مكتبة
بحث
بيت / Romance / NAIWAN AKO SA ALTAR… KAYA PINILI KO ANG KUYA NIYA / 53

مشاركة

53

مؤلف: Asriel
last update تاريخ النشر: 2026-10-28 01:19:17

MAYA

Yung peklat sa kilay niya, mukha na siyang bad boy, at nakakahiya kung gaano ko nagugustuhan, at ’yun ang alam kong nawala na ang isip ko.

Nasa couch siya pag-uwi ko mula sa shift, walang shirt kasi gumagaling pa yung ribs at inaasar ng tela yung pasa, isang braso sa likod ng cushions na parang may-ari siya ng lugar. Oo naman. Bahay niya.

Lumabas ako sa guest house at pumasok sa main house ilang linggo na ang nakalipas, yung gabing hiniling niya na tumigil akong magpanggap na may natitira
استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق
الفصل السابق الفصل التالي
الفصل مغلق

أحدث فصل

  • NAIWAN AKO SA ALTAR… KAYA PINILI KO ANG KUYA NIYA   54

    MAYABumagsak siya sa tabi ko sa couch at hinila ako sa side niya. Nahanap ng ulo ko yung balikat, amoy ng sex at cologne niya na bumabalot sa ’kin. Humigpit yung braso, inilapit ako, kamay na mabagal na humahagod sa braso ko.“Sabi ko sa ’yo hindi ako masisira,” bulong niya, hinalikan yung tuktok ng ulo ko. “Pero ikaw... iba ka.”Malambot na buntong-hininga. Pumikit ako. Charged yung tahimik ng kwarto, umuugong pa sa nangyari. Gumalaw ako, naramdaman yung basa sa pagitan ng hita, at hindi mapigilang ngumiti.“Next time,” bulong ko, kinagat yung balikat niya, “hindi na ako ganito ka-gentle sa ’yo.”Humigpit yung hawak niya. “Inaasahan ko ’yan.”Hinila ko siya nang mas malapit ng mga sakong sa likod ng hita niya, at umungol siya at ibinagsak yung ulo sa balikat ko, at sandali wala sa mundo kundi kaming dalawa, magkasama sa sirang couch sa dilim, yung iba, yungtakot, yung paghihintay, yung buong nakakapagod na ugali ng paghahanda, natahimik sa wakas.“Mahal kita,” sabi niya, wasak, at

  • NAIWAN AKO SA ALTAR… KAYA PINILI KO ANG KUYA NIYA   53

    MAYAYung peklat sa kilay niya, mukha na siyang bad boy, at nakakahiya kung gaano ko nagugustuhan, at ’yun ang alam kong nawala na ang isip ko.Nasa couch siya pag-uwi ko mula sa shift, walang shirt kasi gumagaling pa yung ribs at inaasar ng tela yung pasa, isang braso sa likod ng cushions na parang may-ari siya ng lugar. Oo naman. Bahay niya.Lumabas ako sa guest house at pumasok sa main house ilang linggo na ang nakalipas, yung gabing hiniling niya na tumigil akong magpanggap na may natitira pang dahilan para matulog nang isang daang talampakan ang layo sa kanya, at nagugulat pa rin ako tuwing papasok ako at atin na ngayon. Akin at kanya.Nandoon na yung scrubs ko sa closet niya. Binigyan niya ako ng bahagi para sa damit ko. Nandoon yung toiletries ko sa shower niya. Kinukuha ng trashy romance paperbacks ko yung napakaseryosong bookshelf niya, at tuwing nakikita kong naka-linya sa tabi ng art books niya, gumagawa ng tangang maliit na flip yung dibdib ko.“Nakatingin ka,” sabi niya,

  • NAIWAN AKO SA ALTAR… KAYA PINILI KO ANG KUYA NIYA   52

    EDZELBumalik ako sa hapon.Umupo ako sa parking lot nang dalawang oras muna, pinapanood yung entrance, at nung nakita ko sa wakas si Maya na lumabas sa harap kasama ang doktor, malalim sa usapan, naglalakad papunta sa kabilang building, alam kong ’yun ang pagkakataon ko. Umakyat ako. Nakilala ng nurse sa desk yung pangalan at pinadaan ako, at ako na lang at siya.Ang pangit ng itsura niya. Kapatid ko, yung maingat, yung laging nag-iisip nang dalawang beses bago gumawa, nakahiga doon na naka-wire sa machines, yung pasa sa isang side ng mukha na dilaw at berde na sa gilid, at kailangan kong umupo kasi sumuko yung mga binti ko.Hindi ko alam kung paano ’to. Hindi ako nag-sorry sa kahit sino sa buhay ko at ibig sabihin. Sinasabi ko yung sorry nang paraan ng excuse me, bagay na ginagawa mo para makausad. Hindi ko alam kung paano sabihin sa kabilang paraan.Kaya nagsimula na lang akong magsalita.“Hey. Ako ’to. Alam ko, ako yung huling taong gusto mo dito.” Hinagod ko yung kamay sa mukha.

  • NAIWAN AKO SA ALTAR… KAYA PINILI KO ANG KUYA NIYA   51

    EDZELTumunog yung phone halos alas-tres ng umaga at halos hayaan kong mamatay.Hindi ko kilala yung number. Walang mabuting tumatawag ng alas-tres mula sa number na hindi mo alam, at yung unang naisip ko, yung honest na unang naisip, bill collector na hindi nakakaintindi ng business hours. Hinayaan kong tumunog nang dalawang beses pa. Tapos, laban sa mas magandang hatol ko, sinagot ko.“Si Edzel De-Leon ba ’to?” Boses ng babae, maingat, yung klaseng maingat na ginagamit ng tao bago sirain yung gabi mo. “Tumatawag ako mula sa foundation ng kapatid mo. Sobrang sorry sa ganitong oras. May aksidente.”Dumating sa ’kin nang pira-piraso yung iba. Si Raien. Kotse. Ulan. Hospital. Tinatawagan nila ako kasi nakalista akong pamilya, kasi syempre ako, kasi kahit gaano ko pinaghirapan sunugin ang lahat, kapatid pa rin niya ako sa isang form sa kung saan.“Siya ba?” simula ko, at hindi ko magawa yung iba ng pangungusap.“Critical condition siya. ’Yun lang ang masabi ko sa phone.”Nagsusuot na ako

  • NAIWAN AKO SA ALTAR… KAYA PINILI KO ANG KUYA NIYA   50

    MAYASa Thursday, suot ko yung emerald dress. Yung mula sa unang malaking party niya. Yung binili ko para ang kwartong umaasang masisira ako ay mapilitang panoorin na hindi.Ginawa ni Haliya yung buhok ko sa banyo ng hospital kasi ayaw niya akong payagang mag-isa at pagod na ako para makipag-away. Nakaupo siya sa saradong toilet lid, nagpi-pin habang nakaluhod ako.“Sigurado ka ba?” sabi niya, may bobby pin sa ngipin.“Hindi. Ginagawa ko pa rin. Apparently ’yun na ang buong personality ko.”“Pinaka-ikaw na sinabi mo.” Inilagay niya yung huling pin at pinihit ako sa balikat para tingnan sa salamin, at sandali, parehong mukha nang dalawang beses, yung itsura sa ibang salamin bago ang ibang kasal. “Mawawala ang isip niya kung makikita ka niyang ginagawa ’to. Para sa kanya.”“Sasabihin niyang masamang idea tapos siya mismo ang magda-drive sa ’kin.”“Oo.” Nabasa yung mata niya at kinurap niya palayo. “Sirain mo siya, Maya. Kahit sino siya.”Same ballroom. Same chandeliers. Yung kwartong di

  • NAIWAN AKO SA ALTAR… KAYA PINILI KO ANG KUYA NIYA   49

    MAYATatlong araw, at hindi na siya nagmulat ulit lampas doon.Patuloy na ginagamit ng mga doktor sa ’kin yung maingat na salita, stable daw at responsive at gusto lang nilang bigyan ng room yung utak niya.Sinabi ko na yung exact na mga salitang ’yan sa mga pamilya sa pinakamasamang araw ng buhay nila, nakatayo mismo kung saan nakatayo yung nurse ngayon, at hindi ko alam hanggang ngayong linggo na hindi naman talaga nakakatulong.Binibigyan lang ng script yung mga kamay mo habang naghihintay.Kaya naghihintay ako, hawak yung kamay na walang line, binabasa sa kanya yung likod ng granola bar wrapper kasi binabasa niya sa ’kin yung cereal box sa bahay at ’yun na lang ang joke na natira.Si Ylaya ang tumatakip sa shifts ko nang hindi ko hinihiling, at patuloy na dumarating si Haliya na may malinis na damit at masamang kape para umupo sa tahimik, na nagiging magaling na siya.Ginagawa ko ’yun, yung pag-upo, yung paghawak sa kamay niya, nung tumunog yung phone ko sa windowsill. Emilio Baut

فصول أخرى

قد تعجبك أيضًا

استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status