ตอนที่ 11 ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาตกกระทบปลายเตียง รินทร์ขยับเปลือกตาตื่นขึ้นตามความเคยชินของนาฬิกาชีวิต หญิงสาวลุกขึ้นนั่งและยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ เมื่อคืนนี้กว่าเธอจะข่มตาหลับลงได้ก็ปาเข้าไปเกือบตีสาม ภาพใบหน้าหล่อเหลาที่ชื้นเหงื่อและสัมผัสจากฝ่ามือร้อนผ่าวที่เกาะกุมมือเธอไว้อย่างเว้าวอน ยังคงฉายวนเวียนอยู่ในหัวราวกับแผ่นฟิล์มที่เล่นซ้ำไปซ้ำมา

รินทร์สะบัดศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่าน เธอจัดการอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดทำงานเรียบหรูตามปกติ ก่อนจะเปิดประตูห้องนอนปีกขวาและก้าวเดินออกไปยังพื้นที่ส่วนกลาง

เพนต์เฮาส์กว้างใหญ่เงียบสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยการเคลื่อนไหวใดๆ รินทร์กวาดสายตามองไปทางประตูห้องนอนมาสเตอร์ของพายุ มันยังคงปิดสนิทเหมือนเมื่อคืนตอนที่เธอเดินจากมา หญิงสาวเดินไปที่โซนครัวเพื่อชงกาแฟดำ เธอสังเกตเห็นว่าแก้วน้ำและซองยาที่เธอวางทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียงของเขาถูกเก็บไปทิ้งเรียบร้อยแล้ว แผ่นกระดาษโน้ตสีเหลืองใบเล็กแปะอยู่บนเครื่องชงกาแฟ

'ผมมีประชุมบอร์ดเช้า กวินมารับไปแล้ว ไม่ต้องเตรียมมื้อเช้าเผื่อ'

ลายมือตวัดๆ ที่ดูทรงพลังเป็นของพายุอย่างไม่ต้องสงสัย รินทร์ดึงกระดาษโน้ตแผ่นนั้นออกและทิ้งลงถังขยะ เธอยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ความขมปร่าของของเหลวสีเข้มไหลลงคอ แต่มันกลับไม่สามารถกลบความรู้สึกแปลกแปร่งบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในอกได้

ทำไมเธอถึงต้องรู้สึกโหวงเหวงที่ตื่นมาแล้วไม่เจอเขานั่งวางอำนาจอยู่ที่โต๊ะอาหาร

"บ้าไปแล้วรินทร์ แกจะมาคาดหวังอะไร" หญิงสาวพึมพำตำหนิตัวเองเสียงแผ่ว เธอวางแก้วกาแฟลงบนเคาน์เตอร์ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติสัมปชัญญะกลับมาสู่โหมดของนักออกแบบตกแต่งภายในผู้บ้างาน เธอไม่มีเวลามานั่งวิเคราะห์ความรู้สึกไร้สาระพวกนี้ วันนี้เธอมีนัดคุยแบบแปลนกับลูกค้าวีไอพี และนั่นคือสิ่งที่เธอควรโฟกัส

ช่วงสายของวัน ที่ออฟฟิศขนาดกะทัดรัดซึ่งรินทร์เพิ่งเช่าพื้นที่เปิดเป็นบริษัทของตัวเอง รินทร์กำลังนั่งกางแบบแปลนพิมพ์เขียวแผ่นใหญ่ลงบนโต๊ะกระจก โดยมีน้ำ เพื่อนสนิทและหุ้นส่วนคนสำคัญยืนถือแก้วชานมไข่มุกอยู่ฝั่งตรงข้าม

"รินทร์ ตรงโซนรับแขกของบ้านหลังนี้ ลูกค้าอยากได้แชนเดอเลียร์คริสตัล แกคิดว่าเพดานสูงสองเมตรแปดสิบมันจะดูเตี้ยไปไหม" น้ำเอ่ยถามพลางใช้นิ้วชี้ลงบนแบบแปลน

ไม่มีเสียงตอบรับจากมัณฑนากรสาว รินทร์ยังคงจ้องมองเส้นสายบนกระดาษนิ่งงัน แต่ดวงตาของเธอกลับเหม่อลอย ปลายดินสอในมือไม่ได้ขีดเขียนอะไรลงไปเลยสักนิด

"รินทร์ ยัยรินทร์!" น้ำเรียกเสียงดังขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือไปเคาะโต๊ะกระจก

รินทร์สะดุ้งสุดตัว เธอทำดินสอร่วงหลุดมือและกะพริบตาถี่ๆ "ฮะ... ว่าไงนะน้ำ แกถามว่าอะไรนะ"

น้ำหรี่ตามองเพื่อนสนิทอย่างจับผิด "แกเป็นอะไรเนี่ยรินทร์ ฉันเห็นแกนั่งเหม่อมองกระดาษแผ่นนี้มาสิบนาทีแล้วนะ ปกติเวลาทำงานแกไม่เคยสมาธิหลุดขนาดนี้นี่นา มีปัญหาอะไรกับโปรเจกต์นี้ หรือว่า... มีปัญหาอะไรกับซีอีโอจอมบงการที่คอนโดนั่น"

คำถามแทงใจดำทำให้รินทร์รีบก้มลงเก็บดินสอเพื่อซ่อนสายตาลุกลี้ลุกลน "ไม่มีอะไรสักหน่อย ฉันแค่คิดว่าคริสตัลมันจะทำให้ห้องดูแคบลงแค่นั้นเอง ส่วนเรื่องคุณพายุ... เขาก็ปกติ ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น"

"แน่ใจนะ" น้ำยังคงไม่เชื่อ "เมื่อวานแกทักไลน์มาบอกฉันว่าเขาหน้ามืดล้มพับไปเพราะผลข้างเคียงของยาบล็อกฮอร์โมน แล้วตกลงแกได้เข้าไปดูแลเขาไหม หรือปล่อยให้นอนหนาวตายอยู่ตรงนั้น"

"ฉันก็แค่เอายาให้กินตามหน้าที่เพื่อนมนุษย์ พอเขากินยาเสร็จฉันก็กลับเข้าห้อง" รินทร์ตอบรัวเร็ว พยายามบังคับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด เธอไม่ได้เล่าเรื่องที่เขาจับมือเธอไว้ ไม่ได้เล่าเรื่องสายตาเว้าวอนที่ดูเหมือนเด็กหลงทางนั่นให้น้ำฟัง เพราะแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่อยากจะยอมรับว่าภาพนั้นมันมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเธอมากแค่ไหน

"ก็ดีแล้ว" น้ำพยักหน้า "แกจำกฎเหล็กของแกไว้ให้ดีนะรินทร์ พวกอัลฟ่าก็เหมือนระเบิดเวลา ตอนที่เขาอ่อนแอ เขาอาจจะดูน่าสงสารและพึ่งพาแก แต่พอเขากลับมาแข็งแรง สัญชาตญาณพวกนั้นก็จะกลับมาครอบงำเขาอยู่ดี อย่าเผลอใจไปสงสารเชียวนะ"

คำเตือนของเพื่อนสนิทเปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่สาดโครมลงมาบนใบหน้า รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก ความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตตอกย้ำให้กำแพงน้ำแข็งในใจของเธอก่อตัวสูงขึ้นอีกครั้ง ใช่แล้ว... พายุคืออัลฟ่ายีนเด่น เขาคือตัวแทนของสายพันธุ์ที่เห็นแก่ตัวที่สุด เขาอาจจะเปราะบางแค่ชั่วข้ามคืน แต่มันไม่ได้หมายความว่าธาตุแท้ของเขาจะเปลี่ยนไป

"แกไม่ต้องห่วงหรอกน้ำ ฉันแยกแยะออก ระหว่างหน้าที่ลูกจ้างกับชีวิตส่วนตัว ผู้ชายคนนั้นไม่มีวันได้กินพื้นที่ในหัวใจฉันแน่นอน" รินทร์ตอบด้วยความมั่นใจ ก่อนจะดึงสมาธิทั้งหมดกลับมามุ่งจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าอย่างจริงจัง

เวลาสองทุ่มครึ่ง รินทร์ลากร่างที่เหนื่อยล้าจากการตะลุยไซต์งานมาทั้งวันกลับมาถึงเพนต์เฮาส์ หญิงสาวแตะคีย์การ์ดและผลักประตูเข้าไป เธอคาดหวังจะได้พบกับความมืดและห้องที่ว่างเปล่าเหมือนเมื่อเช้า แต่ผิดคาด แสงไฟสีวอร์มไวท์ในโซนห้องนั่งเล่นถูกเปิดทิ้งไว้สว่างไสว

พายุนั่งอยู่บนโซฟาหนังตัวยาว เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดคอวีสีเทาและกางเกงวอร์มเนื้อดี ทรงผมที่เคยมัดรวบตึงตอนไปทำงานบัดนี้ถูกปล่อยตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อยทำให้เขาดูผ่อนคลายและลดทอนความดุดันลงไปมาก ชายหนุ่มกำลังก้มหน้าอ่านเอกสารในแท็บเล็ต เมื่อได้ยินเสียงประตู เขาก็เงยหน้าขึ้นมอง

นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นไม่ได้มีแววตาแข็งกร้าวหรือการแผ่รังสีอำนาจกดข่มเหมือนทุกครั้ง มันเรียบเฉย แต่มองตามร่างบางที่กำลังถอดรองเท้าส้นสูงอย่างเงียบเชียบ

"กลับดึกจังนะ" พายุเอ่ยทำลายความเงียบ

"งานที่ไซต์มีปัญหานิดหน่อยค่ะ เลยต้องอยู่เคลียร์จนจบ" รินทร์ตอบแกนๆ เธอวางกระเป๋าสะพายลงบนชั้นวาง และตั้งใจจะเดินตรงดิ่งกลับเข้าห้องนอนปีกขวาของตัวเองทันที ร่างกายของเธอต้องการการอาบน้ำอุ่นๆ และเตียงนุ่มๆ มากกว่าการมายืนปะทะคารมกับซีอีโอในเวลานี้

"เดี๋ยว" พายุเรียกไว้ เขาปิดหน้าจอแท็บเล็ตและวางมันลงบนโต๊ะกระจก "มากินข้าวก่อน"

รินทร์ชะงักฝีเท้า เธอหันไปมองทางโซนครัวและพบว่าบนเคาน์เตอร์บาร์มีถุงกระดาษโลโก้คุ้นตาตั้งอยู่สองถุง มันคือโลโก้ของร้านอาหารญี่ปุ่นสไตล์โอมากาเสะระดับพรีเมียมที่ต้องจองคิวล่วงหน้าเป็นเดือนๆ และที่สำคัญ... มันคือร้านโปรดที่เธอเคยกดเซฟรีวิวไว้ในสมาร์ทโฟนเมื่อหลายวันก่อน

"คุณสั่งมาเหรอคะ" รินทร์ถามด้วยความประหลาดใจ

พายุลุกขึ้นยืน เขาเดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงเข้าไปในโซนครัวและเริ่มหยิบกล่องอาหารที่ถูกจัดเรียงอย่างสวยงามออกมาวางบนเคาน์เตอร์ "ลูกค้าชาวญี่ปุ่นส่งมาเป็นของกำนัลหลังจากเซ็นสัญญาโปรเจกต์ใหม่เสร็จน่ะ มันเยอะเกินไป ผมกินคนเดียวไม่หมด เลยให้กวินเอามาวางทิ้งไว้ที่นี่ คุณมาช่วยกินหน่อยก็แล้วกัน จะได้ไม่เสียของ"

ข้ออ้างที่ฟังดูเรียบง่ายและเป็นธรรมชาติของเขา ทำให้รินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ลูกค้าระดับพันล้านส่งของกำนัลเป็นซูชิเดลิเวอรี่เนี่ยนะ แถมยังเป็นร้านที่เธออยากกินพอดีอีกด้วย โลกเราจะมีเรื่องบังเอิญที่ลงตัวขนาดนี้เชียวหรือ

แต่กลิ่นหอมของข้าวญี่ปุ่นคลุกน้ำส้มสายชูและสีสันของปลาดิบเนื้อดีที่จัดเรียงอยู่ในกล่องไม้ก็ส่งแรงดึงดูดกระเพาะอาหารที่ว่างเปล่าของรินทร์อย่างรุนแรง เธอไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่บ่ายสอง หญิงสาวชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้สตูลหน้าเคาน์เตอร์บาร์

พายุเลื่อนกล่องซูชิเซ็ตใหญ่ที่สุดไปตรงหน้าเธอ พร้อมกับตะเกียบไม้และถ้วยน้ำจิ้มที่รินไว้เรียบร้อยแล้ว รินทร์มองการกระทำเหล่านั้นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด เขาคือพายุ ภักดีนวสกุล ผู้ชายที่ไม่เคยบริการใคร ไม่เคยแม้แต่จะรินน้ำให้ใครดื่ม แต่ตอนนี้เขากลับกำลังเตรียมอาหารให้เธออย่างคล่องแคล่ว

"ขอบคุณค่ะ" รินทร์เอ่ยเสียงเบา ก่อนจะคีบซูชิหน้าปลาไหลย่างเข้าปาก

รสชาติที่กลมกล่อมและวัตถุดิบที่ละลายในปากทำให้ความเครียดและความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันของรินทร์มลายหายไปในพริบตา หญิงสาวเผลอหลับตาพริ้มและระบายยิ้มบางๆ ออกมาด้วยความพึงพอใจโดยไม่รู้ตัว

พายุที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สตูลตัวข้างๆ ทอดสายตามองรอยยิ้มนั้นอย่างเงียบเชียบ เขาไม่ได้แตะต้องอาหารในกล่องของตัวเองเลยสักชิ้น ซีอีโอหนุ่มลอบกลืนน้ำลายลงคอ เขาไม่ได้โกหกเรื่องที่ลูกค้าชาวญี่ปุ่นเลี้ยงฉลอง แต่เขาเป็นคนสั่งให้กวินโทรไปใช้อำนาจบีบคิวของร้านนี้เพื่อสั่งเดลิเวอรี่ชุดพิเศษมาส่งที่เพนต์เฮาส์โดยเฉพาะ เพราะเมื่อสองวันก่อน ตอนที่เธอนั่งทำงานอยู่ข้างๆ เขาบังเอิญเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของเธอที่เปิดค้างหน้าเพจรีวิวร้านนี้ไว้

เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องทำเรื่องไร้สาระพวกนี้ ทำไมต้องลงทุนเสียเวลาไปใส่ใจเรื่องของกินของผู้หญิงที่เอาแต่ตั้งป้อมด่าเขา เขาแค่... ไม่อยากเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่าและเย็นชาของเธอ เขาอยากเห็นเธอผ่อนคลาย อยากเห็นความมีชีวิตชีวาเหมือนตอนที่เธอฟาดฟันกับพวกโอเมก้าในงานกาล่า

"เรื่องเมื่อคืน..." พายุเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาดื้อๆ เสียงทุ้มต่ำของเขาราบเรียบแต่มีความจริงจังแฝงอยู่ "ขอบใจนะ ที่ช่วยเอายามาให้"

รินทร์ชะงักตะเกียบในมือ เธอหันไปสบตากับเขา นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นมองตรงมาที่เธออย่างเปิดเผย ไร้ซึ่งความหยิ่งยโส ไร้ซึ่งการวางอำนาจ มันเป็นคำขอบคุณที่สั้น ห้วน แต่รินทร์สัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ซ่อนอยู่ในนั้น

หัวใจของเบต้าสาวกระตุกเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งครั้ง ความรู้สึกหวั่นไหวที่เธอพยายามกดทับไว้เมื่อเช้าเริ่มตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง ผู้ชายตรงหน้าเธอตอนนี้ ไม่ใช่จ่าฝูงที่น่าขยะแขยง ไม่ใช่นายจ้างจอมบงการ แต่เขาดูเหมือนผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่พยายามจะทำดีกับเธอด้วยวิธีงุ่มง่ามและรักษาฟอร์มที่สุด

รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก เธอรีบสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาป้องกันตัวเองทันที

"มันเป็นเรื่องของมนุษยธรรมค่ะ ท่านประธาน" รินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงที่เป็นทางการที่สุด "ใครมานอนหมดสติอยู่หน้าห้อง ฉันก็ต้องช่วยทั้งนั้นแหละค่ะ อีกอย่าง สัญญาข้อที่สองก็ระบุไว้ว่าเราต้องดูแลความสงบเรียบร้อยในพื้นที่ส่วนกลาง การปล่อยให้คุณนอนขวางทางเดินมันผิดข้อตกลงค่ะ"

คำตอบที่ยกเอาเรื่องสัญญาและความมีมนุษยธรรมมาเป็นเกราะกำบัง ทำให้ประกายบางอย่างในแววตาของพายุวูบดับลงไปชั่วขณะ เขาขบกรามเบาๆ ความหงุดหงิดระลอกเล็กๆ ก่อตัวขึ้นในอก เขาอุตส่าห์ยอมทิ้งอีโก้มาขอบคุณเธอตรงๆ อุตส่าห์สั่งอาหารร้านโปรดมาเอาใจ แต่เธอกลับตอกหน้าเขาด้วยคำว่าหน้าที่และสัญญากระดาษบ้าๆ นั่นอีกแล้ว

"คุณนี่มัน... พูดจาทำลายบรรยากาศเก่งจริงๆ นะรินทร์" พายุแค่นหัวเราะในลำคอ เขาหยิบแก้วน้ำเย็นขึ้นมาดื่มเพื่อดับอารมณ์คุกรุ่น "งั้นก็กินของกำนัลตามหน้าที่ของคุณต่อไปเถอะ ผมอิ่มแล้ว ขอตัว"

พายุลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาคว้าแท็บเล็ตบนโต๊ะกระจกและเดินกระแทกส้นเท้ากลับเข้าห้องนอนมาสเตอร์ไปอย่างรวดเร็ว ประตูลายไม้บานใหญ่ปิดลงเสียงดังสนิท ทิ้งให้รินทร์นั่งอยู่หน้ากล่องซูชิราคาแพงเพียงลำพัง

รินทร์มองดูประตูที่เพิ่งปิดลง หญิงสาววางตะเกียบในมือลงบนพาดรอง อาหารมื้ออร่อยตรงหน้าจู่ๆ ก็จืดชืดลงไปถนัดตา เธอรู้ว่าเมื่อกี้เธอพูดจาใจร้ายและตัดรอนความตั้งใจดีของเขา แต่เธอไม่มีทางเลือก เธอปล่อยให้ตัวเองหลงระเริงไปกับความอ่อนโยนจอมปลอมพวกนี้ไม่ได้เด็ดขาด

หญิงสาวยกมือขึ้นทาบหน้าอกซ้ายของตัวเอง ก้อนเนื้อข้างในยังคงเต้นรัวและแรงจนเธอรู้สึกเหนื่อย รินทร์กัดริมฝีปากล่างแน่น เธอบอกตัวเองซ้ำๆ ในหัว

เขาคืออัลฟ่า เขาคือพายุ ภักดีนวสกุล อาหารกล่องนี้ คำขอบคุณเมื่อครู่นี้ มันก็แค่ความใจดีชั่วคราวของคนที่กำลังว่าง วันหนึ่งเมื่อเขาเจอโอเมก้าที่เป็นคู่โชคชะตา เขาก็จะทิ้งทุกอย่างและวิ่งตามสัญชาตญาณของตัวเองไปอย่างไม่ไยดีเหมือนผู้ชายคนอื่นๆ ที่ผ่านมา

การทำดีของเขา ไม่ได้มีความหมายอะไรเลยนอกจากความเวทนาหรือการอยากเอาชนะ

รินทร์จัดการรวบรวมกล่องอาหารที่กินไปได้เพียงครึ่งเดียวทิ้งลงถังขยะ เธอเก็บกวาดเคาน์เตอร์บาร์จนสะอาดเอี่ยม ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องนอนปีกขวาของตัวเอง หญิงสาวปิดไฟดวงหลักในห้อง ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างและดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง

ความรู้สึกแปลกๆ ที่ก่อตัวขึ้นในอกวันนี้ มันอันตรายเกินไป เธอต้องรีบจัดการกับมัน เธอจะต้องทำให้กำแพงอคติของตัวเองหนาขึ้นและสูงชันขึ้นไปอีก พรุ่งนี้เช้าเมื่อพระอาทิตย์ขึ้น เธอจะกลับไปเป็นหุ่นยนต์เบต้าที่ทำตามสัญญาจ้างอย่างเคร่งครัด และจะไม่มีวันยอมให้รอยยิ้มหรือความใส่ใจของอัลฟ่าคนไหน มาทำให้หัวใจที่บอบช้ำของเธอต้องสั่นคลอนได้อีกเป็นอันขาด.