LOGINPOV: JunMalamig lamig ang simoy ng hangin sa Tagaytay nang makarating kami sa mayayamang bahagi ng ridge. Ang mga ilaw mula sa kalapit na mga establisimyento ay parang mga bituin na nakakalat sa kadiliman ng gabi. Isang kilalang fine-dining restaurant na may magandang tanawin ng Taal Lake ang naipareserba ko dalawang linggo na ang nakararaan para sa anibersaryo namin ni Jureza."Babe, look! Ang ganda ng pwesto natin!" masayang bulalas ni Jureza habang inaalayan ko siyang maupo sa nakareserbang mesa na may mga nakasinding kandila at sariwang rosas."Sabi ko sa 'yo e, magugustuhan mo rito," nakangiti kong tugon habang pumupuwesto sa kaniyang tapat.Magaan ang pakiramdam ko. Masaya ako dahil natupad ko ang pangako ko kay Jureza na dadalhin ko siya rito pagkatapos ng araw ng graduation ni Jayzel. Pakiramdam ko ay naging matagumpay ang buong araw—nakadalo ako sa graduation ng matalik kong kaibigan, at ngayon naman ay maipagdiriwang ko ang aming espesyal na araw ng babaeng mahal ko.Inilap
Tumingin ako sa kabilang dalawa. Nakakapit pa rin si Jureza sa braso ni Jun, at bakas sa mukha ng babae ang bahagyang pagkabato at pagmamadali.Bago pa man ako makapagsalita, inilabas ko ang aking telepono at pinindot ang screen, nagpanggap na may binabasang mensahe."Ah... Jun," panimula ko sa mahinang boses, pilit na ginagawang normal ang aking ekspresyon. "Nag-message kasi 'yung mga magulang ko mula sa Canada. Nagkaroon daw ng biglaang emergency flight at nakauwi sila ngayon din sa Pilipinas. Kakalapag lang daw ng eroplano nila sa NAIA Airport. Kailangan ko silang sunduin ngayon."Isang kasinungalingan. Isang pampalubag-loob na gawa-gawa ko lang upang makatakas sa nakasasakal na sitwasyong ito.Kumunot ang noo ni Jun at nagulat. "Talaga?! Nakauwi sina Tito at Tita?! Naku, maganda 'yan! Samahan na kita sa airport para masundo natin sila!"Nang marinig iyon ni Jureza, mabilis na humigpit ang kapit nito sa braso ni Jun at sumabat sa malambing ngunit may diin na boses."Babe... baka m
"Jayzel!" masayang lumapit si Jun sa akin, habang nakakapit pa rin sa kaniya ang babae. "Congratulations! Atty. Jayzel na talaga!""S-salamat, Jun..." mahina at halos nauutal kong sagot, pilit na ibinabalik ang kontrol sa aking boses habang nakatitig sa babae."Ito pala 'yung sinasabi ko sa 'yong sorpresa ko sa 'yo!" masiglang panimula ni Jun, na halos lumipad ang kaluluwa sa labis na katuwaan. "Jayzel, gusto kong ipakilala sa 'yo si Jureza."Iniharap ni Jun ang babae sa akin at inabot ang kamay nito."Jureza, siya si Jayzel—ang matalik kong kaibigan na madalas kong ikuwento sa 'yo," nakangiting wika ni Jun. At pagkatapos, humarap siya sa akin at binitiwan ang mga salitang parang matalim na kutsilyo na dumiretso sa aking puso: "Jayzel... si Jureza. Siya ang special someone ko. Mag-iisang taon na rin kaming nagdidate na dalawa, at kamakailan lang ay naging opisyal na kami. Sinadya kong hindi muna sabihin sa 'yo noong mga nakaraang buwan para maging sorpresa ko sa graduation mo ngayon!
POV: JayzelTahimik kong pinagmamasdan ang mga nagtatayog na mga puno habang umiihip ang malamig na hangin dito sa park. Hawak ko pa rin ang baso ng gulaman habang pinapanood ko si Jun na masayang kumakain ng fishball sa tabi ko.Sabi ng karamihan sa mga kakilala namin, tanging "matalik na kaibigan" lang ang turing sa akin ni Jun. Alam ko iyon. Nararamdaman ko iyon sa bawat tapik niya sa balikat ko, sa bawat pagtawag niya sa akin ng Atty. Jayzel, at sa paraan ng pagtingin niya sa akin na puno ng malinis na paggalang at pasasalamat.Pero para sa akin? Sapat na iyon. Sapat na na ako ang taong una niyang tinatawagan kapag may tagumpay siya. Sapat na na ako ang tinatakbuhan niya kapag kailangan niya ng makakausap. Hangga’t wala siyang ipinapakilalang ibang babae bilang nobya o nililigawan niya, hindi ako nag-aalala. Hangga’t walang sumusulpot na iba sa buhay niya, kampante ako na walang makakaagaw sa kaniya mula sa akin. Ang isip ko, habang magkasama kami, habang ako ang tanging babaeng
Napasandal si Jayzel sa silya at napabuntong-hininga nang malalim. "Naku, 'wag mo nang itanong! Halos mabiyak ang ulo ko sa Criminal Procedure at Obligations and Contracts! Akala ko mamatay na ako sa recitation kanina bago ang exam!"Natawa ako habang pinapatakbo ang sasakyan palayo sa Law School. "Pero siguradong na-pasa mo 'yun. Ikaw pa ba? Ang talino mo kaya.""Ewan ko sa 'yo, Jun! Pero grabe, sobrang saya ko para sa 'yo ngayon," tumingin siya sa akin habang nagmamaneho ako, ang kaniyang mga mata ay puno ng tunay na katuwaan. "Sa wakas, graduate ka na talaga.""Salamat sa 'yo, Jayzel. Kung hindi mo na-record 'yung usapan nina Aria noon, baka hindi ako nakatayo sa entablado kanina.""Naku, kalimutan na natin ang mga 'yun," ngumiti siya. "Ang mahalaga ngayon, panalo tayo sa buhay."Hindi ko dinala si Jayzel sa mga mamahaling restaurant o sosyal na coffee shop. Alam kong tulad ko, mas komportable siya sa mga simpleng lugar na may halaga sa aming dalawa.Pumunta kami sa park sa gitna
Nakatayo ako sa harap ng malaking salamin habang inaayos ang itim na toga at ang kulay-pula’t gintong hood ng College of Engineering. Dalawang taon na ang nakalilipas mula nang matapos ang pinakamadilim na kabanata ng aking buhay sa unibersidad. Dalawang taon na mula nang tuluyang magbago ang lahat—mula nang mawala ang mga taong nanggamit sa akin at maibalik ang aking karangalan at katahimikan.Ngayon, ang dating estudyanteng nakatuko, takot, at halos sumuko na sa kaniyang mga pangarap ay nakatayo na bilang isang ganap na graduate."Jun, anak! Handa ka na ba? Nandoon na ang Kuya Marco at Kuya Kim mo sa labas!" tawag ni Nanay mula sa sala, bakas ang matinding kagalakan sa kaniyang boses.Lumabas ako ng silid at sinalubong ako ng maaliwalas na mukha nina Tatay at Nanay. Pareho silang nakasuot ng kanilang pinakamagagandang damit. Si Tatay, na dating laging nag-aalala sa aking mga problema sa eskwelahan, ay hindi mapigilang mapaluha habang pinagmamasdan ako. Lumapit siya at inayos ang kwe
Totoong hindi naman nabangga ang anak ko at kitang kita iyon ng dalawang mata ko. Nakapag preno ang driver bago pa nito mabundol si Kimmy. Sadyang sobra lamang akong nag alala at kinabahan ng bumagsak ang anak ko sa lupa at nawalan ito ng malay. Mabuti na lamang at mabait pa din ang driver at amo n
MYLENE’S POV:“Kimmy! Not there mahal! Please stay near me, you might get lost!”. Sabi ko sa napaka cute kong limang taong gulang na anak.“Mommy, I’m okay! Look! I can walk alone!” Pag mamayabang nito sa akin habang naglalakad ito ng halos isang metro ang layo sa akin habang hawak hawak nito ang
Pag dating ko sa Hotel ay agad na humingi ako ng tawad sa supervisor ko dahil sa pag iwan ko sa post ko. Nakakaunawang pinatawad naman ako nito at agad na pinabalik sa trabaho ko.Inunti-unti ko na ang paglilinis ng nasabing kwarto. Mabuti na lamang at na delay din ang flight ng VIP Guest namin nga
“Humanda ka Mylene. Ito na ang simula ng pag hihiganti ko. Sinong may sabi sa iyong iwan mo na lang ako ng basta basta pagkatapos na pagka tapos ng kasal natin ng wala ka man lang paalam?” Matabang na napangiti ako habang nag iisip.“Chamber maid? Dito sa Paris? Bakit? Para lang taguan ako? May la







