Se connecter“Hindi ko po siya gustong paasahin, at ayokong maging dahilan ng mas malalim na sakit ni Angela. Alam kong nasasaktan pa siya, at ayokong maramdaman niyang may babaeng umaagaw sa lugar niya sa buhay ni Ken.”“Maganda ang intensiyon mo, anak,” sabi ni Mama. “Pero sana, hindi mo rin kalimutan ang sarili mong damdamin.”Napatingin ako sa kaniya. “Hindi ko naman po nakakalimutan.”“Sigurado ka?”Napangiti ako nang kaunti. “Sinusubukan ko pa nga pong unawain.”Tumango si Mama. “Iyon naman ang mahalaga. Hindi mo kailangang madaliin ang sarili mo. Kung kaibigan lang ang tingin mo kay Ken, walang masama roon; at kung dumating ang araw na magbago ang nararamdaman mo, kailangan mo lang maging tapat sa sarili mo at sa kaniya.”“Pero ayokong makasakit ng ibang tao, Mama.”“Walang taong gustong makasakit ng iba, anak. Pero hindi mo rin kayang akuin ang lahat ng sakit ng mga taong nakapaligid sa iyo. Ang kaya mong gawin ay maging maingat, maging tapat, at huwag mangako ng bagay na hindi mo kayang p
Natawa kaming lahat. Pagkatapos, humarap si Ken sa akin. “I'm glad you came, Jayzel.”Ngumiti ako. “I'm glad I came, too.”“Maybe we can catch up again sometime. No pressure, of course.”Tumango ako. “Sure. Message mo na lang ako.”“Deal.”Saglit siyang tumingin sa akin na para bang may gusto pa siyang sabihin, ngunit sa huli ay ngumiti lamang siya bago bumaling sa kaniyang mga anak. “Okay, team. Let's move!”“Bye, Jayzel!” masayang bati ni Sophie.“Bye, Sophie.”“Bye, Jayzel!” sabay na sabi ng dalawang lalaki.“Bye, boys. Take care.”Lumapit si Angela sa akin bago sila tuluyang umalis. “Thank you for talking to me earlier,” mahina niyang sabi.Ngumiti ako. “Walang anuman.”“I'm glad I got to meet you.”“I'm glad I got to meet you, too.”Sandali siyang nag-atubili bago marahang hinawakan ang braso ko. “And thank you for understanding.”Hindi ko na kailangang tanungin kung ano ang ibig niyang sabihin; alam kong tinutukoy niya ang naging pag-uusap namin sa hallway.“Don't worry, Angela.
“Dad, can we get ice cream before we go?”Napatingin si Ken sa bunsong anak na si Sophie, na kanina pa nakatingin sa dessert menu na para bang iyon ang pinakamahalagang bagay sa buong mundo.“Didn't you just eat cake?”“That was cake, Dad. I want ice cream.”Napahawak sa noo si Ken at kunwaring napabuntong-hininga. “Goodness. I think I need to get a second job just to feed you three.”“Then get a better job,” sagot ni Ethan.Napatakip ako sa bibig ko upang pigilan ang pagtawa. Pati ang aking Papa ay napailing na lamang habang nakangiti.“Grabe naman ang mga anak mo, Ken,” natatawang sabi niya. “Wala ka nang lusot sa mga iyan.”“That's what I get for raising independent children, sir. They don't respect their father anymore.”“Because you keep eating our food!” reklamo naman ni Lucas.“Quality control nga, anak!”Muling nagtawanan ang lahat. Habang pinagmamasdan ko ang kanilang biruan, hindi ko maiwasang mapangiti—nakakatuwang makita ang tatlong batang malayang nakikipagbiruan sa kanil
“Hindi mo kailangang humingi ng tawad. Naiintindihan ko kung bakit ka natatakot.”Umiling siya. “Hindi ko gustong maging ganitong tao. Ayokong maging selosa o matakot sa bawat babaeng nakakasama niya. Pero kapag naiisip kong baka mapalitan ako sa buhay niya, hindi ko mapigilang masaktan.”“Hindi naman ganoon kadaling mapalitan ang isang taong naging bahagi ng buhay natin,” sagot ko. “Lalo na kung mayroon kayong mga anak na habambuhay na mag-uugnay sa inyong dalawa.”Napatingin siya sa akin.“Hindi ko alam kung magkakabalikan pa kayo ni Ken. Hindi ko rin alam kung ano ang gusto ninyong mangyari sa inyong buhay. Pero sana, huwag mong isipin na kailangan mong makipagpaligsahan sa ibang babae para patunayan na naging mahalaga ka sa kaniya.”Tahimik siyang nakinig.“May sarili kayong kuwento. May mga alaala kayong hindi mabubura. At kahit hindi na kayo mag-asawa, hindi ibig sabihin na wala nang halaga ang lahat ng pinagsamahan ninyo.”Sa wakas, bahagyang ngumiti si Angela. “Thank you, Jayz
“May mga gabing nagigising siya dahil sa malalakas na boses ng mga magulang niya. Minsan, nasa kuwarto lang siya at nakikinig habang nagtatalo ang mga ito. Hindi niya alam kung lalabas ba siya para umawat o mananatili na lang sa loob at maghihintay na matapos ang lahat.”Naramdaman kong tila may mabigat na bagay na dumagan sa aking dibdib.“Ang bata pa niya noon,” bulong ko.“Oo. At ang masakit, hindi niya alam kung kanino siya kakampi. Mahal niya ang nanay niya, pero mahal din niya ang tatay niya. Kapag may sinasabi ang isa laban sa isa, hindi niya alam kung paano siya tutugon.”Napailing si Angela.“Kaya nang magkaroon siya ng sarili niyang pamilya, sinabi niya sa akin na ayaw niyang lumaki ang mga anak niya sa ganoong tahanan. Ayaw niyang maranasan nila ang mga gabing kailangan nilang magtago sa kuwarto dahil nag-aaway ang mga magulang nila. Ayaw niyang matakot silang umuwi dahil hindi nila alam kung ano ang sasalubong sa kanila.”Napahawak ako sa aking bibig.Hindi ko alam ang pag
Matagal na nanatili ang katahimikan sa pagitan namin ni Angela.Nakatayo kami sa tabi ng malaking bintana sa tahimik na bahagi ng restaurant. Sa labas, abala ang mga taong naglalakad sa mall—may mga bitbit na shopping bag at may mga batang masayang humihila sa kamay ng kanilang mga magulang. Normal ang lahat para sa kanila, ngunit sa tabi ko ay may isang babaeng pilit na pinagtatagpi ang sarili matapos masira ang pamilyang minsan niyang pinangarap na manatiling buo.Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin upang maibsan ang sakit na nararamdaman niya, at hindi ko rin gustong magbigay ng mga payong hindi naman niya kailangan. Minsan, sapat nang may isang taong handang makinig nang hindi nanghuhusga.“I'm sorry,” mahina niyang sabi habang pinupunasan ang natitirang luha sa kaniyang pisngi. “I didn't mean to tell you all of this. Hindi naman tayo ganoon magkakilala.”Ngumiti ako nang bahagya. “Okay lang, Angela. Hindi mo kailangang humingi ng tawad.”“It's just…” Napabuntong-hininga
Totoong hindi naman nabangga ang anak ko at kitang kita iyon ng dalawang mata ko. Nakapag preno ang driver bago pa nito mabundol si Kimmy. Sadyang sobra lamang akong nag alala at kinabahan ng bumagsak ang anak ko sa lupa at nawalan ito ng malay. Mabuti na lamang at mabait pa din ang driver at amo n
MYLENE’S POV:“Kimmy! Not there mahal! Please stay near me, you might get lost!”. Sabi ko sa napaka cute kong limang taong gulang na anak.“Mommy, I’m okay! Look! I can walk alone!” Pag mamayabang nito sa akin habang naglalakad ito ng halos isang metro ang layo sa akin habang hawak hawak nito ang
“Humanda ka Mylene. Ito na ang simula ng pag hihiganti ko. Sinong may sabi sa iyong iwan mo na lang ako ng basta basta pagkatapos na pagka tapos ng kasal natin ng wala ka man lang paalam?” Matabang na napangiti ako habang nag iisip.“Chamber maid? Dito sa Paris? Bakit? Para lang taguan ako? May la
Nalaman kong ubod ng yaman nitong si Gab. Ang negosyo ng mga ito ay ang mamahalin na mga perfume kaya pala ubod ng bango ng lalaki lalo na nung nakulob kami kasama ito sa sasakyan nito. Humahalimuyak ang amoy nito, yun bang mahihiya ka na tumabi dito dahil napaka bango nito pero hindi masakit sa ul







