สัมผัสปลอบโยน

"นี่ห้องน้ำหญิง เดี๋ยวฉันเข้าไปดูให้ดีกว่าค่ะ"

สิ้นเสียงของผู้หญิง ฉันก็นั่งตัวเกร็ง ใบหูได้ยินเสียงประตูแต่ละบานถูกผลักเปิดจนมาถึงห้องข้างๆ ฉันตัดสินใจยื่นมือไปปลดล็อกกลอนและประตูก็ถูกผลักเข้ามา ผู้หญิงมีอายุที่คาดว่าเป็นแม่บ้านตกใจที่เห็นฉัน เธอนิ่งไปชั่วครู่แล้วดึงประตูปิดให้ ฉันกดล็อกกลอนอีกครั้ง ถอนหายใจอย่างโล่งใจแล้วเอามือถือมาแนบหูพูดคุยกับเก้าเสียงกระซิบ

"ฮึก! เก้า.. ต้องมานะ"

[เราจะถึงแล้ว]

"ไม่มีใครอยู่ในห้องน้ำเลยค่ะคุณ ลูกคุณอาจจะกลับบ้านไปแล้วก็ได้นะ" เสียงแม่บ้านคนนั้นลอยมาอีกครั้ง

"ขอบคุณมาก"

แต่พอได้ยินเสียงคุณนิธิหัวใจก็เต้นตุ้มๆ ต่อมๆ หวังว่าเขาจะถอดใจแล้วไปจากตรงนี้ ไม่นานประตูห้องน้ำก็ถูกเคาะ

"หนูๆ เขาไปแล้ว ออกมาได้แล้ว"

ในเมื่อมีคนช่วยฉันจึงไม่รีรอเปิดประตู ป้าแม่บ้านรีบเข้ามาช่วยพยุงฉันออกมาตรงหน้ากระจก

"ไหวไหมหนู ป้าไปแจ้งผู้จัดการโรงแรมให้ดีไหม"

ฉันวักน้ำล้างหน้าให้รู้สึกดีขึ้นเสร็จก็เงยหน้าขึ้นพนมมือไหว้

"ขอบคุณนะคะ เดี๋ยวรอเพื่อนหนูมาถึงก่อนดีกว่า"

"หนูก็ฉลาดนะที่ชูข้อความในมือถือให้ป้าเห็น ไม่งั้นป้าคงตะโกนเรียกให้คนนั้นรู้ตัว ไปอยู่แถวลอบบี้น่าจะปลอดภัยกว่า ตรงนั้นคนเยอะ"

ป้าแม่บ้านพยุงฉันออกมาด้านหน้าลอบบี้ สายตาก็คอยสอดส่องคุณนิธิไปด้วยว่าเขายังคงวนเวียนอยู่แถวนี้หรือไม่ แต่คนที่ฉันเห็นไม่ใช่เขา กลับเป็นเก้าที่กำลังวิ่งตรงมาทางนี้

"เก้า.."

เพียงเก้าวิ่งมาถึงตัว ฉันก็ถลาเข้าสวมกอดเขาแนบแน่นราวกับได้ที่พักพิงปลอดภัยที่สุดในชีวิต

"นายมาจริงๆ ด้วย ฮึก! ขอบคุณนะ"

"กลับกันเถอะ เดี๋ยวเราจะมาจัดการให้เธอทีหลัง" เก้าโอบกอดฉัน มือข้างหนึ่งลูบศีรษะปลอบโยน แล้วโอบประคองฉันออกมายังรถของเขาที่จอดเอาไว้ด้านหน้าโรงแรม

รถเคลื่อนตัวออกมาได้ไม่นาน เก้าก็ผลักศีรษะของฉันให้หนุนนอนบนหน้าตักของเขา ใช้มือใหญ่ลูบศีรษะกล่อมให้ฉันหลับไปตลอดทาง แต่ฉันกลับไม่หลับอย่างควรจะเป็น น้ำตาซึมไหลด้วยความอุ่นใจ ขอบคุณจากหัวใจที่เก้าไม่เมินฉันและรีบมารับฉันอย่างไม่ลังเล ฉันพูดได้เต็มปากแล้วนะว่า.. รักเขาที่สุดเลย

เก้าโอบอุ้มฉันขึ้นมาบนห้องแทนการให้เดิน เขาวางฉันให้นั่งบนโซฟาแล้วย่อตัวนั่งลงด้านหน้าถอดรองเท้าผ้าใบให้

"เล่าให้ฟังหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น"

เขาเอารองเท้าไปเก็บบนชั้น เดินหายเข้าไปในห้องครัวแล้วกลับมาพร้อมน้ำเปล่าหนึ่งแก้วและผ้าเย็นหนึ่งผืน ทั้งหมดถูกยื่นให้ฉันรับมาดื่มและเช็ดใบหน้า

"คิดว่าถูกวางยานะ แต่ไม่รู้เลยว่าโดนตอนไหน"

"ใคร" น้ำเสียงที่ถามเข้มจัดจนฉันแอบตกใจ เขายืนอยู่ตรงหน้า สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงทำท่าทางประหนึ่งตำรวจซักไซ้ถามผู้ต้องหา

"ลูกค้าคนนี้ชื่อนิธิ เป็นผู้จัดการธนาคาร เขาดูเป็นผู้ใหญ่ ชวนคุยแต่เรื่องเรียน ไม่มีแววสักนิดเลยว่าจะคิดอะไรไม่ดี แต่อยู่ดีๆ เราก็มึนหัวแล้วเขาก็พาเราขึ้นห้อง"

"มันทำอะไรให้เธอ!"

ครั้งนี้เก้าโมโห เขามาย่อตัวนั่งลงด้านหน้าสำรวจตัวฉันหาร่องรอยหลักฐาน

"ยัง.. เราหนีออกมาได้แล้วโทรหาเก้านั่นแหละ เขามาตามหาเราที่ห้องน้ำ แต่พอดีมีป้าแม่บ้านอยู่ เราใช้มือถือเขียนข้อความขอความช่วยเหลือ ป้าแกเลยช่วยออกมาจนเจอนาย"

"ต้องไปแจ้งตำรวจและงานของเธอ... ต้องวางแผนให้ดีกว่านี้"

ฉันพยักหน้า ตอนนี้เก้าพูดอะไรฉันจะเชื่อฟังทุกอย่าง

"ยังมึนหัวอยู่ไหม"

"อื้อ"

"ไปอาบน้ำแล้วนอน เธอจะดีขึ้น"

ไม่รอให้ฉันได้ลุกขึ้นยืน เก้ายังคงโอบอุ้มฉันเข้ามาส่งถึงที่ เขาให้นั่งบนฐานอ่างล้างมือแล้วหันไปหยิบผ้าขนหนูบนราวแขวนผ้ามายื่นให้

“ยังมึนหัวแล้วจะอาบน้ำเองได้ใช่ไหม”

ถ้าบอกว่าไม่ได้ เขาจะอาบให้ฉันเหรอ..

“ได้นั่นแหละ”

เก้าไม่ได้ทู่ซี้ อุ้มฉันลงมายืน แต่พอเขาจะออกไปจากห้องน้ำ มือของฉันกลับรั้งแขนของเขาเอาไว้

“ขอกอดนายอีกสักทีได้ไหม”

แขนที่ฉันจับกระตุกดึงเข้าหาตัว เก้าโอบรั้งฉันเข้าหาสวมกอด ให้ฉันได้กอดเขาถนัดมากขึ้น

"ขอบคุณอีกครั้งนะ ดีใจที่มีนายอยู่ใกล้ๆ"

ฉันแนบแก้มกับหน้าอกแกร่ง นอกจากพ่อแล้วก็เก้าที่อกอุ่นที่สุด

"ดีใจที่เธอเก่ง เอาตัวรอดเป็น" มือของเก้ายังคงอ่อนโยนกับฉัน เขาใช้มันลูบแผ่นหลังของฉันไปมา

นานเกินไปจนฉันกลัวว่าจะดึงตัวเองออกไม่ได้แล้วงอแงกอดเขาทั้งคืนจึงรีบผละออก แต่ความรักที่ฉันมีล้นอกทำให้ตัวเองบ้าดีเดือดจุ๊บแก้มสากเบาๆ ไม่ให้เก้าได้ตั้งตัว

"ขอบคุณๆ"

ฉันระบายยิ้มขัดเขินแล้วหันหลังมาซ่อนแก้มร้อนผ่าว แต่ดันพลาดเพราะลืมไปว่าตรงหน้าคือกระจก ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเก้าที่ยืนนิ่งงัน ตั้งแต่ที่โรงแรมจนถึงตอนนี้เก้าเพิ่งจะยิ้มให้ฉันราวกับว่าจุ๊บเบาๆ ของฉันช่วยให้ยิ้มได้

"ชอบเหรอ"

"แล้วใครจะไม่ชอบบ้าง ทำไม.. ยายังไม่หมดฤทธิ์หรือไง" เขาขำ

นั่นสิ! หรืออาจเป็นผลพวงของยาที่ไม่รู้เลยว่าจุดประสงค์ของมันคืออะไร แต่ที่แน่ๆ ฉันอยากใช้ความมึนงงทำอะไรที่อยากทำแต่ไม่เคยกล้าทำสักที

"อาจจะใช่ล่ะมั้ง"

ฉันหมุนตัวกลับไปหาเขา ขยับเข้าไปใกล้เก้าอีกครั้งแล้วแหงนเงยใบหน้าขึ้น

"มึนๆ เบลอๆ อยากจูบนายยังไงก็ไม่รู้"

ความบ้าเข้าสิงร่างฉันแล้ว เมื่อสิ้นประโยคฉันก็จูบเก้าทันที เก้าไม่ได้ปัดป้องและไม่ได้ตกใจ เขายืนนิ่ง ไม่ตอบสนองจูบฉันด้วยซ้ำ

ฉันเข้าใจ คนเราใช่ว่าจูบกับใครแล้วจะรู้สึกดี เก้าไม่ได้คิดอะไรกับฉัน เขาไม่ได้อยากจูบฉัน จะนิ่งราวกับรูปปั้นก็ไม่แปลก ฉันจึงผละออก ยิ้มทั้งที่ความเศร้าคลุมทั่วศีรษะ

"ไม่ผ่าน ไปเรียนมาใหม่"

แซวจบก็กดใบหน้าแตกยับลงต่ำมองเสื้อเชิ้ตของเขาแทนการสบตา ฉันควรเลิกเล่นแล้วอาบน้ำจริงๆ สักที แต่เพียงแค่หันหลัง ริมฝีปากร้อนฉ่าของเขาก็กดแนบใบหู มือใหญ่สอดรับปลายคางล็อกแน่นให้ฉันสบตาเขาผ่านกระจก

พลันลำตัวของฉันก็ร้อนผ่าว ก็ดวงตาคมที่เคยเห็นว่าอ่อนโยนและขี้เล่น ยามนี้กลับกลายเป็นไฟแผดเผาหัวใจของฉันให้มอดไหม้ไม่เหลือชิ้นดี

"คนที่ต้องเรียนคือเธอ เรายินดีเป็นครูสอนให้"

"อื้อ!"

มือนั้นบิดปลายคางให้หันหน้าเข้าหา เก้าจูบฉันที่แตกต่างจากเมื่อครู่ ครั้งนี้ไม่ใช่แค่ตอบสนอง แต่เขาเป็นคนนำพาจูบของเราให้เรียกว่าจูบจริงๆ จนร่างกายของฉันร้อนผ่าว ช่องท้องมวนบิดไม่ต่างจากตอนขับรถขึ้นลงสะพานสูงๆ และเมื่อเรียวลิ้นสากเปิดปากของฉันให้อ้าออกรับลิ้นของเขาที่เข้ามาเกี่ยวกวัดหยอกล้อลิ้นของฉัน สองขาที่เคยวิ่งผลัดได้เรียนทองก็ไม่ต่างจากคนกล้ามเนื้ออ่อนแรงหยัดยืนไม่ไหว

เก้าคงรับรู้ได้ถึงยกตัวฉันให้ขึ้นนั่งบนฐานอ่างล้างมืออีกครั้ง จูบของเราเกิดขึ้นเนิ่นนาน ไปพร้อมกับมือใหญ่สอดเข้าไปในกระโปรงชุดเดรสลูบไล้ขาอ่อนชวนขนลุก เก้าจับสองขาของฉันอ้ากว้างรองรับตัวเขาแทรกตรงกลาง เพียงเขาเข้ามาใกล้ มือของฉันก็เป็นฝ่ายซุกซนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตอย่างรีบร้อน รั้งมันออกกองลงบนพื้น เผยเนื้อตัวหนัดแน่นน่ามอง ปลายนิ้วของฉันแตะลงบนต้นแขนข้างซ้ายที่มีรอยสักลวดลายกราฟิกอยู่ เคลื่อนปลายนิ้วชี้ขึ้นด้านบนแตะลงบนหน้าอก ตรงนี้ก็มีรอยสักชื่อจริงและนามสกุลของเขาเป็นภาษาอังกฤษ

"เหมาะกับนายไปหมดทุกอย่าง"

"อือ.. " เก้าครางรับแผ่วเบา กดจมูกสูดดมลำคอขาวไล้มาถึงไหปลาร้า ทุกสัมผัสของเขาทำฉันเกร็งและขนลุกไปทั้งตัว ยิ่งเขาจูบตรงไหน ตรงนั้นก็พร้อมจะตื่นตัว ฉันเคลิ้มจนไม่รู้ตัวเลยว่ามือใหญ่เคลื่อนตัวสูงขึ้น กระทั่งหน้าอกถูกกอบกุมบีบขย้ำ

"อื้อ!"

"เจ็บเหรอ" เขาดูตกใจผงกศีรษะขึ้นถาม

ฉันยิ้ม ส่ายหน้าปฏิเสธ "แค่ตกใจ"

"ขอโทษ"

กระซิบเสียงพร่าแล้วจูบริมฝีปากของฉันอีกครั้ง ฉันรู้สึกว่าเก้ามีอารมณ์ เขาหายใจรุนแรง หน้าแดงและตัวแดง แถมยังจูบแบบไม่พักและดูใจร้อนขึ้นเมื่อได้บีบขย้ำนมของฉันทั้งสองข้าง

"เต็มมือดี"

ผู้ชายชมฉันก็เขินแย่ กลั้นยิ้มแทบไม่ได้แล้วด้วย

"ถอดนะ อยากเห็น"

ทั้งฉันและเขาช่วยกันถอดชุดเดรสออกทางศีรษะจนเหลือเพียงบรากับแพนตี้ เก้ามองฉันอย่างโลมเลียไม่ปิดบังให้ฉันเบือนหน้าหนีเขินอาย

"นายอยากเห็นเอง เราไม่ได้อ่อยนะ"

"ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นเลย"

มือใหญ่แนบด้านหลัง สะกิดตะขอบราเซียออกอย่างชำนาญ ด้านบนเปลือย เก้าก็ไม่รีรอก้มลงมาเล่นกับหน้าอกของฉัน มือยังทำงานรั้งแพนตี้ออกทางเรียวขา พลันความเย็นก็ปะทะก้นเปลือยลามเลียทั่วทั้งตัว ฉันบดเบียดร่างกายเข้าหาเก้า สองแขนโอบรอบคอเขาแหงนเงยใบหน้า

"เสียว.." ร้องบอกความรู้สึกทั้งบนและล่าง เก้าไม่ปราณีฉันด้วยการกรีดกรายนิ้วมือแตะต้องขาอ่อน ถึงจุดหวาดเสียวเขาก็ไม่รั้งรอแตะต้องสอดเรียวนิ้วยาวเข้าไปในร่างกาย "อื้อ เจ็บ"

"ขอโทษ"

เขาชักนิ้วออกทันที ผละออกมาปลดเข็มขัดกับรูดซิปลง ก่อนจะรั้งลงเขาหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง เปิดเคสออกเล็กน้อยแล้วหยิบถุงยางอนามัยออกมาใช้งาน

เพิ่งรู้เลยแหะว่าผู้ชายพกไอ้เจ้านี่เอาไว้ตรงนี้

ฉันมองเก้าสวมใส่มันอย่างเพลิดเพลิน ดวงตาล่องลอยมองเจ้านั่นที่ตัวอวบอ้วนสมบูรณ์เพราะคงถูกเลี้ยงมาดี รู้ตัวอีกทีเก้าค่อมตัวลงเล็กน้อยมาสบตา มือจับสองขาของฉันตั้งชันขึ้นวางเท้าบนฐานหินอ่อน

"ไม่หยุดแล้วนะ"

"ไม่ได้อยากให้หยุดอยู่แล้ว"

"ห้ามมางอแงทีหลัง"

พรึบ! สองแขนแกร่งสอดรัดเรียวขา กระชับให้ของฉันกับของเขาแนบชิดกัน หัวใจจะวาย ทั้งร้อน ทั้งหนาว ทั้งเสียว ทั้งอยากแนบชิดเขา ทุกอย่างผสมรวมกันอยู่ในตัวฉันตอนนี้

กระทั่งความปรารถนาของฉันสมบูรณ์ เก้าพาตัวตนของเขาสอดลึกให้ฉันกลืนกิน ฉันแหงนเงยใบหน้ากรีดร้องตัวเกร็ง ความเจ็บแล่นพล่านทรมาน

"เจ็บมากไหม ขอโทษนะ"

มือใหญ่ลูบแก้มฉัน เก้าถามอย่างห่วงใยแต่ช่วงล่างยังคงดุนดันเข้าไปเรื่อยๆ แม้จะยากลำบากแค่ไหนก็ตาม แต่ไม่กี่วินาทีต่อมาเราก็ครอบครองกันอย่างสมบูรณ์

"อ๊าส์!"

"ซี้ด! เธอแน่น"

ก็ต้องแบบนั้นเพราะฉันไม่เคย ฝ่ามือของฉันลูบไล้แก้มสากปลอบโยนคนหล่อที่เผลอทำใบหน้าเหยเกไปพักหนึ่ง แต่เก้ากลับคว้ามือนั้นไปจูบให้ฉันขัดเขิน ช่วงล่างเริ่มขยับไปพร้อมกัน

"เตือนแล้วนะ.. ห้ามงอแง"

"มะ ไม่ อื้อ!"

เสียงของฉันถูกกลืนหายด้วยจูบเร่าร้อน เก้าสาดสะโพกใส่ฉันดั่งพายุที่พร้อมจะพัดพาทุกสิ่งให้ไปกับเขา โดยเฉพาะหัวใจของฉันที่ไปอยู่กับเขาแล้วทั้งหมด