ตอนที่ 13 หุ้นส่วนที่ลงตัว

โคมไฟแชนเดอเลียร์คริสตัลส่องประกายระยิบระยับอยู่กลางเพดานห้องแกรนด์บอลรูมของโรงแรมห้าดาวริมแม่น้ำเจ้าพระยา งานเลี้ยงขอบคุณพันธมิตรทางธุรกิจของสมาคมอสังหาริมทรัพย์ในค่ำคืนนี้ คลาคล่ำไปด้วยนักลงทุนระดับแนวหน้าและผู้บริหารระดับสูงจากหลากหลายประเทศ บรรยากาศเต็มไปด้วยการเจรจาพาทีและเสียงแก้วแชมเปญกระทบกัน

รินทร์ก้าวเดินเคียงข้างพายุเข้าไปในงานด้วยท่วงท่าที่สง่างามและมั่นคง วันนี้เธออยู่ในชุดราตรีปาดไหล่สีแดงเบอร์กันดีที่ขับผิวให้ดูโดดเด่น เส้นผมสีเข้มถูกรวบตึงเป็นมวยต่ำเรียบหรู ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มการค้าที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี ในขณะที่พายุสวมชุดทักซิโด้สีดำสนิท ทรงผมถูกเซตอย่างเนี้ยบกริบ เขายังคงแผ่กลิ่นอายความน่าเกรงขามและอำนาจของซีอีโอหนุ่มไฟแรงออกมาอย่างปิดไม่มิด

หลังจากเหตุการณ์ที่ห้างสรรพสินค้าเมื่อวันเสาร์ บรรยากาศระหว่างรินทร์และพายุก็เปลี่ยนไปอย่างเงียบเชียบ กำแพงความเย็นชาที่รินทร์เคยตั้งตระหง่าน เริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ ที่เปิดทางให้ความบทสนทนาที่เป็นธรรมชาติแทรกซึมเข้ามาได้บ้าง พวกเขาไม่ได้คุยกันเรื่องส่วนตัวมากนัก แต่การจิกกัดและตั้งแง่ใส่กันลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด

"เป้าหมายหลักของเราในคืนนี้ คือมิสเตอร์เฉิน" พายุกระซิบที่ข้างหูรินทร์ขณะที่พวกเขากำลังรับแก้วเครื่องดื่มจากพนักงานเสิร์ฟ "เขาเป็นนักลงทุนรายใหญ่จากสิงคโปร์ที่กำลังมองหาโครงการคอนโดระดับซูเปอร์ลักชัวรีในไทยเพื่อร่วมทุน ผมต้องการดึงเงินทุนของเขามาลงในโปรเจกต์ใหม่ของเรา"

รินทร์พยักหน้ารับรู้ "แล้วมิสเตอร์เฉินคนนี้มีสไตล์การตัดสินใจแบบไหนคะ"

"เขาเป็นนักธุรกิจที่เขี้ยวลากดิน ไม่สนใจภาพลักษณ์ฉาบฉวย หรือกลิ่นฟีโรโมนของพวกโอเมก้าที่พยายามเข้าไปประจบประแจง" พายุอธิบาย สายตาของเขากวาดมองไปทั่วงานเพื่อค้นหาเป้าหมาย "สิ่งที่เขาสนใจคือความคุ้มค่า ฟังก์ชันการใช้งาน และนวัตกรรม เขาเป็นพวกบ้าความสมบูรณ์แบบเรื่องดีไซน์ที่ตอบโจทย์การใช้ชีวิตจริง"

"ถ้าอย่างนั้น ท่านประธานก็พาคนมาถูกงานแล้วล่ะค่ะ" รินทร์ตอบพร้อมกับรอยยิ้มมั่นใจ มุมมองของนักออกแบบในตัวเธอถูกปลุกให้ตื่นตัว

พายุละสายตาจากฝูงชนหันมามองใบหน้าสวยคมของหญิงสาวข้างกาย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของรินทร์ทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบ เขาเริ่มเสพติดแววตาที่เต็มไปด้วยความฉลาดหลักแหลมนี้เสียแล้ว

"ทางนั้นไง เขายืนอยู่ตรงนั้น" พายุพยักพเยิดหน้าไปยังมุมหนึ่งของห้องบอลรูม

ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมในชุดสูทสีเทากำลังยืนถือแก้วไวน์ นัยน์ตาเฉียบคมของเขากำลังกวาดมองโมเดลจำลองโครงการอสังหาริมทรัพย์ที่ถูกนำมาจัดแสดงในงาน พายุขยับแขนซ้ายเล็กน้อย รินทร์รู้หน้าที่ทันที เธอสอดมือเข้าไปคล้องแขนเขาอย่างเป็นธรรมชาติ และก้าวเดินไปพร้อมกัน

"สวัสดีครับมิสเตอร์เฉิน ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง" พายุเอ่ยทักทายด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงไร้ที่ติ

มิสเตอร์เฉินละสายตาจากโมเดลจำลอง หันมามองซีอีโอหนุ่ม รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้า "โอ้ พายุ ซีอีโอคนเก่งของภักดีนวสกุลกรุ๊ป ยินดีที่ได้พบเช่นกัน โปรเจกต์ใหม่ที่คุณส่งข้อเสนอไปให้ผมดู น่าสนใจดีนะ แต่ผมยังมีข้อสงสัยอีกหลายจุด"

"ผมยินดีตอบทุกข้อสงสัยครับ" พายุผายมือมาทางรินทร์ "แต่ก่อนอื่น ขออนุญาตแนะนำให้รู้จัก รินทร์ คนรักของผม และเป็นหัวหน้าทีมมัณฑนากรที่ดูแลโปรเจกต์ตกแต่งภายในทั้งหมดของโครงการนี้ครับ"

มิสเตอร์เฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขามองรินทร์ด้วยสายตาประเมิน นักลงทุนเฒ่าผ่านโลกมามาก เขารู้ดีว่าซีอีโอหนุ่มหลายคนมักจะควงผู้หญิงสวยๆ หรือโอเมก้ามาเพื่อประดับบารมีเท่านั้น

"สวัสดีค่ะมิสเตอร์เฉิน เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบคุณค่ะ" รินทร์เอ่ยทักทายด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงคล่องแคล่ว ท่าทางของเธอไม่ได้อ่อนน้อมจนเกินงาม แต่เต็มไปด้วยความสุภาพและน่าเชื่อถือ

"มัณฑนากรอย่างนั้นหรือ" มิสเตอร์เฉินจิบไวน์ช้าๆ "พายุ โครงการของคุณตั้งเป้าเจาะกลุ่มลูกค้ามหาเศรษฐี แต่จากที่ผมดูในแบบแปลนเบื้องต้น การจัดสรรพื้นที่ในห้องสวีทมันดูธรรมดาเกินไป ผมไม่เห็นความแตกต่างที่ชัดเจนระหว่างโครงการของคุณกับคู่แข่งรายอื่นเลย พวกเขาแค่ใช้วัสดุที่แพงกว่า แต่ฟังก์ชันมันก็ซ้ำซาก"

คำวิจารณ์ที่ตรงไปตรงมาทำให้อัลฟ่าหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเตรียมข้อมูลตัวเลขผลตอบแทนมาอย่างดี แต่เรื่องดีเทลการออกแบบเชิงลึก เขาไม่ได้ลงไปคลุกคลีด้วยตัวเองทั้งหมด

ก่อนที่พายุจะอ้าปากตอบ รินทร์ก็ขยับตัวก้าวขึ้นมาเคียงข้างเขาอย่างนุ่มนวล

"ขออนุญาตอธิบายในมุมมองของการออกแบบนะคะ มิสเตอร์เฉิน" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงฉะฉานและเต็มไปด้วยความมั่นใจ "สิ่งที่คุณเห็นในแบบแปลนเบื้องต้น อาจจะดูคล้ายกับโครงสร้างมาตรฐานทั่วไป แต่ความลับของความลักชัวรีในยุคปัจจุบัน ไม่ใช่การโชว์พื้นที่กว้างๆ ที่ไร้ประโยชน์อีกต่อไปค่ะ"

มิสเตอร์เฉินหันมามองรินทร์อย่างเต็มตา แววตาของเขาเริ่มฉายความสนใจ "แล้วความลับที่คุณว่าคืออะไรล่ะ คุณรินทร์"

"มันคือการซ่อนฟังก์ชัน และการจัดการกับสภาพแวดล้อมภายในค่ะ" รินทร์เริ่มอธิบายฉอดๆ มือบางผายไปที่โมเดลจำลองที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ "เราลดทอนการใช้ผนังทึบ และใช้ระบบสมาร์ทกลาสที่ปรับความทึบแสงได้ตามอุณหภูมิห้อง นอกจากจะทำให้ห้องดูโปร่งแล้ว ยังช่วยลดความร้อนจากแสงแดดเมืองไทยได้ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ ซึ่งหมายถึงการประหยัดพลังงานในระยะยาว"

พายุยืนฟังอย่างทึ่งๆ เขารู้ว่าเธอเก่ง แต่ไม่เคยเห็นเธอพรีเซนต์งานต่อหน้านักลงทุนระดับโลกแบบนี้มาก่อน ความคล่องแคล่วและประกายความหลงใหลในงานที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของเธอ ทำให้เธอดูมีเสน่ห์จนเขาแทบจะละสายตาไม่ได้

"และในส่วนของห้องนั่งเล่น" รินทร์พูดต่อ "เราไม่ได้จัดวางแปลนให้เป็นแค่ที่สำหรับดูทีวี แต่เราบิลต์อินระบบหมุนเวียนอากาศซ่อนไว้ใต้ฝ้าเพดานที่ออกแบบให้มีสเตปเล่นระดับ ลมเย็นจะไหลเวียนอย่างเป็นธรรมชาติโดยที่ลูกค้าไม่รู้สึกถึงลมปะทะโดยตรง มันคือความใส่ใจในรายละเอียดของการอยู่อาศัย ที่คู่แข่งไม่เคยมองเห็นค่ะ"

มิสเตอร์เฉินพยักหน้าช้าๆ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏชัดเจนขึ้นบนใบหน้า "น่าสนใจมาก การใช้ดีไซน์แก้ปัญหาเรื่องสภาพอากาศและการใช้สอย คุณทำการบ้านมาดีมากคุณรินทร์"

"ต้องยกเครดิตให้วิสัยทัศน์ของพายุด้วยค่ะ" รินทร์หันไปสบตากับพายุ รอยยิ้มที่เธอส่งให้เขาไม่ใช่รอยยิ้มเสแสร้งเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือการโยนลูกกลับให้เพื่อนร่วมทีมอย่างรู้จังหวะ "เขาเป็นคนตั้งโจทย์ว่า เราต้องไม่ได้ขายแค่ที่พักอาศัย แต่เราต้องขายคุณภาพชีวิตที่สมบูรณ์แบบที่สุด"

พายุรับลูกต่ออย่างลื่นไหล "ถูกต้องครับมิสเตอร์เฉิน และเพราะเรามีทีมออกแบบที่เข้าใจปรัชญาของโครงการอย่างลึกซึ้ง เราถึงสามารถควบคุมต้นทุนการก่อสร้างให้อยู่ในงบประมาณ โดยที่ยังคงรักษามาตรฐานระดับเวิลด์คลาสเอาไว้ได้ ซึ่งตัวเลขผลตอบแทนจากการลงทุนที่ผมเตรียมมา จะยืนยันเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี"

บทสนทนาหลังจากนั้นกลายเป็นการตีปิงปองที่สมบูรณ์แบบระหว่างรินทร์และพายุ พายุนำเสนอตัวเลข โอกาสทางธุรกิจ และวิสัยทัศน์ระดับมหภาค ในขณะที่รินทร์คอยเสริมรายละเอียดเชิงลึกเรื่องการออกแบบ วัสดุ และประสบการณ์ของผู้ใช้งาน พวกเขาผสานข้อมูลกันอย่างไร้รอยต่อ ไม่มีใครพยายามข่มใคร ไม่มีใครแย่งซีนใคร มีเพียงความสอดคล้องที่ทำให้ข้อเสนอทั้งหมดทรงพลังและไร้ช่องโหว่

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง มิสเตอร์เฉินก็หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี เขายกแก้วไวน์ขึ้นชนกับแก้วของพายุและรินทร์

"ผมยอมรับเลยว่า วันนี้พวกคุณสองคนทำให้ผมประทับใจมาก" นักลงทุนชาวสิงคโปร์เอ่ยชมจากใจจริง "ผมเคยเจอคู่รักนักธุรกิจมาก็มาก แต่ส่วนใหญ่ถ้าไม่พยายามโชว์ออฟ ก็มักจะมีคนหนึ่งเป็นแค่ผู้ตาม แต่พวกคุณคือหุ้นส่วนที่ส่งเสริมกันและกันได้อย่างลงตัวจริงๆ พายุ คุณโชคดีมากที่มีผู้หญิงที่ทั้งฉลาดและมีวิสัยทัศน์แบบนี้อยู่เคียงข้าง"

คำชมของมิสเตอร์เฉินทำให้รินทร์รู้สึกภูมิใจลึกๆ ในอก เธอค้อมศีรษะรับคำชมอย่างมีมารยาท ในขณะที่พายุหันมามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

"ใช่ครับ ผมโชคดีมาก" พายุตอบเสียงนุ่ม นัยน์ตาสีรัตติกาลทอดมองใบหน้าหวานของรินทร์อย่างมีความหมาย "เธอคือคนสำคัญที่สุดที่ทำให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ"

แววตาที่ปราศจากความเย่อหยิ่งและการใช้อำนาจของเขา ทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจรินทร์สะดุดไปหนึ่งจังหวะ เธอรีบหลบสายตาและจิบแชมเปญเพื่อซ่อนความประหม่าที่จู่ๆ ก็ก่อตัวขึ้น

"เลขาของผมจะติดต่อไปนัดวันเซ็นสัญญาร่วมทุนในสัปดาห์หน้า" มิสเตอร์เฉินสรุปปิดท้าย ก่อนจะขอตัวไปทักทายนักธุรกิจกลุ่มอื่น

เมื่ออยู่กันตามลำพัง รินทร์ก็พรูลมหายใจออกมายาวเหยียด ความกดดันจากการเจรจากับนักลงทุนระดับโลกมลายหายไป เหลือเพียงความโล่งใจที่งานลุล่วงไปได้ด้วยดี

"เหนื่อยไหม" พายุเอ่ยถาม น้ำเสียงของเขาผ่อนคลายและดูเป็นธรรมชาติกว่าที่เคย

"นิดหน่อยค่ะ แต่สนุกดี" รินทร์ตอบตามตรง "มิสเตอร์เฉินเป็นคนเก่งมาก คำถามของเขาท้าทายการคิดแบบมัณฑนากรสุดๆ ถ้าฉันไม่ได้อ่านเอกสารสเปกวัสดุที่คุณส่งมาให้เมื่อคืน ฉันคงตอบไม่ได้ฉลุยขนาดนี้"

"คุณทำได้ยอดเยี่ยมมากรินทร์" พายุขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของเขาโชยมาแตะจมูก "เมื่อกี้ตอนที่คุณอธิบายเรื่องระบบหมุนเวียนอากาศ คุณดูมีเสน่ห์และทรงพลังมาก ผมแทบจะยืนฟังเพลินจนลืมพูดบทของตัวเองไปเลย"

คำชมที่ตรงไปตรงมาและไร้ซึ่งเจตนาแอบแฝง ทำให้พวงแก้มของรินทร์ร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย เธอไม่ชินกับการถูกผู้ชายคนนี้ชมด้วยความจริงใจ ปกติเขามักจะชมแบบประชดประชันหรือเพื่อเอาชนะมากกว่า

"คุณเองก็โยนจังหวะให้ฉันได้ดีค่ะ" รินทร์ตัดสินใจเอ่ยชมเขากลับบ้าง "ฉันเคยเห็นซีอีโอหลายคนพยายามจะตอบคำถามทุกอย่างด้วยตัวเองเพื่อโชว์พาวเวอร์ แต่คุณยอมถอยหนึ่งก้าวและปล่อยให้คนที่มีความเชี่ยวชาญเฉพาะทางเป็นคนอธิบาย มันทำให้ภาพรวมของการพรีเซนต์ดูเป็นมืออาชีพมากค่ะ"

พายุยิ้มกว้าง มันเป็นรอยยิ้มที่สว่างไสวและไปถึงดวงตา เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับคำชมจากเบต้าสาวปากร้ายคนนี้ มันทำให้หัวใจของพองโตยิ่งกว่าการเซ็นสัญญามูลค่าพันล้านเมื่อครู่เสียอีก

"งั้นเราก็ถือเป็นทีมที่เวิร์กมากทีมหนึ่งเลยใช่ไหม" พายุเลิกคิ้วถาม

รินทร์สบตากับเขา รอยยิ้มบางๆ ระบายอยู่บนริมฝีปาก "ค่ะ ในฐานะหุ้นส่วนทางธุรกิจ เราทำงานเข้าขากันได้ดีมากจริงๆ"

คำว่า 'หุ้นส่วนทางธุรกิจ' ที่รินทร์เน้นย้ำ เป็นการขีดเส้นเตือนสติตัวเองไม่ให้ล้ำเส้นไปมากกว่านี้ แต่สำหรับพายุ มันคือจุดเริ่มต้นที่ดี เขาเริ่มตระหนักแล้วว่า การเอาชนะใจผู้หญิงคนนี้ ไม่สามารถทำได้ด้วยการบีบบังคับหรือการใช้รังสีอำนาจกดข่ม แต่มันคือการทำให้เธอยอมรับในความสามารถและตัวตนของเขา ยืนหยัดเคียงข้างเธอในฐานะคนที่เท่าเทียมกัน

หลังจากงานเลี้ยงเลิกรา ทั้งคู่นั่งอยู่เบาะหลังของรถตู้ผู้บริหารเพื่อเดินทางกลับเพนต์เฮาส์ บรรยากาศภายในรถไม่ได้เงียบกริบและน่าอึดอัดเหมือนขามา พวกเขาผลัดกันพูดคุยถึงรายละเอียดของโครงการและวิเคราะห์คู่แข่งรายอื่นในตลาดอย่างออกรสออกชาติ

รินทร์นั่งพิงพนักเบาะ ฟังพายุอธิบายกลยุทธ์การตลาดด้วยความเพลิดเพลิน เธอเพิ่งค้นพบว่า เวลาที่พายุไม่ได้ทำตัวเป็นเผด็จการบ้าอำนาจ หรือไม่ได้พยายามใช้สัญชาตญาณมากดข่มใคร เขาคือผู้ชายที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล มีความคิดความอ่านที่เฉียบคม และน่าสนใจมากคนหนึ่ง

ความคิดนั้นทำให้รินทร์ต้องรีบเบรกตัวเอง หญิงสาวหันหน้าหนีไปทางหน้าต่างรถ มองดูแสงไฟจากตึกสูงที่วิ่งผ่านไปมาในยามค่ำคืน

'อย่าเผลอใจเด็ดขาดรินทร์ เขาก็แค่อัลฟ่าที่ทำงานเก่งคนหนึ่งเท่านั้น ธาตุแท้ของเขาก็ยังคงถูกขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณอยู่ดี'

รินทร์ย้ำเตือนตัวเองในใจ พยายามก่ออิฐบล็อกเติมกำแพงความเย็นชาที่เริ่มมีรอยร้าวให้กลับมาแข็งแรงดังเดิม

ส่วนพายุที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาลอบมองภาพสะท้อนใบหน้าของรินทร์จากกระจกหน้าต่าง คืนนี้เขาได้เห็นมุมใหม่ๆ ของเธอมากมาย ความฉลาด ความมีไหวพริบ และความเข้าอกเข้าใจที่เธอแสดงออกมาระหว่างการทำงาน มันทำให้เขารู้สึกประทับใจจนถอนตัวไม่ขึ้น

ความปรารถนาที่จะดึงเธอเข้ามาเป็นเพียงไม้กันหมาเริ่มจางหายไป มันถูกแทนที่ด้วยความต้องการบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น ความต้องการที่จะทำลายกำแพงอคติของเธอลงให้ราบคาบ และทำให้เธอมองเขาด้วยสายตาที่เปิดรับอย่างแท้จริง