LOGIN“Alam kong kailangan natin ng pera. Alam kong nanganganib ang kumpanya. Pero hindi ibig sabihin noon ay dapat nating maipahamak ang buong plano dahil lang sa pagmamadali mo.”Lalo akong nainis. “Anak natin iyon!”“Alam ko.”“Kung ganoon, bakit ka umaasal na para bang wala kang pakialam sa kinabukasan niya?”Agad siyang tumingin sa akin. “Hindi ko sinabi iyon.”“Pero iyan ang ipinapakita mo! Gusto mong umatras ngayon, gayong napagkasunduan na natin ang lahat sa paggawa ng pekeng kwento para kay Jun!”“Hindi ako umaatras! Gusto ko lang na siguraduhin nating hindi natin gagawing mas mahirap ang sitwasyon.”Napailing ako. Hindi ko na kayang makinig sa kaniyang pag-aalinlangan. “Kung hindi ka na sigurado sa plano natin, sabihin mo na lang.”“Jureza, hindi iyon ang sinasabi ko.”“Kung ganoon, huwag mo akong pigilan.”Bago pa siya nakasagot, tumalikod ako at naglakad palayo. Hindi ko kailangan ng dagdag na problema ngayong gabi. Kailangan kong makahanap ng paraan para mailigtas ang kumpanya,
Sa halip, muli kong hinanap si Kim sa ballroom. Nasa kabilang bahagi siya ngayon, nakikipag-usap sa isang grupo ng mga investor. Mukha siyang walang pakialam sa lahat ng nangyari—para bang wala siyang ipinahiya, para bang hindi ako kailanman lumapit sa kaniya.Napahigpit ang hawak ko sa aking clutch. Hindi ko ito palalampasin.Makalipas ang ilang minuto, nakita kong naglalakad si Kim patungo sa isang mesa sa gilid ng ballroom. May dala siyang dokumento at tila may binabasa habang naglalakad. Agad akong nag-isip ng paraan para makausap siya nang hindi na kailangang magmukhang ako ang humahabol.Nang makita ko ang isa sa mga kinatawan ng Sanchez Group na lumapit sa kaniya, sinundan ko ang mga ito.“Mr. Sanchez,” mahinahon kong bati.Hindi siya lumingon. Sa pagkakataong ito, hindi ko na siya tinawag nang paulit-ulit; tumayo lamang ako sa isang ligtas na distansiya at hinintay na matapos ang kaniyang pakikipag-usap.Nang makaalis ang lalaki, saka ako muling nagsalita. “May gusto lang sana
“Mr. Sanchez, maaari ba tayong mag-usap sandali?”Tinitigan niya ako. Wala pa rin siyang sinasabi.Huminga ako nang malalim. “Gusto ko lang malaman kung bakit ganoon ang pakikitungo mo sa akin.”Bahagyang gumalaw ang kaniyang kilay, ngunit nanatiling malamig ang kaniyang mukha.“Hindi ko naman hinihingi na bigyan mo ako ng espesyal na pagtrato,” patuloy ko. “Nakipagkamay lang ako at nagpakilala. Sa tingin ko, hindi naman iyon kalabisan.”Naghintay ako, ngunit wala pa ring sagot. Lalo akong nainis.“Kung may problema ka sa akin, maaari mo naman akong kausapin nang direkta. Hindi ko maintindihan kung bakit kailangan mo akong ipahiya sa harap ng ibang tao.”Nanatili siyang tahimik.“Mr. Sanchez, magiging magbilas tayo. Ang asawa mo ay ate ni Jun, at si Jun ang mapapangasawa ko. Hindi ba dapat ay maayos ang pakikitungo natin sa isa't isa?”Sa pagkakataong iyon, bahagya niyang ikiniling ang kaniyang ulo. Akala ko ay magsasalita na siya, kaya nagpatuloy ako.“Alam kong abala ka at maraming
Si Kim Sanchez.Suot niya ang isang itim na tuxedo na akmang-akma sa matikas niyang tindig. Simple lamang ang kabuuan ng kaniyang kasuotan, ngunit sapat na ang kaniyang presensiya upang mapansin at igalang ng lahat. Ang pangalan pa lamang niya ay sapat na upang magpatahimik sa silid.May ilang negosyanteng agad na lumapit upang batiin siya, habang ang iba naman ay nanatili sa kani-kanilang kinatatayuan, tila naghihintay ng pagkakataong makausap siya. Sa likod niya ay naroon ang kaniyang security team kasama ang dalawang kinatawan ng Sanchez Group na kanina ko pa gustong makausap.Napangiti ako nang may kumpiyansa. Ito na ang pagkakataon ko.“Harold,” bulong ko. “Halika.”Hindi na ako naghintay ng sagot niya. Agad akong naglakad patungo kay Kim, dala ang pinakamagandang ngiting kaya kong ibigay. Kailangan kong maging kaaya-aya sa paningin niya; kailangan kong ipakita na may lakas ako at karapatan.“Mr. Sanchez!”Nang marinig ko ang sarili kong boses, bahagya akong bumilis ng lakad. Hum
Nakatayo si Art sa tabi ng aming ina, si Celia, na kapwa mukhang abala sa pakikipagkamay sa ilang panauhin. Maayos ang suot ng aking ama, at tulad ng dati, may kumpiyansa siyang nakikipag-usap sa mga taong itinuturing niyang kapantay sa negosyo.Lumapit siya sa amin. “May problema ba?”“Wala naman, Papa,” sagot ni Dom. “Pinag-uusapan lang namin ang investment mula sa mga Sanchez.”Bahagyang kumunot ang noo ng aking ama. “May balita na ba?”“Malapit na po,” sagot ko agad habang may matamis na ngiti. “Sa tulong ni Harold, maayos na maayos ang magiging takbo ng proposal.”Tumingin si Papa kay Harold. “Magaling.”Bahagyang yumuko si Harold, naidikit ang mga daliri sa folder na hawak. “Ginagawa ko lang po ang makakaya ko, Sir.”“Hindi lamang iyan ang kailangan nating pag-usapan,” sabi ni Papa. “May ilang bagay din akong gustong ayusin sa kumpanya.”Napatingin ako sa kuya ko—alam ko na ang susunod niyang sasabihin.“Sa totoo lang, pinag-iisipan ko na ang pag-angat ng posisyon ni Harold,” wi
Sandaling nawala ang ngiti ko. Iyon ang isa sa mga bagay na ayaw kong pag-usapan—hindi dahil wala akong sagot, kundi dahil alam kong ang isang simpleng pagsusuri ay maaaring magwasak sa lahat ng pinaghirapan naming buuin.“Hindi natin kailangang mag-alala tungkol diyan ngayon,” sagot ko.“Jureza—”“Harold, makinig ka sa akin.” Hinawakan ko ang braso niya at ngumiti sa mga taong dumaraan upang hindi mahalata ang aming seryosong pag-uusap. “Hindi tayo makakarating sa puntong ito kung wala tayong plano. Hindi natin kailangang sagutin ang lahat ng tanong bago pa man sila magtanong.”Tahimik siyang nakinig.“Ang kailangan lang nating gawin ngayong gabi ay tiyaking makuha natin ang atensiyon ng mga taong may kakayahang magligtas sa kumpanya. Kapag naging interesado na sila sa akin at sa bata, mas magiging madali ang lahat.”“Paano kung hindi maging maganda ang reaksyon nila?”“Kung ganoon, kailangan nating maging handa.”Hindi ko na idinagdag na wala akong balak na hayaang mabigo ang plano
MYLENE’S POV:“Kimmy! Not there mahal! Please stay near me, you might get lost!”. Sabi ko sa napaka cute kong limang taong gulang na anak.“Mommy, I’m okay! Look! I can walk alone!” Pag mamayabang nito sa akin habang naglalakad ito ng halos isang metro ang layo sa akin habang hawak hawak nito ang
“Humanda ka Mylene. Ito na ang simula ng pag hihiganti ko. Sinong may sabi sa iyong iwan mo na lang ako ng basta basta pagkatapos na pagka tapos ng kasal natin ng wala ka man lang paalam?” Matabang na napangiti ako habang nag iisip.“Chamber maid? Dito sa Paris? Bakit? Para lang taguan ako? May la
Pag dating ko sa Hotel ay agad na humingi ako ng tawad sa supervisor ko dahil sa pag iwan ko sa post ko. Nakakaunawang pinatawad naman ako nito at agad na pinabalik sa trabaho ko.Inunti-unti ko na ang paglilinis ng nasabing kwarto. Mabuti na lamang at na delay din ang flight ng VIP Guest namin nga
Nalaman kong ubod ng yaman nitong si Gab. Ang negosyo ng mga ito ay ang mamahalin na mga perfume kaya pala ubod ng bango ng lalaki lalo na nung nakulob kami kasama ito sa sasakyan nito. Humahalimuyak ang amoy nito, yun bang mahihiya ka na tumabi dito dahil napaka bango nito pero hindi masakit sa ul







