ตอนที่ 6 ห้ามซนเด็ดขาด

พิมมาดาใช้เวลาช่วงที่ลูกสาวตัวน้อยกำลังจัดการกับมื้อเช้าปรนเปรอความประหม่าของตัวเองในห้องแต่งตัว เธอเลือกสวมเดรสผ้าพริ้วสีขาวสะอาดตา เนื้อผ้าบางเบาที่ดูเหมือนจะเรียบง่ายทว่ากลับจงใจตัดเย็บให้เน้นเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของเอวคอดและสะโพกผึ่งผาย ทุกจังหวะที่เธอขยับกาย ผ้าเนื้อนุ่มจะแนบสนิทไปกับผิวพรรณจนดูเย้ายวนใจ ลมหายใจของหญิงสาวติดขัดเล็กน้อยยามที่นึกถึงสายตาคมกริบคู่นั้นที่จะคอยจ้องมองเธอ

ไม่นานนัก ฉลามที่จัดการธุระส่วนตัวเสร็จก็ออกมานั่งรออยู่บริเวณม้านั่งหินอ่อนหน้าบ้านของเขา ชายหนุ่มอยู่ในชุดเชิ้ตลายฮาวายเนื้อบางเบาที่จงใจปลดกระดุมบนออกสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกรำไรและมัดกล้ามเนื้อที่อัดแน่นไปด้วยพละกำลังวัยหนุ่ม แว่นกันแดดสีดำที่เขาสวมอยู่ยิ่งขับให้ใบหน้าคมเข้มดูดุดันและทรงเสน่ห์

ทันทีที่เห็นพิมมาดาเดินจูงมือเจ้าเอยออกมา ฉลามก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายหนุ่มฉกรรจ์ทำให้พิมมาดาต้องก้มหน้าหลบสายตาด้วยความเขินอาย

“เตรียมตัวเสร็จแล้วเหรอครับ... พี่พิม” เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นประสาทส่วนลึกของเธอได้อย่างประหลาด สายตาภายใต้เลนส์สีเข้มกวาดมองร่างระหงในชุดเดรสขาวอย่างอ้อยอิ่ง จนพิมมาดารู้สึกเหมือนเสื้อผ้าที่สวมอยู่มันบางลงไปถนัดตาต่อหน้าเขา

“ไปรถผมนะครับพี่” เขาบอกพลางเดินมาเปิดประตูรั้วให้

“ค่ะ... รบกวนด้วยนะคะ” พิมมาดาตอบเบา ๆ

“ไม่รบกวนเลยครับ ผมเต็มใจ... โดยเฉพาะวันนี้ ผมเตรียมโปรแกรมพิเศษ ไว้ให้พี่พิมกับเจ้าเอยโดยเฉพาะเลย”

“โปรแกรมพิเศษอะไรคะพี่ฉลาม! มีของเล่นให้เจ้าเอยด้วยมั้ยคะ” เด็กน้อยถามขึ้นด้วยความตื่นเต้นพลางเขย่าแขนชายหนุ่ม ฉลามยิ้มกว้างพลางย่อตัวลงมาคุยกับเด็กน้อย

“มีแน่นอนครับเจ้าเอย พี่เตรียมเรือลำใหญ่ที่มีปลาเยอะ ๆ ไว้ให้เจ้าเอยดูด้วย ดีมั้ยครับ?”

“ดีค่ะ! เย้... คุณแม่ขา พี่ฉลามใจดีจังเลยค่ะ” เจ้าเอยหันไปยิ้มร่าให้ผู้เป็นแม่

ฉลามเอื้อมมือไปเปิดประตูรถคันหรูให้หญิงสาว จังหวะที่พิมมาดาก้าวขึ้นไปนั่ง กายหนาของเขาขยับเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของเธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากอกกว้าง กลิ่นน้ำหอมแนวสปอร์ตผสมกลิ่นกายเฉพาะตัวที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาช่างปลุกเร้าอารมณ์ให้เตลิดไปไกลเกินกว่าคำว่าพี่น้องข้างบ้าน

“เจ้าเอย พร้อมไปดูทะเลกับพี่ฉลามหรือยังครับ?” เขาหันไปถามเด็กน้อยที่รีบปีนขึ้นไปนั่งเบาะหลังอย่างคล่องแคล่ว

“พร้อมแล้วค่ะพี่ฉลาม! เจ้าเอยอยากเห็นปลาการ์ตูนแล้ว รีบ ๆ นะคะ เดี๋ยวปลาหนีหมด!”

“รับทราบครับผม! พี่จะรีบพาไปให้ถึงเร็วที่สุดเลย” ฉลามหัวเราะร่วน

เขาปิดประตูรถอย่างแผ่วเบา ก่อนจะอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ ฉลามลอบมองใบหน้าสวยที่ขึ้นสีระเรื่อของพิมมาดาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มุมปากยกยิ้มอย่างผู้ชนะที่รู้ดีว่าเหยื่อแสนสวยคนนี้เริ่มจะหวั่นไหวไปกับกับดักเสน่ห์ที่เขาขุดไว้

บนรถเอสยูวีคันโตที่เคลื่อนตัวไปตามเส้นทางมุ่งสู่ชายหาด บรรยากาศภายในห้องโดยสารกลับเต็มไปด้วยมวลความร้อนแรงที่มองไม่เห็น มันอบอวลและเข้มข้นเสียจนไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศไม่สามารถเจือจางได้ ฉลามทำหน้าที่สารถีได้อย่างไร้ที่ติ มือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดนูนและมัดกล้ามเนื้อชายหนุ่มบังคับพวงมาลัยด้วยท่าทางผ่อนคลาย ทว่าเปี่ยมไปด้วยพละกำลัง เขามองกระจกเห็นเด็กน้อยหลับไปแล้วพร้อมกับตุ๊กตาตัวโปรด

สายตาคมกริบของเขาไม่ได้จดจ่ออยู่เพียงแค่ถนนเบื้องหน้า แต่กลับคอยลอบสังเกตพิมมาดาที่นั่งอยู่เบาะข้าง ๆ เป็นระยะ เดรสสีขาวพริ้วไหวของเธอพาดผ่านส่วนโค้งเว้าของร่างกายอย่างหมิ่นเหม่ ยามที่เธอนั่งลง ชายกระโปรงเลิกขึ้นมาสูงจนเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนละเอียดที่เบียดชิดกันอยู่อย่างน่ามอง

พิมมาดารู้สึกกระสับกระส่าย ผิวเนื้อของเธอร้อนผ่าวคล้ายคนเป็นไข้เมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาคู่นั้นที่กวาดมองเธอราวกับจะทะลุเข้าไปใต้เนื้อผ้าบางกริบ เธอต้องคอยขยับตัวและดึงชายกระโปรงลงมาปิดเพื่อข่มความประหม่าที่จู่โจมหัวใจจนเต้นผิดจังหวะ

“แอร์ในรถเย็นไปหรือเปล่าครับพี่พิม?” ฉลามเอ่ยขึ้นทลายความเงียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขามีความแหบพร่าซ่อนอยู่ลึก ๆ เขาแกล้งเอื้อมมือซ้ายมาปรับช่องลมแอร์ แต่ปลายนิ้วกลับเฉียดผ่านหน้าขาเนียนของเธออย่างตั้งใจ

“ปะ...เปล่า กำลังดี” พิมมาดาตอบเสียงแผ่ว สัมผัสเพียงชั่วครู่นั้นทำให้เธอเผลอหดเกร็งหน้าท้องจนอกอวบหยุ่นสะท้อนขึ้นลงแรงกว่าปกติ

จังหวะที่รถติดไฟแดง เขาจงใจลากสายตาจากใบหน้าสวย ลงมาที่ลำคระหง ผ่านเนินอกที่ขยับไหว จนไปหยุดอยู่ที่ต้นขาขาวที่พ้นขอบเดรสออกมาเล็กน้อย พิมมาดารู้สึกเหมือนถูกเปลวไฟลามเลียไปทั่วร่าง ความเย็นของแอร์กลับกลายเป็นสิ่งไร้ค่า เมื่อความปรารถนาในอกกำลังปะทุขึ้นตามความเร็วของรถที่พุ่งทะยานสู่จุดหมาย