ผู้หวังดี

ลำพังตัวกะเปี๊ยกอย่างแพรวจะไปสู้ผู้ชายตัวใหญ่อย่างคุณโรมได้ยังไงถ้าเดย์ไม่รีบมาช่วย แถมเดย์ที่มีพ่อเป็นอดีตนายพลผู้มีอำนาจเหลือล้นยังพกไฟที่ได้ยินมาว่าเป็นลูกชายนักการเมืองมาใช้อำนาจข่มด้วยอีกคน

คราวนี้ทรงเอหรือจะสู้ทรงอำนาจ คุณโรมไม่เอาเรื่องยัยแพรว แต่ขอเค้กกลับบ้านไปฝากสุนัขสามปอนด์ ทางพี่สะใภ้ของเดย์จัดการให้โดยมีเดย์เป็นคนออกค่าใช้จ่าย ไม่ใช่เพียงร้านโดนผลกระทบ ฉันเองก็ด้วยเพราะงานแฟนเดย์เพิ่งเริ่มไปไม่กี่นาที คุณโรมจึงขอยกยอดของวันนี้ไปเป็นวันอื่น ส่วนเหตุผลของเพื่อนฉันก็...

"ดูก็รู้ว่าไม่น่าไว้ใจ ท่าทางก็น่ากลัวอาจหลอกแกไปขายก็ได้นะ ฉันเลยต้องตัดไฟตั้งแต่ต้นลม"

แบบนี้ฉันจะไปต่อว่าแพรวลงได้อย่างไร ฉันวางมือลงบนศีรษะเล็กแล้วยีเส้นผมเบาๆ "ขอบใจนะ แกทำดีแล้วล่ะที่ช่วยสแกนคนให้ฉัน"

แต่แทนที่จะทำงานให้เสร็จวันนี้แล้วจบไป กลับต้องยกยอดเป็นวันอื่น

ช่างเถอะ.. เพื่อนหวังดี

"ไอ้ไฟไปส่งออมสินที กูจะพาแพรวไปหาหมอ"

เดย์ย่อตัวนั่งลง จับขาของแพรวดูตรงตำแหน่งที่ถูกน้ำร้อนลวกตอนชงกาแฟอย่างห่วงใย

ไฟพยักหน้า ไม่ได้พูดสิ่งใดแล้วเดินนำฉันไปยังรถซูเปอร์คาร์ของเขา คนนี้ก็น่ากลัวนะ เคยได้ยินว่าขาโหดชอบต่อยตี หนีจากคนนั้นอาจจะมาตุยเย่เพราะคนนี้ก็ได้

"ไปส่งที่คาเฟ่ไอ้เก้าแล้วกัน"

"เอ่อ.. ทำไมเหรอ" ฉันถามเสียงเบาๆ ทำตัวเล็กลีบที่สุด

"ทางผ่าน"

"อ่อ โอเค"

ไม่กล้าพูดอะไรต่อได้แต่เออออตาม ไฟไปส่งที่นั่น แสดงว่าเก้าอยู่ที่นั่น ให้ฉันติดรถเก้ากลับแทน

ไฟขับรถเร็วพอสมควร เล่นเอาฉันเกร็งก้นจนปวด ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงคาเฟ่แมว Nine Sweet คิดว่าเขาจะส่งฉันลงแล้วขับรถไปต่อ ไฟกลับเดินตามเข้ามาในร้านด้วย

เก้ายืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ชงกาแฟ มองฉันกับไฟสลับกันสีหน้างุนงง

"ไอ้เดย์ให้เอามาส่ง"

"มึงช่วยพูดให้ยาวกว่านี้หน่อย"

คนหน้าโหดถอนหายใจยืนเท้าสะเอว "พอดีมีเรื่องที่คาเฟ่พี่มัน มันพาเมียไปหาหมอ ให้กูไปส่งออมสิน กูเลยมาส่งให้มึงเพราะกูผ่านทางนี้ ไม่ผ่านคอนโดนั้น โอเค๊!"

"ดีใจว่ะ ที่มึงรู้จักมีน้ำใจ"

"เอาน้ำมาแดกแก้วหนึ่ง"

แก้วน้ำแดงถูกวางลงบนเคาน์เตอร์ทันทีเหมือนว่าเก้ารู้ล่วงหน้าว่าจะเกิดอะไรขึ้น ได้ตามต้องการไฟก็ไปจากที่นี่ ไม่นานก็มีน้ำแดงแก้วที่สองวางลงบนเคาน์เตอร์

"ของเธอ"

"เท่าไหร่เหรอ" ฉันก้มหยิบเงินในกระเป๋า กลับมีคนมาจับมือให้หยุดนิ่งแล้วยื่นแก้วน้ำมาจ่อใบหน้า

"เราเลี้ยง"

"ขอบใจนะ"

รับมันมาถือแล้วดูดให้ชื้นใจ สองขาเดินตามการจับจูงของเก้ามายังโต๊ะว่าง

"นั่งรอก่อน แต่ถ้ารอไม่ไหว เดี๋ยวเราจะไปส่งเธอก่อน"

"รอได้" ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ จนไปสะดุดที่เจ้าแมวเหมียวในกรง "เราไปดูพวกมันได้ไหม"

"ได้สิ"

ได้รับอนุญาตฉันก็มานั่งยองลงตรงหน้าแมวขนปุยสีขาว มันกำลังนอนหลับไม่สนใจเลยว่าถูกจ้องมอง

"ชื่อเจ้าเต่า ช่วงนี้ป่วยบ่อย ล่าสุดก็เพิ่งท้องเสีย" เก้านั่งลงข้างกัน แนะนำมันให้รู้จัก

"น่าสงสารจัง"

"เป็นเพราะคนแอบเอาอาหารให้มันกิน ส่วนนั่นเจ้าว้าก เพิ่งรับมาใหม่ เอาแต่ร้องเสียงดังเลยตั้งชื่อว่าว้าก"

เขาชี้ไปยังแมวตัวสีน้ำตาลที่นั่งมองพวกเรา ชี้เสร็จมือก็วางลงบนศีรษะของฉัน "มันหน้าเหมือนเธอ"

"หืม?" ฉันขมวดคิ้วใส่เก้า

"จริงๆ ดูดิ ขมวดคิ้วเหมือนเธอเลย"

"ที่มันขมวดคิ้วเพราะงงที่นายเอาแต่ยิ้มมากกว่า"

"น่าจะใช่ ดูเจ้านั่นดิ.."

มือนั้นยกขึ้นอีกหนชี้ไปที่แมวสีทองแล้ววนมาทางด้านหลังโอบล้อมบ่าของฉัน เก้าขยับใบหน้าเข้ามาแนบชิดด้านข้าง เอ่ยเสียงเบาหวิวให้ฉันขนลุก

"มันชื่ออ้อนเพราะมันชอบอ้อนตัวผู้ให้กอดมัน"

"เหมือนใคร"

"น่าจะเหมือนเรา"

เพิ่งรู้เลยนะว่าเก้าชอบให้มีคนกอด ฉันยิ้มขวยเขิน สบตาเขาด้วยความยากลำบาก อยากเสนอตัวเป็นคนกอดให้ที่สุด แต่เดี๋ยวผู้ชายจะกล่าวหาว่าฉันอ่อยอีก

"ถ้างั้นก็ต้องหาแฟนแล้วไหม นายจะได้มีคนให้อ้อน"

"ถ้ามีแฟนก็อดกินกับข้าวฝีมือเธอน่ะสิ"

ฉันหุบยิ้ม หัวใจห่อเหี่ยวคิดตาม หากเก้ามีแฟนฉันคงได้ย้ายที่อยู่อีกรอบแน่

"ยังอยากกินอาหารฝีมือเธออยู่เลย"

"ถ้างั้นนายก็คงยังไม่มีคนให้กอดหรอกนะ"

"ชินแล้ว"

ช่องเสียงเบาหวิวทั้งดวงตายังเหม่อลอยของเขาพาฉันสงสัยว่าเก้าคิดอะไรอยู่ หรือเป็นเพราะเหงายามอยู่คนเดียวเหมือนกับฉันล่ะมั้ง.. ที่ทำให้เขารู้สึกเศร้าไปชั่วขณะ

ถึงเวลาปิดร้านสามทุ่ม ฉันก็แปลงร่างเป็นพนักงานช่วยเก้าเก็บของ เหตุการณ์วันนี้ถูกเล่าให้เก้าฟังไปด้วย และเขาก็เข้าข้างยัยแพรวด้วย

"ถ้าง่วงก็นอน เดี๋ยวถึงแล้วจะปลุก"

พอได้ยินแบบนี้ก็เริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมา และแทนที่ฉันจะเอนตัวพิงเบาะกลับทิ้งตัวลงหนุนหน้าตักของคนขับ

"ยืมหน่อยนะ พ่อชอบให้ยืมขาเป็นหมอนตอนนอนในรถแบบนี้ สบายที่หนึ่ง"

"เธอเลี้ยงง่ายดี"

ได้ยินเสียงเก้าพึมพำตามด้วยเสียงหัวเราะ ไม่ผลักไสหรือต่อว่า ฉันก็เลยเนียนนอนริมฝีปากอมยิ้มไม่หยุด ความสุขแบบนี้อยู่กับฉันไปนานๆ เถอะนะ ขอร้องล่ะ

"เก้าจะไปฝึกงานที่ไหนเหรอ"

"บริษัทไอทีของญาติไอ้วินซ์"

"เด็กเส้นเหรอ ทุกคนเลยไหม"

"อื้อ เธอล่ะ"

ฉันถูไถแก้มกับหน้าขาแกร่ง ตอบกลับเสียงเบาเพราะเหมือนจะง่วงขึ้นมาจริงๆ

"สำนักพิมพ์เล็กๆ ไปกับแพรว"

"สวรรค์ของเด็กภาษาเลยไหม"

"สำหรับเราก็ใช่ แต่เรียนจบจะทำงานตรงสายไหมก็ไม่รู้นะ"

"ตรงไม่ตรงก็ช่าง ขอแค่ทำแล้วมีความสุข"

"คิกคิก เหมือนนายที่เรียนวิศวะแต่มาชงกาแฟกับเลี้ยงแมวน่ะเหรอ ฮื้อ! แอร์รถนายนี่ดึงหัวสุดๆ ไปเลย"

ในช่วงกำลังเคลิ้มหลับ ได้ยินมือถือของเก้าส่งเสียงร้อง มือที่ลูบไปมาตรงหัวไหล่ของฉันจึงผละห่างไปหยิบมันมารับสาย

"อื้อ ไม่แน่ใจว่าจะว่างไหม จะบอกอีกทีแล้วกัน.. ยินดีด้วย"

ช่องเสียงแปลกๆ ลอยมาให้ฉันได้สัมผัส ฟังดูเศร้าและว้าเหว่ ฉันลืมตาเงยหน้าขึ้นมองเก้า ใบหน้าของเขาเรียบสนิท ริมฝีปากที่เคยยิ้มตลอดเวลาแน่นิ่งราวกับว่าเรื่องราวในบทสนทนาเมื่อครู่มีผลต่อความรู้สึกไม่น้อย

..ใครกันนะที่โทรมา