upang ibigay sa akin ang lunch ko mamaya. Pinilit kong ngumiti sa kanya upang makita ni Mommy na okay lang ako.

"Salamat, Mommy," sabay niyakap ko siya nang mahigpit. Sa buong buhay ko ay ngayon ko lang nagawa ang ganitong bagay.

"Sasabihin ko rin naman kay Mommy sa tamang pagkakataon," isip ko. Nakokonsensya ako.

Umalis na ako. Nakarating rin ako sa eskwelahan. Nagpasya akong magpahinga sandali kung saan ang pwesto ng upuan ko. Pagsapit pa ng isang oras ay pumunta na ako sa room na nakatoka sa akin ngayon.

"Sa wakas ay makakapagturo na ako sa mga bata," masayang saad ko. Iniisip ko na lang na matagal ko na talaga itong pangarap, ang magturo. Hindi ko na namalayan na umabot ako sa pagtuturo na wala man lang mababakas sa aking mukha ang anumang pagod. Ganito kasi ang pakiramdam kapag gustong-gusto mo ang trabaho mo.

Mas lalo pa akong sumaya nang may mga ka-teachers mate na akong nakilala. Friendly silang lahat. Nagsabay-sabay kaming kumain at nagbigayan pa ng kani-kanilang ulam. Welcome talaga ako sa kanila. Nawala ang mga alalahanin ko sa mga oras na ito.

Lumipas pa ang isang oras, ay habang gumagawa ako ng lessons ko, na ituturo ko mamaya, ay may tumawag sa cellphone ko. Nilagyan ko ito ng phonebook upang malaman ko kung sino ang tumatawag. Nakita ko ang pangalan ni Ethan, kaya agad ko itong sinagot.

"Hello? Bakit ka tumawag? I'm busy now," tanong ko sa kanya.

"Susunduin kita mamaya, Ava? Ano pa lang oras ang uwian mo?"

"Huh? Bakit? Hindi na. Ah... Eh, matsismis pa tayong nagkikita. Baka kung ano pa ang isipin nila," paliwanag ko sa kanya.

"Paano tayo magkakilala ng lubusan kung tatangihan mo ang gusto ko?" may punto ang tanong niya. Naalala ko pala na kasal kami at may usapan na patago lang ang relasyon namin. Obligasyon ko na pala siya dahil asawa ko siya. Magpapanggap kaming dalawa na sweet kahit walang gusto sa isa't isa. Ngumiti tuloy ako bigla sa mga iniisip ko.

"Sige, mga bandang 4pm, sunduin mo na ako," saad ko. Napasapo na lang ako sa noo ko dahil sa nararamdaman ko na ata sa aking sarili ang stress. Hindi ako stress sa pagiging teacher, kundi sa bilyonaryong ito.

"Mukhang hindi ka ata busy ah? Baka malaman pa nila na may karelasyon ka na?" tanong ko sa kanya upang mag-isip ng paraan para magbago pa ang desisyon niya.

"Si Daddy pa naman ang nagpapatakbo ng kumpanya namin. Sa ibang bagay ako ang sumasalida sa kanya kung may mga meetings siya," mahabang paliwanag nito sa akin.

"Ah, okay," maikling tugon ko. "Sige na, mag-uumpisa na akong magturo. Bye..."

Nagpasya akong patayin siya ng cellphone.

"Hello?" huling narinig ko sa kanya. Bago maputol ang aming pag-uusap.

Paglabas ko pa lang ng gate ay sa may malaking puno ay may nakita akong lalaki na nakatayo lang. Nakaitim ang damit nitong pang itaas at pang ibaba. Naka-shades pa na itim habang may hawak-hawak na bulaklak. Kinilabutan tuloy ako sa kanya. Mukhang wala na siya sa tamang pag-iisip. Naturingan na mayaman, makitid ang utak. Imbes ata sa akin ibigay ay sa patay maibigay dahil sa postura ng kanyang itsura. Napasulyap ako sa mga ka-teachers mate ko na halos kiligin. Hindi kasi sila makapaniwala na may boyfriend pala akong gwapo at mayaman.

"Hindi mo man lang sinabi sa amin na may boyfriend ka na hahahaha," halos itulak nila ako palapit kay Ethan. Pinilit kung ngumiti kahit nakakaramdam na ako ng inis. Para matigil na ang panunukso nila sa akin, ay mabilis na akong sumakay sa kotse ni Ethan upang sagayon wala na akong marinig pa.

"Let's go," pagyaya niya. "Mag-date na tayong dalawa," bulong niya.

Pinaandar niya ang sasakyan nang mabilis at dinala niya ako sa mamahaling restaurant. Sa lugar na ito ay ang makikita lang dito ay ang mga couples. Ngumiti siya sa akin na para bang may halong pang-iinis. Hindi na lang ako tumingin sa kanya, sa halip ay kumain na lang ako.

"Darating na si Sophia," saad niya. Napatigil ako sa pagsubo. "Tapos? Ano?" Napakunot ako.

"Kailangan na natin magsimula na maging totoo sa ating relasyon," "Huh?"!" nagulat ako. "Dapat malaman nila na kasal na tayong dalawa. Na may Asawa na ako," tugon niya.

"Hindi!" pigil ko. Kapag mangyari ay mawawalan ng saysay ang plano ko. "Magpapanggap pa rin tayo, Ethan, please? Hindi pa ako handa sa sitwasyon natin," naluluhang pakiusap ko. Sumang-ayon na lang siya sa sinabi ko.