ผู้พิทักษ์เธอ

ที่วินซ์บอกจัดการไม่ยากคือเรื่องจริง อีกวันตำรวจสามารถจับตัวนิธิได้พร้อมกับพนักงานโรงแรมที่รับเงินค่าจ้างผสมยาในขวดน้ำเปล่าที่รินใส่แก้วให้ฉัน เก้าพาฉันไปชี้ตัวคนทำผิดที่สถานีตำรวจ ป้าแม่บ้านก็ยืนยันว่าใช่ด้วยเช่นกัน สุดท้ายยอมจำนนทั้งพยานหลักฐานและพยานบุคคลยอมรับสารภาพว่ามอมยาฉันเพื่อหวังขืนใจจริงๆ

ตั้งแต่เกิดเรื่องฉันก็ยังไม่ได้รับงานแฟนเดย์อีกเลย กระทั่งคุณโรมส่งข้อความแชทเข้ามาทวงคิวงานที่บอกจะยกยอดไปวันอื่น ฉันก็เลยแจ้งกฏการจ้างแฟนเดย์พร้อมเรทราคาให้เขาใหม่ ปักหมุดสถานที่เป็น Nine Sweet Cafe ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะตอบตกลงอย่างง่ายดาย

สิบโมงฉันก็เลยติดรถเก้ามาที่คาเฟ่ด้วย แต่เวลานัดหมายคือสิบเอ็ดโมงก็เลยมีเวลานั่งเล่นกับเจ้าแมวเหมียวที่ถูกปล่อยให้ออกมาเดินเผ่นผ่านรอเล่นกับลูกค้า

"นี่ยัยอ้อน ได้ข่าวว่าแกชอบอ้อนผู้ชายเหรอ"

ฉันอุ้มเจ้าเหมียวตัวสีเทาขึ้นมา ลูบหัวมันเบาๆ อย่างเอ็นดู แม้จะไม่ได้รักแมว แต่ก็ชอบความน่ารักของมันอยู่ไม่น้อย

"แกเป็นแมวที่โชคดีนะยังมีผู้ชายให้อ้อน ฉันนี่สิ.. ได้เขาเป็นผัวแต่เขาไม่เอาฉัน"

ประโยคหลังฉันกระซิบพลางเหล่ตามองเก้าที่กำลังอบรมพนักงานอยู่ ตั้งแต่คืนนั้นเราก็ไม่ได้แนบชิดอย่างเร่าร้อนกันอีกเลย เก้าทำทุกอย่างเหมือนปกติราวกับว่าเหตุการณ์นั้นไม่เคยเกิดขึ้น ชักไม่แน่ใจแล้วว่าเขาสุภาพบุรุษเกินไปหรือเขาลืมมันไปแล้วกันแน่

"ดื่มกาแฟหรือเปล่า" เก้าเดินตรงมาหาพร้อมแก้วกาแฟที่ถือติดมือมาด้วย

"ถือมาแล้วก็ต้องดื่มแล้วล่ะ ขอบคุณนะ"

ฉันรับกาแฟมาดูดแล้วกดจมูกฟัดหัวเจ้าอ้อนไปด้วยอย่างมันเขี้ยว หางตาเห็นอะไรแวบๆ เลยรีบเงยหน้ามองดู

"แอบถ่ายเหรอ"

เก้ายกมือถือกดถ่ายรูป ขนาดฉันทักก็ยังไม่หยุดถ่าย

"เดี๋ยวส่งให้ ขอเอาไปลงรีวิวเพจร้านด้วย"

"ก็ได้ๆ ถือว่าเป็นค่าให้ยืมสถานที่แล้วกัน"

"วันนี้เรทไหน"

"คนนี้ชอบซื้อเรทจับมือ"

เก้าพยักหน้า ยีเส้นผมฉันอย่างชอบทำ "เซฟตัวเองด้วย"

"เซฟตัวเองแล้ว เซฟเธอด้วยได้ป่ะ"

"หืม?"

"ได้ไหมอ้อน ขอเซฟแกด้วยได้ไหม เดี๋ยวแกมานั่งกับฉันนะจะได้ไม่ต้องไปอ้อนผู้ชายให้ใครอิจฉา"

ฉันทำทีเป็นก้มหน้าคุยกับเจ้าอ้อน เหล่ตามองคนที่บอกว่าขี้อ้อนเหมือนเจ้านี้แต่กลับไม่มีแฟนให้อ้อน

เอ๊ะ! หรือฉันจะปล่อยให้มันไปอ้อนตัวผู้ให้เก้าเห็นดี เผื่อจะมีคนอิจฉาแล้วมาอ้อนฉัน

[9 Part]

นึกไม่ออกเลยว่าถ้าออมสินไม่มีผมเธอจะจัดการเรื่องยุ่งยากยังไง โชคดีที่ไอ้นั่นเป็นเพียงไอ้แก่หื่นกาม ไม่ใช่คนใหญ่คนโตมาให้ผมเจอตอ

แต่เกิดเหตุการณ์นั้นมีข้อดีอยู่หนึ่งอย่าง ออมสินจะได้มองเห็นความเสี่ยงของอาชีพว่ามีมากน้อยแค่ไหน ไม่ใช่รับงานในผับบ้าง ในโรงแรมบ้างให้ตัวเองอันตราย

กรุ๊งกริ๊ง! เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้น ผมละสายตาจากออมสินที่กำลังนั่งกินไอศกรีมกับผู้ชายสักลายมามองผู้มาใหม่

แต่แล้วก็ต้องตกใจไปชั่วขณะเพราะเป็นนิดที่เดินเข้ามากับน้องสาวของเธอ

'มาทำไมวะ' ผมทำอาชีพบริการ ต้องต้อนรับลูกค้าด้วยใจ แต่เว้นไว้คนหนึ่งเถอะ คนนี้ผมพูดตามตรงว่าไม่อยากเจอ.. แม้สักวินาทีเดียว

"เฮ้! เก้าอยู่ที่ร้านจริงๆ ด้วย" นิดตะโกนเรียกผมเสียงดัง ดึงสายตาลูกค้าทุกคน รวมถึงออมสินก็ด้วยเช่นกัน หลบเลี่ยงไม่ได้ผมเลยเผชิญหน้าด้วยการแย่งงานมายน้องพนักงานที่กำลังชงกาแฟทำซะเลย

"ฉันโทรหานายก็ไม่รับสาย นายจะเล่นตัวอะไรนักหนา"

เธอนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้า เดี๋ยวเธอกลับไปผมจะเอาเก้าอี้ตรงนี้ไปเก็บ จะได้ไม่ต้องมีคนมาเสนอหน้าชิดใกล้ให้รำคาญใจ

"เธอมีธุระอะไร"

"จะมาชวนนายไปหาออแกไนเซอร์ด้วยกัน"

"ฉันทำงาน ไปกับน้องเธอไง"

"นายอย่าใจร้ายกับฉันสิ"

นิดเดินอ้อมเข้ามาภายในเคาน์เตอร์ กอดแขนผมพิงซบออดอ้อนอย่างที่เธอ..ชอบทำในอดีต ผมก้มหน้าก้มตาชงกาแฟ ทำตัวใจร้ายอย่างที่เธอว่าขัดกับลักษณนิสัยแสนดีของตัวเอง ในเมื่อเคยให้แล้วไม่รักษาก็ไม่ควรจะได้รับอีก

ชงกาแฟเสร็จผมก็นำแก้ววางลงบนถาดที่น้องพนักงานอีกคนรอรับนำไปเสิร์ฟ สายตาส่ายมองไปทางออมสินโดยอัตโนมัติ เธอกำลังมองผมด้วยดวงตาเศร้าสร้อย

ผมขมวดคิ้ว เพียงละสายตาไปไม่นานไอ้ทรงเอหน้าโหดมันลวนลามเธอหรือไงวะ สองขาของผมกำลังก้าวเดินไปหาหวังเอาเรื่อง ทว่าออมสินกลับคลี่ยิ้มส่งกลับมา ก่อนจะหันไปสนใจคนตรงหน้าที่มันคว้ามือบางไปจับแล้วลูบแล้วอีก

ไอ้เรทจับมือก็ไม่สมควรจะมี มือนุ่มนิ่มไม่ควรจะให้ใครแตะต้องนอกจากแฟน.. หมายถึงแฟนตัวจริงของเธอ

"ว่าไงเก้า ไปด้วยกันหน่อยสิ เห็นว่านายเพื่อนเยอะ คนรู้จักแยะไม่ใช่เหรอ นะนะ"

"ผัวเธอล่ะ"

"เขาขับรถเป็น แต่ไม่ถนัดเส้นทางไง.."

"เดี๋ยวส่งคอนแทนออแกไนซ์ที่รู้จักให้แล้วกัน วันนี้ลูกค้าเยอะ ปลีกตัวไม่ได้"

ตัดบทอย่างไร้เยื่อใยแล้วเดินมายังสวนด้านหลังเพื่อไปตรวจเช็คความสะอาดของห้องน้ำ ไม่ทันสังเกตว่าออมสินลุกจากโต๊ะเดินออกมาก่อนตอนไหน

"ออม"

ผมตะโกนเรียก รีบถลาเข้าไปคว้าแขนเล็กแล้วดึงให้เธอถอยกลับมาก่อนจะเดินชนประตูกระจก

"ระวังหน่อย"

"อ๊ะ! ขะ ขอโทษ"

เธอทรงตัวยืน ก้มมองรองเท้าสลิปออนที่หลุดออกจากเท้ากระเด็นไปไกล ท่าทางของออมสินดูแปลกๆ ผมเลยเป็นคนไปเก็บมันมาสวมใส่ให้เธอเพื่อจะใช้โอกาสนี้ถามไถ่เรื่องงาน

"ถูกลวนลามไหม"

"ไม่.. เก้าเราใส่เอง"

น้ำเสียงหวานแผ่วเบา เธอพยายามก้มลงมายื้อแย่งรองเท้าใส่เอง แต่แรงเธอสู้แรงผมไม่ได้ ผมจับมือบาง จ้องนัยน์ตาหวานหาความจริง

"แน่ใจ?"

"อื้อ คนนี้ไม่เคยลวนลาม ทำอย่างมากก็จับมือ"

"ไม่โอเคบอกนะ จะเขาไปพิทักษ์เธอเอง"

"ขอบใจ แต่นายควรปล่อยให้เราไปฉี่สักที"

ผมปล่อยเธอแล้วเปิดประตูกระจกอ้าออกให้ มองตามคนตัวเล็กไปเรื่อยๆ ลากสายตาลงมามองยังรองเท้าที่เพิ่งสวมใส่เมื่อครู่ มันหลวมไปนิดถึงได้หลุดง่ายขนาดนั้น

"นี่นายมีแฟนแล้วเหรอ เอ๊ะ! แต่เขานั่งจับมือกับผู้ชายคนนั้นอยู่นะ"

ยังอยู่อีกเหรอวะ.. ผมหันไปมองหน้านิด ถอนหายใจสุดเซ็ง

"มีไม่มีไม่เกี่ยวกับเธอ แต่จะเกี่ยวกับเธอก็ต่อเมื่อเชิญมาเป็นแขกในงานแต่งเท่านั้น"

นิดยู่จมูกใส่ผม มันคือปฏิกิริยาของผู้หญิงยามไม่พอใจหรือหมั่นไส้เพราะออมสินก็เคยทำใส่ผม แต่น่าแปลกที่กลับได้ความรู้สึกที่แตกต่าง

"ชิ! นายมันเจ้าคิดเจ้าแค้น" พูดจบนิดก็เดินจากไป ผมเดินตามไปดูเห็นเธอออกไปจากร้านพร้อมกับน้องสาวได้ก็โล่งใจ ความสนใจจึงกลับมาที่ผู้หญิงอีกคน ออมสินนั่งลงบนเก้าอี้ได้มือก็ถูกคว้าไปจับอีกเช่นเคย ผมควรจะทำยังไงดี ระหว่างเลิกสนใจ.. กับตัดมือไอ้นั่นทิ้ง

[9 End]