ไม่เต็มใจ

@บ้านเขมราชย์

เก้ากลับบ้านอีกครั้งในรอบเดือนเพราะถูกมารดาโทรตามให้มารับประทานอาหารเย็น ในค่ำคืนนี้สวนข้างตัวบ้านจึงถูกเนรมิตเป็นพื้นที่ปาร์ตี้ในครอบครัวอีกครั้งหลังจากที่มันถูกใช้งานไปแล้วในลักษณะเดียวกันเมื่อสองเดือนก่อน

ครอบครัวเขมราชย์ผู้ประกอบธุรกิจผลิตเครื่องหนังส่งออก มีความสัมพันธ์อันดีกับครอบครัวรินนทีมายาวนานด้วยเพราะหัวเรือใหญ่ของทั้งสองครอบครัวเป็นเพื่อนกัน

ไม่บ่อยที่สองครอบครัวจะนัดหมายพบปะได้แบบครบองค์ประชุม โดยเฉพาะลูกชายคนเล็กของบ้านเขมราชย์ที่การเรียนและการงานรัดตัวจนหาตัวจับยากไม่มีเวลาว่าง

ค่ำคืนนี้เก้าก็ใช่ว่าจะว่าง งานที่คาเฟ่เป็นหลักหากไม่สำคัญจริงๆ เขาไม่มีทางทิ้ง

แต่เพราะมารดาขู่เข็ญว่าจะยึดที่ดินตรงคาเฟ่คืนหากเขาไม่โผล่มา ณ เวลานี้เก้าจึงนั่งอยู่ข้างแก้วกัลยาพี่สาวของเขา ฝั่งตรงข้ามคือครอบครัวรินนทีผู้มีลูกสาวหนึ่งคนอายุไล่เลี่ยกับเก้าชื่อว่าคนึงนิตหรือน้องนิดของทุกคน

"ยินดีด้วยนะน้องนิด ดูสิ.. เจออีกทีก็จะแต่งงานซะแล้ว พี่ยังจำภาพเราวิ่งไล่จับกับเก้าได้อยู่เลย"

แก้วกัลยาแซวคนึงนิตผู้ที่เป็นคนสำคัญของการนัดกินข้าวในค่ำคืนนี้

คนึงนิตผู้จัดการบริษัทนำเข้าอาหารสัตว์แปรรูปวัยยี่สิบสามปีที่เพิ่งอิมพอร์ตจากเมืองนอกมาช่วยบิดาบริหารบริษัทพนมมือไหว้นอบน้อม

"ขอบคุณค่ะ แต่อีกเก้าเดือนนะคะ ฤกษ์ไปอยู่ตรงนั้น"

หญิงสาวหัวเราะทั้งยังกอดแขนแฟนหนุ่มที่พามาแนะนำให้รู้จัก เขาเป็นชาวต่างชาติที่พบรักกันก่อนเธอจะเรียนจบและขอเธอแต่งงานเมื่อสองเดือนก่อน

"ตาเก้าตามไม่ทันแล้วนะ แฟนกับเขาก็ยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ"

แม่ของเก้าเอ่ยแซว ลูกชายที่กำลังนั่งเล่นรูบิคกับหลานชายคนโตจำต้องชะงักเพราะถูกพาดพิง เก้าสบตากับคนึงนิต ไม่ยิ้ม ผิดแผกกับตัวตนก่อนจะหันไปคุยกับมารดา

"เนื้อคู่ผมน่าจะยังไม่เกิด"

"ยังไม่เกิดหรือเลือกอยู่" คนึงนิตแซว

"คนเราก็ต้องมีสิทธิ์เลือก" เขาตอบน้ำเสียงราบเรียบแล้วหันมาวางมือลงบนศีรษะหลานชาย "เราน่ะเลือกให้ดีรู้ไหม จะได้ไม่ต้องมานั่งร้องไห้ทีหลัง"

"อย่าเพิ่งเสี้ยมหลานนะเก้า เพิ่งจะสิบขวบ" แก้วกัลยาแซวบ้าง

เก้าทำเพียงยิ้ม พยักหน้าทำตามพี่สาวที่เขารักมากพอๆ กับรักตัวเอง

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารครื้นเครงด้วยการพูดคุยของผู้ใหญ่ เด็กน้อยสองคนย้ายเข้าไปในเล่นในบ้าน ส่วนเก้าปลีกตัวมายืนสูบบุหรี่อยู่นอกตัวบ้านเพื่อไม่ให้กลิ่นของมันรบกวนคนอื่น

"ดื่มตั้งเยอะ จะขับรถไหวเหรอ"

เสียงของคนึงนิตดังขึ้นด้านหลัง เก้าทำเพียงปรายตามองแล้วหันมาสูบบุหรี่ต่อ

"ขับจนชิน"

"เซียนว่างั้นเถอะ นายน่ะเปลี่ยนไปเลยนะ"

มือเล็กวางลงบนบ่าแกร่งอย่างสนิทสนม คำถามคล้ายต่อว่าแต่คนึงนิตยังคงยิ้ม

"ครั้งที่แล้วเจอกันในรอบสามปีเชียวนะ แต่นายกลับทำเป็นจำฉันไม่ได้ นายเมินฉัน"

"ก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน ใครจะไปจำได้"

"สวยขึ้นล่ะสิ ใช่ไหมๆ"

เธอแกล้งเหย้าเหมือนในอดีตที่เธอกับเขาสนิทสนมกันมากกระทั่งเธอย้ายไปอยู่ต่างประเทศจึงไม่ได้ติดต่อกัน แต่กลับไม่ได้รับคำตอบกลับจากเก้า คนึงนิตยู่จมูกหมั่นไส้คนขี้เก็ก เธออุตส่าห์ดีใจที่ได้เจอเขา แต่ดูเขา...

นอกจากเก้าจะไม่สนใจแล้ว มือถือส่งเสียงร้อง เขาก็ไม่รีรอจะเมินเธอเต็มรูปแบบแล้วหยิบมันมารับสาย

เขาแปลกใจที่เห็นรายชื่อของออมสินโทรมา เมื่อเช้าเธอบอกว่ามีรับงานช่วงเย็น ถ้าดูจากเวลาสองทุ่มแล้วก็น่าจะยังไม่เสร็จสิ้น

"ครับ.."

[เก้า.. เราโทรมารบกวนไหม]

น้ำเสียงแปลกๆ ของออมสินทำเก้าขมวดคิ้ว

"มีปัญหาอะไรหรือเปล่า"

[คิดว่ามีนะ เราอยู่โรงแรม... เก้ามารับเราหน่อยได้ไหม เรามึนหัว]

ชายหนุ่มประมวลผลได้อย่างรวดเร็ว โยนบุหรี่ทิ้งแล้ววิ่งไปยังรถขับขี่ออกไป ไม่สนใจเสียงตะโกนเรียกของคนึงนิตที่งุงงงกับท่าทางร้อนรนนั่น

วันนี้ฉันรับงานแฟนเดย์ตามปกติ ลูกค้าเป็นหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบปลายๆ คุณนิธินัดฉันที่ร้านอาหารในโรงแรมหรูเพื่อมาดินเนอร์ใต้แสงเทียนฉลองวันเกิดของเขา

นั่นคือแผนที่ลูกค้าวางให้ฉัน โปรไฟล์ของเขาคือพ่อหม้ายลูกติด บังเอิญวันนี้ลูกชายติดงานไม่สามารถมาฉลองด้วยได้เลยจ้างฉันให้มานั่งกินข้าวเป็นเพื่อน

หนึ่งชั่วโมงที่ฉันทำงาน คุณนิธิพูดคุยราวกับพ่อคุยกับลูกมากกว่าฟีลแฟนเดย์ ถามเรื่องเรียนของฉันเสียเยอะ ทั้งยังแนะนำว่าอนาคตฉันควรไปเรียนต่อด้านภาษาให้แน่นเพราะมันเป็นโอกาสให้เราพัฒนาชีวิตให้มากขึ้น

ทุกอย่างราบรื่นไปด้วยดีไม่มีอะไรผิดแปลก กระทั่งฉันรู้สึกเวียนหัวไร้เรี่ยวแรงจะทรงตัวนั่ง

"หนูเป็นอะไรหรือเปล่า"

ฉันพยายามสะบัดศีรษะไล่อาการวิงเวียน มือชื้นเหงื่อกำหูกระเป๋าสะพายแน่น ครั่นเนื้อครั่นตัวกระสับกระส่ายจนไม่อยากจะนั่งอยู่ตรงนี้

"หนู.. เวียนหัวนิดหน่อยค่ะ สงสัยเมื่อคืนจะนอนน้อย"

"ถ้างั้นหนูจะไปนอนก่อนไหม ที่นี่เป็นโรงแรม เดี๋ยวผมจะเปิดห้องให้เอง"

แม้จะมึนเบลอแต่ก็มองเห็นรอยยิ้มของคุณนิธิชัดเจน ยิ้มของเขาช่างขัดกับลุคผู้จัดการธนาคาร ดูน่ากลัวจนรู้สึกขนลุก ฉันหันมองพนักงานของร้านอาหารหวังขอความช่วยเหลือ ทว่าไม่ทันคุณนิธิที่เข้ามาโอบประคองให้ฉันลุกขึ้นยืน

"ไปเถอะ นอนพักสักนิด เดี๋ยวหนูก็จะอาการดีขึ้น ตอนนั้นเดี๋ยวผมจะไปส่งเอง"

"ไม่ไปค่ะ หนู.. จะ. หนู"

มั่นใจแล้วว่าตัวเองถูกวางยาแน่นอนก็นาทีนี้

บ้าที่สุด! ฉันอุตส่าห์ระวังตัวอย่างดีแล้วเชียว ไม่ลุกไปเข้าห้องน้ำ มองทุกครั้งที่พนักงานรินน้ำใส่แก้ว ไม่รู้เลยว่าพลาดตรงไหนก็ในเมื่ออาหารเขาเองก็กินเหมือนกัน

ฉันถูกไอ้แก่โรคจิตพาขึ้นมาบนห้องพักได้สำเร็จ เขาไม่ได้ทำการเช็คอินเลยด้วยซ้ำ ราวกับว่าเปิดห้องเอาไว้อยู่แล้ว ฉันถูกวางลงนอนบนเตียง เรี่ยวแรงยังคงหดหาย มึนหัว แต่กลับรับรู้ได้ว่าเขายืนอยู่ปลายเตียงนอนและกำลังยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปหรือวีดีโอ ก่อนจะเอามันแนบหูคุยกับใครสักคน

"สนไหม พอมีเวลา"

เขาเดินหายไปทางห้องน้ำแล้วเข้าไปในนั้น สิ้นเสียงประตูปิดลง เป็นโอกาสทองให้ฉันเอาตัวรอด อีออมสินร้อยแฟนเดย์จะมาเสียท่าไอ้แก่ที่นั่งกินข้าวด้วยกันหนึ่งชั่วโมงไม่ได้

ฉันรวบรวมแรงฮึดลุกขึ้นนั่ง ตบหน้าตัวเองเรียกสติแล้วหยิบยาดมตราหงส์หยกยอดฮิตมาดม สองขาหยัดยืนเดินโซเซออกมาจากห้องได้สำเร็จ

"ฉันรอดไปได้ แกซวยยับแน่"

ยังมีแรงปากดีข่มขู่ พลันใบหน้าของเก้าก็ลอยเด่นให้ฉันนึกถึงคนแรก สภาพนี้คงนั่งรถแท็กซี่กลับเองไม่ได้ อันตรายยังไม่จบสิ้น ระหว่างอยู่ในลิฟต์ฉันโทรหาเขา แต่เพราะในลิฟต์ไร้สัญญาณ กว่าจะโทรติดฉันก็พาตัวเองเข้ามาอยู่ในห้องน้ำของโรงแรมเพราะเดินไปต่อไม่ไหวอีกแล้ว

[ครับ..]

"เก้า.. เราโทรมารบกวนไหม"

[มีปัญหาอะไรหรือเปล่า]

"คิดว่ามีนะ เราอยู่โรงแรม... เก้ามารับเราหน่อยได้ไหม เรามึนหัว"

[ไม่ต้องวางสาย เราจะไปเดี๋ยวนี้..]

ได้ยินเสียงกุกกักและเสียงผู้หญิงตะโกนเรียกชื่อเก้า แต่ก็เบาบางกว่าเสียงเครื่องยนต์และเสียงลมหายใจของเขา

[ออม เธออยู่ตรงไหนของโรงแรม]

"ในห้องน้ำ..."

[ล็อกประตูให้ดี อีกสิบนาทีเราจะไปถึง]

"อย่าโกหกนะ นายต้องมานะ.."

[แม่งเอ๊ย!]

เก้าสบถลั่นทำฉันตกใจเพราะไม่เคยเห็นเขาเสียงดังแบบนี้มาก่อน ฉันนั่งอยู่บนชักโครก เอียงหัวพิงผนังห้องน้ำ ภาวนาขออย่าให้ไอ้แก่รู้ว่าฉันอยู่ในนี้และขอให้เก้ามาถึงเร็วๆ

"น้องผู้หญิงใส่ชุดสีครีมใช่ไหมคะ เหมือนฉันจะเห็นแวบๆ ว่าเข้าไปในห้องน้ำ"

"ถ้างั้นผมขอเข้าไปดูหน่อยได้ไหม พอดีเธอเป็นลูกสาวผม"

เฮือก! เสียงนั่น ในที่สุดเขาก็เจอฉันจนได้

"เก้า.. ช่วยด้วย"