ชอบมากเลยนะ

ฉันกลับมามองหน้าเก้าได้อีกครั้งเพิ่มเติมความชอบในตัวเขามีมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ฉันชอบที่เขาใส่ใจและสนใจความรู้สึก.. ของฉัน

เราออกมาจากห้องน้ำก็กลับมานั่งที่โต๊ะ ถูกสายตาของเพื่อนๆ เขามองอย่าล้อเลียน แต่เก้าก็เฉลยในทันทีว่าเป็นเพราะพูดจาไม่ดีกับฉันเลยตามไปขอโทษ ไม่ได้ทำอะไรเสียหายและไม่ได้ทำอะไรชั่วๆ อย่างที่พวกมึงคิด

ดูสิ.. เขาให้เกียรติและปกป้องฉันด้วยนะ น่ารักที่สุดเลย

ดื่มเสร็จเราก็กลับด้วยกัน ระหว่างทางก็คุยเรื่องงานของฉันในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา ดูเขาจะสนใจมันไม่น้อยเพราะก่อนนี้เขาถามแทบจะทุกวันเลย

ถึงห้องเราก็แยกกัน ตอนเช้าฉันก็มาทำอาหารให้เขาปกติ ช่วงนี้ฉันกับเก้าปิดเทอมแล้วจึงไม่ได้เร่งรีบเรื่องเวลา ระหว่างรอเก้าออกกำลังกายก็เดินออกมาตรงระเบียง มุมขวามือมีกระถางดอกไม้ห้อยอยู่สามต้นเลยมายืนรดน้ำไปพลางๆ บ้างก็หันไปมองคนหล่อที่เดี๋ยววิดพื้น เดี๋ยวซิทอัพ

ในช่วงชีวิตฉันเคยแอบชอบเพื่อนชอบรุ่นพี่มาก่อน แต่ไม่เคยได้ใกล้ชิดกับใครแบบนี้สักคน ความรู้สึกของฉันตอนนี้จึงเรียกได้ว่ามีความสุขมาก เก้าทำให้โลกของฉันที่พบเจอผู้คนหลากหลายให้เปลี่ยนมาพบเจอเขาเพียงคนเดียว ฉันอยากอยู่กับเขาแบบนี้นานๆ

"คุ้กกี้หมดแล้วนะ"

เก้าหยิบขนมคุ้กกี้ชิ้นสุดท้ายมาจ่อริมฝีปากของฉันในขณะล้างจาน ฉันซ่อนอาการเคอะเขินอ้าปากรับแล้วค่อยๆ เคี้ยว ไม่อยากให้มันละลายหายไปอย่างรวดเร็ว ฉันอยากซึมซับรสชาติขนมแสนอร่อยที่เก้าป้อนให้นานที่สุด

"เราจะซื้อมาใส่ให้ใหม่นะ เอาเป็นรสออริจินัลกินกับกาแฟขมๆ ต้องอร่อยมากแน่ๆ"

"ตามใจเธอ"

"ขอบใจ"

ที่ตามใจฉัน ทั้งที่มันคือขนมแกล้มกาแฟของเขา ฉันมองตามแผ่นหลังกว้างของเขาที่หายเข้าไปในห้องนอน หลังจากกินข้าวเสร็จ เก้าจะใช้เวลาอยู่ในนั้นจนถึงเวลาต้องออกไปคาเฟ่ ทำไมถึงรู้น่ะเหรอ.. เพราะว่ามีอยู่ครั้งหนึ่งที่ฉันทำตัวขยันล้างตู้เย็นเก็บครัว เก้าออกมาจากห้องนอนประมาณเก้าโมงด้วยชุดที่พร้อมไปทำงาน ล็อกประตูแล้วหย่อนกุญแจใส่กระเป๋ากางเกงเหมือนเคย

เจ้าของห้องออกไปฉันก็ได้แต่มองประตูนั้นตาละห้อย อยากเห็นห้องนอนของเขา อยากรู้ว่าเก้าจะใช้ผ้าปูที่นอนสีชมพูเหมือนของฉันไหม

ตลอดสัปดาห์ฉันรับงานแฟนเดย์แทบไม่พักเพื่อหาค่าขนมบวกเงินเก็บ กระทั่งถึงวันเสาร์ที่นัดหมายกับลูกค้าคนเดิม

คุณโรมหรือคุณอชิตะ หนุ่มนักเรียนนอกทรงเอนัดหมายฉันที่ Leeladee คาเฟ่ บังเอิญมากที่แพรวทำงานอยู่ที่นี่เพราะเป็นค่าเฟ่ของพี่สะใภ้เดย์

วันนี้ฉันมาถึงก่อนจึงมีโอกาสได้คุยกับแพรว เพื่อนรักของฉันถามไถ่เรื่องเก้าเพราะคิดว่าฉันต้องมีซัมธิงกับเขาชัวร์ๆ

"ดูสนิทสนมกันเกินเบอร์นะยะ แกกินกับเขาหรือเปล่า"

"ฉันอยากกิน แต่เขาไม่น่าจะอยากกินฉัน"

"แกชอบเขาเหรอ" แพรวชี้หน้าฉัน

"อดใจไหวเหรอ แสนดีขนาดนั้น"

"ระวังจะเป็นภาพลวงตา"

"แกจะเอาผัวมาตัดสินคนอื่นไม่ได้นะแพรว เก้าเขาไม่เป็นแบบผัวแกหรอก"

"แต่เขาเพื่อนกันนะ เอ๊ะ! อีออม.. แกด่าเดย์เหรอ"

"เปล๊า! ย้อนดูกล้องวงจรปิดได้ว่าฉันไม่ได้พูด"

กรุ๊งกริ๊ง! เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้น แพรวเห็นแล้วว่าลูกค้ามาจึงคาดโทษฉันไว้ก่อนแล้วผละไป คนที่เข้ามาก็ไม่ใช่ใคร ลูกค้าของฉันเอง

"คุณโรมคะ" ฉันโบกมือเรียก

คุณโรมหันมาส่งยิ้มให้ฉันก่อนจะสั่งเครื่องดื่มกับแพรว พ้นหลังลูกค้าแพรวก็แสดงสีหน้าเป็นเชิงถามว่าลูกค้าแฟนเดย์ของฉันคือคนนี้เหรอ แพรวคงแปลกใจว่าทำไมฉันถึงเลือกรับงานคนท่าทางน่ากลัวและไม่น่าไว้ใจ เหตุผลก็เพราะสถานที่สาธารณะที่เขาปักหมุดมันขัดกับลุคทรงเอของเขา

"น้องเอมมี่ มานานหรือยังคะ"

"ไม่นานค่ะ คุณโรมสั่งเครื่องดื่มแล้วเหรอคะ"

"พี่สั่งกาแฟคะ วันนี้ยังไม่โดนเลย"

ผู้ชายตัวใหญ่สวมใส่เสื้อยืดสีเลือดหมูกับกางเกงยีนส์ขาเดฟสีเข้มนั่งลงฝั่งตรงข้าม เขาผลักดันแว่นกันแดดขึ้นด้านบนคาไว้บนศีรษะ เผยดวงตาหวานขนตางอนยาวที่มักยิ้มไปกับริมฝีปาก ชอบสุดก็ต้องสร้อยทองที่ลำคอความหนาเท่านิ้วก้อย พ่วงมากับสร้อยข้อมือทองคำน่าจะมากกว่าห้าบาท ตามนิ้วมือยังมีแหวนทองคำสวมใส่อีกห้าวง ลูกค้าแฟนเดย์คนนี้เดอะเบสต์สุด

"ติดคาเฟอีนเหรอคะเนี่ย" ฉันแกล้งถามหยอกเย้า ถ้าอารมณ์สนุกพาไปก็ไม่จำเป็นต้องเฟคความรู้สึกมาก แต่นั่นต้องขึ้นอยู่กับสถานการณ์และการปฏิบัติตนของลูกค้าด้วย

"ตอนแรกก็ใช่ค่ะ แต่ตอนนี้น่าจะติดน้องเอมมี่มากกว่าแล้วล่ะ"

คุณโรมจับมือฉันแล้วลูบหลังมือไปมา มันอยู่ในข้อตกลง ครั้งนี้เขาซื้อบริการจับมือแล้วจ่ายเงินเพิ่มด้วย แม้จะไม่โอเคเท่าไหร่เพราะมีการลูบการคลำเกิดขึ้น งาน งาน งานที่ทำให้ฉันไม่ต้องขอเงินค่าขนมพ่อกับแม่ก็ย่อมทนได้

"เครื่องดื่มมาเสิร์ฟแล้วค่า"

เสียงแพรวดังมาแต่ไกล ฉันช้อนสายตามองเพื่อนรักอย่างช่วยไม่ได้ แต่แล้วก็ต้องเบิกตาตกใจ การทรงตัวของแพรวมันแปลกๆ ดูคล้ายกับว่าเตรียมจะพุ่งหลาวมากกว่าเดินตรงๆ ประกอบกับสีหน้าไม่พอใจด้วยแล้ว.. อย่าบอกนะว่า

ซ่า!

ถาดไม้ที่มีแก้วกาแฟเย็นกับขนมเค้กถูกเทใส่ศีรษะคุณโรมเต็มๆ ของเหลวสีน้ำตาลหลอมรวมกับเนื้อเค้กเละเทะทำให้ฉันแทบจะจำหน้าลูกค้าไม่ได้

"เฮ้ย! เสิร์ฟยังไงวะ"

คุณโรมลุกขึ้นยืน หยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดใบหน้าและเส้นผม ชี้หน้ายัยแพรวที่กำลังช่วยใช้ทิชชู่.. ละเลงให้เละเทะมากขึ้น

"โอ๊ะ! ขอโทษนะคะ พอดีพื้นมันลื่นน่ะค่ะ เดี๋ยวทำให้ใหม่.."

"ไม่ต้อง! คุณไปคุยกับผมที่โรงพัก"

"แบบนี้กล้าเข้าโรงพักด้วยเหรอคะ"

"ว่าไงนะ.."

"เอ่อ ฉันหมายถึง เคลียร์กันตรงนี้ก็ได้นะคะเพราะมันเป็นอุบัติเหตุ ฉันจะชดใช้ค่าเสื้อ ค่าซาลอนให้คุณเองค่ะ"

ฉันรู้สึกตะหงิดบางอย่างแล้วล่ะ เป็นเพื่อนแพรวมาตั้งสามปี สีหน้าแบบนั้นมันกำลังหัวเราะอยู่ต่างหากหาใช่สำนึกผิด ยัยนี่เล่นอะไรสนุกอยู่แหงๆ เล่นกับใครไม่เล่น ดูตัวคุณโรมกับแพรวสิ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่างานนี้ใครจะชนะ