ดีจริงๆ นะ

เรามาต่อกันในห้องนอนอีกหลายรอบโดยไม่มีปัญหาเรื่องถุงยางอนามัยเพราะก่อนนี้เก้าเคยอยู่ที่นี่ ลิ้นชักของโต๊ะเขียนหนังสือชั้นล่างสุดที่ฉันไม่เคยเปิด นั่นคือจุดเก็บถุงยางอนามัยของเขาในอดีต เรานอนด้วยกันในห้องของฉัน เข้าใจความรู้สึกของคนที่อยากตื่นมาเจอหน้าคนรักเป็นคนแรกว่าเป็นอย่างไรก็วันนี้ เราไม่ได้กอดกัน แต่มือของเขาวางแนบศีรษะของฉันตลอดคืน ฉันมีความสุขมากจนไม่รู้จะอธิบายยังไง แม้ว่าฉันกับเก้าจะมีสถานะแค่คนที่หวังดีต่อกันเท่านั้น

"ออม คุยกันหน่อยได้ไหม"

เก้านั่งลงบนเก้าอี้ตำแหน่งจานข้าวของเขาวางอยู่บนโต๊ะ ท่าทางซีเรียสของเก้าทำฉันใจไม่ค่อยดีเท่าไหร่แต่ก็ยอมนั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา พอมาเจอหน้าจังๆ ก็เกิดอาการเขินอายไม่กล้าสบตาตรงๆ

"คุยสิ"

"เมื่อคืนเราเมา ขอโทษนะ"

"อื้อ" ฉันตอบรับอย่างว่าง่าย เมื่อคืนได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากเขา ฉันรู้ว่าเขาไปดื่มมาและตัวกระตุ้นอารมณ์ของเขาก็คงเป็นมัน

แอบเจ็บ แต่ฉันเองที่เป็นคนเริ่มจูบเขาจนเราสองคนเลยเถิดกัน

"เราก็ขอโทษที่มึนยาอะไรก็ไม่รู้จนลวนลามนาย"

"ไม่โกรธเราใช่ไหม"

"โกรธ.. แต่โกรธตัวเองนะ ดูนายลำบากใจ"

เก้าแสดงออกแบบนั้นจริงๆ และฉันก็เสียเซลฟ์มาก ถึงตอนนั้นเขาจะดุดันไม่เกรงใจใคร ทำเหมือนฟินแบบสุดๆ ก็ตามที

"อย่าโทษตัวเอง โทษเราเถอะ ถ้าเราไม่เมา เซ็กซ์มันก็ไม่เกิด ขอโทษจริงๆ "

ฉันลอบถอนหายใจ สุภาพบุรุษแสนดีขนาดนี้จะไม่ให้ฉันหลงรักได้ยังไง ขนาดสิ่งที่เขาพูดออกจะใจร้ายกับฉันตรงที่มันดูไม่มีเยื่อใยเลยก็ตาม ฉันก็ยังรู้สึกกับเก้าอยู่ดี และเหมือนจะรู้สึกมากขึ้นด้วย

"นายไม่ต้องคิดมากหรอก"

เขายกนิ้วชี้เกาขมับทำท่าทางเหมือนอยากพูดอะไรแต่ก็เกรงใจ ทว่าในที่สุดเขาก็เอ่ยขึ้น

"คิดมากดิ ก็ครั้งแรกของเธอ"

พลันแก้มก็ร้อนฉ่าเมื่อถูกความจริงกระแทกหน้า ฉันก้มหน้ามองมือตัวเองบนหน้าตัก เพิ่งรู้ว่าผู้ชายสามารถรับรู้ได้เองว่าผู้หญิงคนไหนเคยไม่เคยมีเซ็กซ์มาก่อน

"ไม่เป็นไรหรอก คนเราก็ต้องมีครั้งแรกกันทั้งนั้น นายก็ต้องเคย ใช่ไหมล่ะ" ฉันตอบอ้อมแอ้มเขินอายสุดพลัง ไม่รู้ว่าเก้าจะคิดยังไง ครั้งแรกแต่เร้าผู้ชายสุดๆ

"ออม.."

"หืม?"

ฉันเงยหน้าขึ้นสบตา เก้ากำลังยิ้ม.. เอ็นดู ฉันรู้สึกว่ายิ้มของเขาเหมือนยิ้มให้เด็กน้อยคนหนึ่งแบบนั้นเลย

"แต่มันดีนะ เราหมายถึง.. เมื่อคืน"

“เราก็ว่าดี.. เหมือนกัน” 

ดีจนฉันอยากโอบกอดความรู้สึกนั้นเอาไว้แน่นๆ ไม่อยากให้สัมผัสของเขาจางหายไป ไม่อยากให้ภาพของเก้าที่แนบชิดฉันเลือนหาย ไม่อยากให้เขาไปทำกับใครเหมือนที่ทำกับฉันอีก

ช่วงสายเก้าพาฉันมาตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจสอบดูว่าฉันได้รับยาใดเข้าร่างกาย ผลตรวจออกมาว่าเป็นยากล่อมประสาทชนิดหนึ่งที่ฤทธิ์ของมันส่งผลให้มึนงงวิงเวียนชั่วขณะ ระหว่างอยู่ที่โรงพยาบาลเก้าก็โทรตามวินซ์กับเดย์ให้มาช่วย คราวนี้ก็ดูกลายเป็นเรื่องใหญ่ไปเลย

จากนั้นพวกเราก็ไปที่โรงแรมเพื่อขอดูกล้องวงจรปิดและตามหาตัวพนักงานร้านอาหารที่สมรู้ร่วมคิดกับผู้ชายคนนั้นวางยาฉัน โดยขอให้ป้าแม่บ้านช่วยเป็นพยานให้ด้วยว่าฉันมาขอความช่วยเหลือ แต่น่าผิดหวังตรงที่เราจับมือใครดมไม่ได้ว่าใครคนไหนเป็นคนสมรู้ร่วมคิด เก้าจึงพาฉันไปพึ่งตำรวจก่อนเป็นอันดับแรก พึ่งพาวินซ์ให้ช่วยสืบหาว่านิธิเป็นใครเป็นอันดับต่อมา

"ตอนของแพรว กูก็ให้เลิกทำตั้งแต่ครั้งแรกที่ลอง ใช่ว่าจะเจอคนดีทุกคน"

เดย์พูดกับเก้าแต่เหมือนจะส่งประโยคนั้นมาตำหนิฉันมากกว่า ฉันยืนอยู่เงียบๆ สงบเสงี่ยมเจียมตัวไม่คิดเถียง เข้าใจ.. และเข้าใจ

"งานเขา ห้ามแบบมึงห้ามเมียไม่ได้หรอก ออม.." เก้าดึงแขนฉันให้ขยับไปยืนใกล้ๆ "เราแนะนำให้รับแค่งานกลางวัน สแกนคนให้ดีเพื่อความปลอดภัยของเธอ"

"ทางที่ดีควรเลือกสถานที่เองไม่ใช่ลูกค้า"

ผัวยัยแพรวสั่งฉัน

"กูเลือกเองดีกว่า" เก้าโพร่งขึ้น "ต่อไปนี้โลเคชั่นรับงานแฟนเดย์ของเธอต้องเป็นแค่ที่ร้านเราเท่านั้น"

"ใจร้าย.."

ฉันโอดครวญ เรทราคาของฉันมีตั้งหลายแบบ ดูหนังกินข้าวก็ราคาแตกต่างกันไป อยู่ที่คาเฟ่ของเก้าคงได้แค่นั่งพูดคุยกินขนม มีหวังกลับไปขอค่าขนมพ่อแม่แน่

แต่ถึงจะพูดแบบนั้น สุดท้ายฉันก็ยอมพยักหน้าหงึกๆ ให้เก้า เพราะอะไรน่ะเหรอ

"ขอล่ะออม"

มือใหญ่สอดประสานมือของฉัน บีบกระชับเว้าวอนทั้งสายตาก็ด้วย

ยอมให้ก็ได้.. รักเขานี่

"เฮ้ย! ได้เรื่องแล้ว ไอ้นิธิเป็นผู้จัดการธนาคารจริง มีประวัติฉาวโฉ่ชอบหลอกหญิงไปซั่มแบบสุกี้.. เฮ้ย!"

ฝ่าเท้าของเก้าเตะป๊าบเข้าที่ก้นของพี่วินซ์จนเจ้าตัวกระเด้งหนีทำหน้างอ

"เกรงใจออมสินหน่อย"

"อุ๊ย! ขอโทษนะ" เหมือนวินซ์จะเพิ่งรู้ว่าฉันยืนอยู่ด้วยหลังจากที่ปลีกตัวไปคุยโทรศัพท์นานสองนาน "ไม่ต้องซีเรียสนะเธอ พนักงานธนาคารธรรมดาไม่มีอำนาจ ตำรวจจัดการให้เธอได้อยู่แล้ว แต่ถ้าตำรวจช้า เดี๋ยวไอ้เก้ามันจัดการให้"

เก้าพยักหน้าสมทบคำพูดของวินซ์ ฉันมองหน้าเก้า เอียงคอสงสัยว่าเขาจะจัดการให้ฉันยังไง แต่ดูจากแบคอัพของเพื่อนๆ แล้ว คงจะจัดการได้จริง

"ขอบใจนะ"

ฉันยิ้มกว้างจนตาหยีให้เก้า กระชับมือที่ยังถูกกอบกุมไม่ปล่อยตอบรับความหวังดีและห่วงใยของเขา

"ขอบใจนายสองคนด้วย เอาไว้ว่างๆ จะเลี้ยงข้าวหมูกรอบ"

"แค่พาแพรวกินก็เอียนแล้ว" เดย์บ่นแล้วเดินไปทางรถของตัวเอง

"แต่เราพร้อมกินข้าวกับเธอเสมอนะออมสิน ไม่ต้องฟีลแฟนเดย์ เอาแค่เฟรนด์เดย์แบบพิเศษๆ ก็พอ"

"ได้เลย จบเรื่องนี้นัดวันมาได้เลยนะวินซ์"

"โอเคเลย" วินซ์เดินไปทางรถของตัวเองบ้าง ยิ้มกว้างพร้อมกับยกมือทำท่าโอเคประกอบคำพูด

เก้าพาฉันเดินตามหลังวินซ์มาขึ้นรถที่จอดอยู่ข้างกัน เขามองตามท้ายรถของวินซ์จนสุดสายตาก็หันมาเคาะนิ้วลงบนหน้าผากของฉันเบาๆ

"ไม่ต้องไปกับมัน ไอ้วินซ์ไม่ต่างกับไอ้คนที่มอมยาเธอหรอก"

"เขาว่าเพื่อนกัน นิสัยต้องเหมือนกัน ไม่งั้นคงคบกันไม่ได้"

"นิสัยไม่เหมือนได้" เก้าโยกตัวมาคาดเข็มขัดนิรภัยให้ รอยยิ้มซุกซนกลับมาฉายชัดลอยเด่นตรงหน้า "แต่เอวสไลด์เหมือนกันแน่นอน"

"ทะลึ่ง!"

ยิ้มคนเดียวไม่พอ มาพาฉันยิ้มไปด้วย ที่นี้จะหุบยิ้มยังไงล่ะ ลำบากอีกแล้ว...