LOGINShare
ตอนที่ 2 — คนที่กำลังหนี
publish date:
2026-09-28 23:19:50ตอนที่ 2 — คนที่กำลังหนี
บิลวิ่งเข้าไปในตรอกด้านหลังสถานีโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังตามหาอะไร เขารู้เพียงว่าฝีเท้าของเอวานยังอยู่ข้างหน้า และเสียงรองเท้าของชายอีกสองคนกำลังไล่ตามมาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ กลิ่นน้ำเสียจากรางระบายน้ำผสมกับกลิ่นควันถ่านหินจากรถไฟจนแสบจมูก อาคารไม้สองข้างเบียดกันแน่นจนแสงแดดส่องลงมาได้เพียงเป็นเส้นแคบ ๆ บนพื้นดิน และตรงปลายตรอกนั้นเอง บิลเห็นชายที่เขาเพิ่งช่วยโดยไม่ได้ตั้งใจปีนข้ามรั้วเตี้ยเข้าไปในลานหลังร้านค้าแห่งหนึ่ง “ถ้าข้าจับเจ้าได้...” เสียงชายด้านหลังดังขึ้น บิลหันกลับไปมองเพียงแวบเดียว ชายคนหนึ่งกำลังยกปืนขึ้น เขาไม่รอให้มันเล็งเสร็จ จึงคว้า ถังไม้ ที่วางอยู่ข้างกำแพงแล้วเตะเข้าไปเต็มแรง ถังกลิ้งขวางทาง กระแทกข้อเท้าของอีกฝ่ายจนเสียหลัก กระสุนจึงพุ่งทะลุชายคาแทนที่จะเจาะหลังเขา บิลไม่เสียเวลาอยู่ดูผลงาน เขาหันกลับแล้วปีนรั้วตามเอวานไปทันที อีกด้านของรั้วเป็นลานหลังร้านขายอาหารแห้ง ชายสองคนกำลังขนถุงแป้งลงจากเกวียน พวกเขามองบิลที่กระโดดลงมาอย่างตกใจ ก่อนมองชายที่กำลังปีนตามเข้ามา “อย่ามองข้าแบบนั้น” บิลพูดพลางชี้ไปทางประตู “ข้าแค่กำลังเดินผ่าน” “แล้วทำไมคนถือปืนถึงตามมา” “เขาคงอยากเดินผ่านเหมือนกัน” ชายสองคนมองหน้ากัน ก่อนรีบยกถุงแป้งหนีออกจากทาง บิลวิ่งต่อ เขาได้ยินเสียงเอวานดังมาจากด้านหน้า “ทางนี้!” “ข้าไม่ได้ขอให้เจ้านำทาง!” “ถ้าไม่ตามมา เจ้าก็กลับไปได้!” “ข้ากำลังคิดเรื่องนั้นอยู่!” เสียงปืนดังขึ้นอีกนัดจากด้านหลัง บิลสบถแล้วเร่งฝีเท้า เอวานเลี้ยวเข้าซอยแคบก่อนหยุดกะทันหัน ด้านหน้ามีรั้วสูงขวางอยู่ และเหนือรั้วนั้นเป็นกำแพงอิฐของอาคารเก็บสินค้า ไม่มีทางผ่าน บิลวิ่งมาถึงในอีกไม่กี่วินาที ก่อนมองซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว “ดีมาก” เขาพูด “เจ้าพาข้ามาตายตรงนี้” เอวานหอบหายใจ “ข้าคิดว่าจะมีทางออก” “คนที่คิดแบบนั้นมักตายก่อนคนฉลาด” เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา เอวานกำห่อเอกสารแน่นขึ้น “ถ้าพวกมันได้สิ่งนี้ เมืองทั้งเมืองจะเดือดร้อน” “เมืองนี้มีคนยิงกันกลางถนนตั้งแต่เช้า ข้าว่าเดือดอยู่แล้ว” “ข้าไม่ได้พูดเล่น” บิลมองหน้าเขา เอวานไม่ได้มีสีหน้าของคนโกหกแบบที่บิลคุ้นเคยจากพวกนักพนัน แต่ก็ไม่ได้มีสีหน้าของคนบริสุทธิ์เช่นกัน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกลัวแบบคนที่รู้ว่าตัวเองกำลังถือสิ่งที่มีค่ามากกว่าชีวิต และนั่นทำให้บิลไม่ชอบใจขึ้นมา เพราะคนแบบนี้มักพาปัญหามาถึงหน้าประตูบ้านของคนอื่นโดยไม่ถามความสมัครใจ “เปิดห่อ” “อะไรนะ” “เปิดให้ข้าดู” เอวานส่ายหน้า “งั้นก็เอาไป” บิลหันหลังให้เขา เอวานคว้าแขนไว้ “เดี๋ยว!” บิลหันกลับทันที “อะไร” “ถ้าข้าให้เจ้าดู เจ้าจะช่วยข้าหรือ” “ไม่รู้” “แล้วเจ้าจะถามทำไม” “เพราะข้ากำลังพิจารณาว่าจะเสียใจเรื่องนี้มากแค่ไหน” เอวานลังเล ก่อนคลายเชือกที่ผูกห่อออก ข้างในไม่ใช่เงิน ไม่ใช่ทอง และไม่ใช่สิ่งที่ดูน่ากลัวในตอนแรก มันเป็นเอกสารหลายแผ่นที่เขียนด้วยลายมือและตราประทับหลายชุด บางแผ่นเป็นรายการขนส่งสินค้า บางแผ่นเป็นตัวเลข บางแผ่นระบุชื่อเหมือง จำนวนคนงาน และจำนวนเงินที่จ่ายออกไป บิลอ่านได้ไม่หมด แต่มีบางคำที่สะดุดตา ค่าจ้าง ค่ารักษา ค่าอุปกรณ์ หนี้ และรายชื่อคน หลายสิบชื่อ ข้างชื่อเหล่านั้นมีเครื่องหมายบางอย่างกำกับไว้ “นี่อะไร” “บัญชี” “ข้ารู้ว่าเป็นบัญชี” “บัญชีของคนงานเหมือง” บิลเงียบ “คนพวกนั้นถูกหักค่าจ้างเกินจริง” เอวานพูดต่อ “ค่าอาหาร ค่าเครื่องมือ ค่าเตียงในหอพัก ทุกอย่างถูกคิดราคาเกินจริง เงินส่วนหนึ่งถูกส่งกลับไปให้คนที่มีอำนาจ” “ใคร” เอวานยังไม่ตอบ บิลมองเขา “ถ้าจะตายเพราะกระดาษพวกนี้ อย่างน้อยก็บอกชื่อคนที่กำลังจะฆ้าเจ้าให้ข้ารู้” “นาธาเนียล แบล็กวูด” ชื่อนั้นทำให้บิลเงียบไป แม้เขาจะไม่ได้รู้จักชายคนนี้เป็นการส่วนตัว แต่ไม่มีใครในฮอลโลว์ครีกไม่เคยได้ยินชื่อ นาธาเนียล แบล็กวูด (Nathaniel Blackwood) เจ้าของเหมืองและที่ดินจำนวนมาก ชายผู้มีเงินมากพอจะซื้อกิจการหลายแห่งในเมือง และมีคนพูดกันว่าเขาสามารถทำให้หนี้ของคนคนหนึ่งหายไปได้ในเช้าวันเดียว เช่นเดียวกับที่สามารถทำให้คนคนนั้นไม่มีงานทำในตอนเย็น “เจ้าขโมยมาจากเขา?” “ข้าเป็นคนทำบัญชีให้บริษัท” บิลมองเอกสารอีกครั้ง “แล้วทำไมถึงเอามา” เอวานเงียบ “ถามง่าย ๆ” “เพราะมีคนตาย” บิลเงยหน้า “สามเดือนที่ผ่านมา คนงานเหมืองหายไปสิบเอ็ดคน บางคนบอกว่าหนีกลับบ้าน บางคนบอกว่าหนีหนี้ แต่ข้ารู้ว่ามีอย่างน้อยสี่คนที่ยังมีเงินค้างอยู่ในบัญชี และเงินนั้นถูกถอนออกหลังจากพวกเขาหายไปแล้ว” เสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้มาก บิลเก็บเอกสารกลับเข้าไปในห่อแล้วโยนคืนให้เอวาน “ทีนี้ข้ารู้แล้วว่าทำไมพวกมันถึงอยากฆ่าเจ้า” “เจ้าจะช่วยข้าหรือ” “อย่าเพิ่งดีใจ” บิลเดินไปสำรวจรั้ว เขามองบานประตูไม้เก่า ๆ ที่อยู่ด้านข้าง เห็นกลอนเหล็กหนึ่งตัวและบานพับอีกสองตัว จากนั้นมองหลังคาของอาคารเก็บสินค้า “ขึ้นไป” เอวานมองตาม “อะไร” “หลังคา” “ข้าขึ้นไม่ไหว” “งั้นเจ้าก็ตาย” เอวานกัดฟันแล้วปีนขึ้นไปตามลังไม้ที่กองอยู่ข้างกำแพง บิลตามขึ้นไปทีหลัง เสียงประตูด้านล่างถูกถีบเปิด ชายสองคนพุ่งเข้ามาในลานพร้อมปืนในมือ “อยู่นั่น!” บิลดึงเอวานหมอบลง กระสุนสองนัดพุ่งทะลุแผ่นไม้ด้านบน เศษไม้ตกลงข้างหน้า “เห็นไหม” บิลกระซิบ “ข้าบอกแล้วว่าควรกลับร้าน” “เจ้ากำลังโทษข้า?” “ข้ากำลังโทษตัวเองที่ช่วยเจ้า” ทั้งสองคลานไปตามหลังคาอย่างรวดเร็ว ก่อนลงอีกฝั่งหนึ่งของอาคารสู่ตรอกอีกสายหนึ่ง เมื่อเท้าของบิลแตะพื้น เขาก็หยุดทันที ตรงหน้าเป็นถนนสายหลัก ผู้คนกำลังเดินผ่านไปมา ร้านขายของเปิดอยู่ รถม้ากำลังวิ่ง ไม่มีใครสนใจชายสองคนที่เพิ่งหนีจากการไล่ล่า บิลมองเอวาน “เจ้าจะไปไหน” “สถานีรถม้า” “ทำไม” “ข้าต้องออกจากเมือง” “แล้วเอกสารล่ะ” “ข้าจะเอาไปด้วย” บิลส่ายหน้า “ถ้าเจ้าหนีไปตอนนี้ พวกมันจะบอกว่าเจ้าเป็นโจรขโมยบัญชี แล้วคนงานที่มีชื่อในนั้นจะไม่มีใครช่วย” เอวานนิ่ง “แล้วเจ้าจะให้ข้าทำอะไร” บิลมองไปทางร้านเหล้าที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถนน ป้ายไม้สีแดงแขวนอยู่เหนือประตู เดอะ รัสเต็ด สเปอร์ (The Rusted Spur) “กินข้าว” เอวานมองเขาเหมือนกำลังสงสัยว่าชายตรงหน้าสติไม่ดีหรือเปล่า “อะไรนะ” “ข้าหิว” “พวกมันกำลังตามล่าเรา” “ข้าก็หิวอยู่ดี” บิลเดินข้ามถนนโดยไม่รอคำตอบ ภายในร้านเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย กลิ่นเนื้อทอด และกลิ่นเหล้าที่ลอยปะปนกัน โต๊ะไม้หลายตัวถูกจับจองโดยคนงานเหมือง คนขับรถม้า พ่อค้า และนักพนัน ด้านหนึ่งมีชายกำลังเล่นไพ่ อีกด้านมีหญิงสาวกำลังร้องเพลงเบา ๆ ขณะที่เจ้าของร้านเดินถือถาดอาหารผ่านโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว มาร์ธา “เรด” คอลลินส์ (Martha “Red” Collins) เจ้าของร้านวัยกลางคนเหลือบมองบิลทันทีที่เขาเข้ามา “วันนี้เจ้าดูเหมือนคนที่เพิ่งถูกยิง” บิลนั่งลง “วันนี้ยังไม่ได้” เรดมองแขนที่มีเลือดซึม “งั้นข้าคงเข้าใจผิด” เอวานนั่งลงฝั่งตรงข้าม เรดมองเขา แล้วมองบิล “เพื่อนใหม่?” “ไม่” “ลูกค้า?” “ก็ไม่” “เจ้าหนี้?” “หวังว่าจะไม่” เรดพยักหน้า “งั้นพวกเจ้าคงมีเรื่อง” “มีนิดหน่อย” “ในเมืองนี้เรื่องนิดหน่อยของเจ้า มักทำให้โต๊ะข้าพัง” บิลชี้เมนู “เอาเนื้อกับมันฝรั่งสองจาน” “สองจาน?” “ข้าหิว” เรดเดินกลับไป เอวานลดเสียง “เจ้ากินจริง ๆ หรือ” “เจ้าจะตายทั้งที่ท้องว่างหรือไง” “ข้าไม่เข้าใจเจ้า” “ดีแล้ว” ไม่กี่นาทีต่อมา อาหารถูกวางลงบนโต๊ะ บิลกินอย่างจริงจังราวกับไม่ได้เพิ่งหนีชายถือปืนมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เอวานยังคงระแวดระวัง แต่สุดท้ายก็หยิบส้อมขึ้นมา จากโต๊ะด้านหลัง เสียงคนคุยกันเรื่องเหตุยิงกันตอนเช้าดังเข้าหู “คนยิงกลับบ้านไปเฉย ๆ” “ก็เขามีพยานเป็นคนของเหมือง” “แล้วคนตายล่ะ” “คนตายไม่มีเงินจ้างทนาย” เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น บิลชะงักมือ เขามองเอวาน เอวานก้มหน้ากินต่อ “เจ้ารู้ไหมว่าข้าเกลียดอะไรที่สุด” “อะไร” “คนที่ทำเรื่องชั่วแล้วคิดว่ากระดาษจะทำให้มันกลายเป็นเรื่องถูกกฎหมาย” เอวานเงยหน้ามองเขา ก่อนที่ใครจะพูดอะไรต่อ ประตูร้านก็เปิดออก ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา เสื้อผ้าของเขาสะอาดเกินกว่าจะเป็นคนงาน และรองเท้าของเขาไม่มีฝุ่นแม้แต่น้อย เขาหยุดอยู่ตรงประตู กวาดตามองคนทั้งร้านอย่างช้า ๆ ก่อนสายตาจะหยุดตรงโต๊ะของบิล เรดเห็นเขา สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย บิลเห็น และนั่นเพียงพอให้เขารู้ว่าชายคนนั้นไม่ใช่ลูกค้าธรรมดา ชายคนนั้นเดินเข้ามา “ข้าตามหาคนอยู่” บิลยกส้อมขึ้น “ถ้าหาคนหิว เจ้าหาผิดโต๊ะ” ชายคนนั้นไม่หัวเราะ มือของเขาค่อย ๆ เลื่อนไปใกล้เอว บิลวางส้อมลง เสียงในร้านค่อย ๆ เงียบลงทีละโต๊ะ เอวานขยับมือไปใต้เสื้อ และเรดก็ถอนหายใจเบา ๆ เพราะเธอรู้แล้วว่าเย็นนี้ โต๊ะอาหารของบิลคงไม่รอดแน่ ส่วนบิลเพิ่งรู้ว่าอาหารมื้อแรกของเขาในวันนี้ กำลังจะกลายเป็นอาหารมื้อที่ยุ่งยากที่สุดในชีวิต.
Latest chapter
No Way Home: Abandoned by Death ตอนที่ 47 — ซานตาเวรา
ตอนที่ 47 — ซานตาเวราบิลไม่ขยับลงจากเนินอยู่เกือบสิบนาที ซานตาเวราเบื้องล่างดูเหมือนโบสถ์ร้างที่ถูกทะเลทรายกลืนไปครึ่งหนึ่ง กำแพงดินแตกร้าว หอระฆังเอียง และไม้กางเขนบนยอดหักเหลือแขนเดียว แต่รอบกำแพงมีม้าสามสิบกว่าตัว รถสินค้าสิบสองคัน และคนถือปืนเดินเวรเป็นจังหวะสม่ำเสมอเกินกว่าจะเรียกว่าที่พักชั่วคราว บิลนับประตูสามแห่ง หน้าต่างที่ยิงออกมาได้หกช่อง และทางหนีหลังสุสานเก่าหนึ่งทาง เอเดรียนนอนคว่ำอยู่ข้างเขา ถามเบา ๆ ว่า “เข้าอย่างไร” บิลตอบ “ยังไม่รู้” แซมมี่ซึ่งหมอบอีกด้านหันมามองทันที “ท่านพูดคำนี้บ่อยขึ้นนะ” บิลยังมองกล้อง “เพราะช่วงหลังพวกเจ้าถามเรื่องยาก”สิ่งที่ทำให้เขาไม่รีบไม่ใช่จำนวนปืน แต่เป็นคนที่เดินอยู่ในลานด้านใน คนหลายสิบคนไม่มีโซ่ บางคนขนน้ำ บางคนซ่อมรถ บางคนทำอาหาร และไม่มีใครดูเหมือนถูกคุมทุกฝีก้าว หากบุกจากด้านหน้าแล้วเริ่มยิง บิลไม่มีทางรู้ว่าใครเป็นคนของทางแดง ใครถูกบังคับ และใครเพียงทำงานแลกอาหาร “ถ้าเป็นหลุม เราเปิดประตูให้คนหนีได้” เอเดรียนพูด “ที่นี่ไม่มีหลุม” บิลพยักหน้า “นั่นแหละปัญหา” เขาเก็บกล้องแล้วชี้สุสานหลังโบสถ์ “เข้าไปดูใกล้กว่านี้ก่อน”พวกเขาทิ้งม้า
No Way Home: Abandoned by Death ตอนที่ 46 — ทางของคนเป็น
ตอนที่ 46 — ทางของคนเป็นก่อนลงใต้ต่อ โอลิเวอร์เป็นคนแรกที่บอกว่าจะไม่ไปด้วย เขายืนอยู่ตรงทางแยกซึ่งอีกด้านพาคนจากหลุมกลับขึ้นเหนือ เสื้อยังเปื้อนฝุ่นเหมือนทุกคน แต่สีหน้าไม่เหมือนชายที่บิลพบหลังซี่ไม้เมื่อคืน “ข้าจะกลับกับพวกเขา” เขาพูด “มีคนเดินไม่ไหวเยอะ แล้วหลายคนไม่รู้ทาง” บิลพยักหน้า “อือ” โอลิเวอร์เหมือนเตรียมคำอธิบายไว้อีกหลายประโยค แต่พอเห็นว่าบิลไม่ถามก็เงียบไปเอง “เจ้าไม่อยากให้ข้านำทางต่อ?” “อยาก” “แล้ว?” บิลมองทางใต้ “แต่ข้าไม่ได้เป็นเจ้าของขาเจ้า” โอลิเวอร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนยื่นมือมา บิลจับ แล้วทั้งคู่แยกกันตรงนั้น ไม่มีคำว่าขอบคุณ ไม่มีคำว่าจะพบกันอีก บิลเพียงมองชายที่เคยถูกเรียกเป็นหมายเลขเดินกลับไปกับคนที่เริ่มเรียกชื่อกันเอง แล้วค่อยขึ้นม้าเหลือสามคนบนถนน—บิล เอเดรียน และแซมมี่ เส้นทางจากหลุมไปซาน ลูเซโรทอดผ่านพื้นหินแดงยาวจนขอบฟ้าสั่นเพราะความร้อน พวกเขาไม่เร่งม้ามาก แม้จะรู้ว่าคนจากหลุมหนีไปเตือนข้างหน้าแล้ว เพราะหลังหลายวันติดกัน บิลเริ่มเห็นบางอย่างที่เมื่อก่อนมักเพิกเฉย ม้าหอบ คนหิว น้ำลด และความเหนื่อยทำให้คนพลาดได้เร็วกว่ากระสุนเสียอีก ตอนเที่ยงเขาเป็นคนแรกที่
No Way Home: Abandoned by Death ตอนที่ 45 — ทางออกของคนที่มีชื่อ
ตอนที่ 45 — ทางออกของคนที่มีชื่อกว้านหลักอยู่สูงกว่าพื้นหลุมเกือบสองชั้น ตัวเครื่องขนาดใหญ่กินพื้นที่ครึ่งโรง มีหม้อไอน้ำหนึ่งลูก ชุดเฟืองเหล็กสองชุด และสายเคเบิลหนาเท่าข้อมือพาดออกไปยังรางลาดซึ่งใช้ดึงรถขนหินขึ้นจากก้นเหมือง บิลใช้เวลาไม่ถึงนาทีก็เห็นสิ่งที่ต้องการ แต่ใช้เวลาอีกเกือบห้านาทีเพื่อตรวจซ้ำ เพราะรถขนหินหกคันจอดอยู่บนรางสูง ถ้าปล่อยลงผิดจังหวะมันจะไม่เปิดทางให้ใคร มันจะบดคนด้านล่างแทน “ต้องเอาคนออกจากรางก่อน” เขาพูด เอเดรียนมองลานซึ่งยังมีคนงานคุกเข่าอยู่หลายร้อย “แล้วจะบอกพวกเขายังไงโดยยามไม่รู้” แซมมี่ชี้ไปทางหญิงวัยกลางคนที่สอนเด็กนับเลขเมื่อครู่ “นางส่งต่อได้” บิลมองเด็กหนุ่ม “ไป” แซมมี่ชะงัก “คราวนี้ไม่ใช่เพราะข้าตัวเล็ก?” “ทั้งสองอย่าง” “รู้อยู่แล้ว”ข่าวถูกส่งลงไปโดยไม่ต้องตะโกน จากหญิงหนึ่งคนไปอีกคน จากคนแก่ไปหาคนงานเหมือง จากเด็กไปหาแม่ ทุกคนได้รับเพียงประโยคเดียว—เมื่อได้ยินระฆังสองครั้ง ให้ออกจากรางและหมอบชิดผนัง ไม่มีใครถามว่าใครสั่ง เพราะคนในหลุมรู้ดีว่าคำสั่งจากยามไม่เคยมีคำว่า “หมอบเพื่อเอาชีวิตรอด” อยู่ในนั้น ขณะเดียวกันบิลถอดฝาครอบชุดเบรกกว้านออก พบแผ่นล็
No Way Home: Abandoned by Death ตอนที่ 44 — หลุม
ตอนที่ 44 — หลุมคนกว่าร้อยชีวิตเคลื่อนที่ช้ากว่าม้าหนึ่งตัวมาก และยิ่งช้าลงเมื่อครึ่งหนึ่งยังมีปลอกเหล็กติดข้อเท้า บิลรู้ตั้งแต่เริ่มเดินว่าพวกเขาไม่มีทางพาคนทั้งหมดลงใต้ต่อได้ ต่อให้ไม่มีศัตรูตามมา น้ำก็ไม่พอ อาหารยิ่งไม่พอ และเด็กกับคนแก่บางคนเดินได้อีกไม่เกินสองสามไมล์ เขาจึงหยุดขบวนตรงแอ่งหินซึ่งมีร่มเงาพอประมาณแล้วหันไปหาเอวานกับไอแซก “พากลับลาส คัมปานาส” เอวานถามเพียงว่า “แล้วพวกเจ้า?” บิลมองทางใต้ “ไปดูหลุม” ไอแซกเกือบค้าน แต่เมื่อมองคนรอบตัว เขาก็รู้ว่ามีงานอีกอย่างสำคัญพอกัน—คนพวกนี้ต้องกลับถึงเมือง ไม่ใช่เพียงออกจากกรง “ถ้าเราถึงเมืองแล้ว?” เขาถาม “ส่งข่าวให้โรแบร์โต แล้วถ้าพอทำได้ ให้โคเวนรู้ด้วยว่าทางแดงมีคลังคนใต้ดิน” บิลหยุดนิดหนึ่ง “แต่อย่าส่งคนลงมาเป็นกอง” ไอแซกพยักหน้า “เพราะมีตาตามทาง” “อือ”คนที่ถูกช่วยหลายคนไม่อยากแยกกับบิล ชายบางคนเสนอจะถือปืนไปด้วย หญิงคนหนึ่งบอกว่าพี่ชายของนางยังถูกส่งลงใต้ และโอลิเวอร์ยืนยันว่าตนรู้เส้นทางไปหลุมมากที่สุด บิลยอมให้โอลิเวอร์ไป แต่ปฏิเสธคนอื่น “พวกเจ้าเพิ่งออกจากกรง” เขาพูด “อย่ารีบเดินเข้ากรงใหม่เพียงเพราะคราวนี้มีปืนในมือ” ชายห
No Way Home: Abandoned by Death ตอนที่ 43 — คนไม่ใช่สินค้า
ตอนที่ 43 — คนไม่ใช่สินค้าชายถือโคมเดินผ่านรถสินค้าโดยไม่รู้ว่ามีคนสามคนซ่อนอยู่ห่างไม่ถึงสิบก้าว เขายังเรียกเลขสี่สิบเจ็ดอีกครั้ง ก่อนสบถแล้วขีดอะไรบางอย่างในสมุด จากนั้นพาคนสี่คนที่ถูกล่ามไปยังทางลาดด้านใน บิลรอจนเสียงโซ่หายไปจึงคลานออกมา เขาไม่ตาม เพราะสิ่งที่เห็นตรงหน้าสำคัญกว่า—รถทุกคันในคลังไม่ได้ใช้ม้าลากภายในโพรง แต่ถูกเคลื่อนด้วยรอกใหญ่บนเพดาน เชือกหลายเส้นรวมเข้ากับเพลาหมุนด้านหลังผนัง ถ้าระบบนั้นหยุด รถทั้งหมดก็หยุด และถ้ารถหยุด คนข้างบนจะต้องลงมาดูเองบิลถอดฝาครอบเพลารถคันใกล้สุด เอเดรียนถามเบามากว่า “จะทำอะไร” บิลชี้เพลารอกหลัก “ทำให้มันพังแบบซ่อมไม่ทัน” แซมมี่มองเฟืองขนาดใหญ่แล้วถามว่า “ระเบิด?” บิลส่ายหน้า “เสียงดัง คนตาย” จากนั้นหยิบหมุดเหล็กออกจากชุดเพลารถ กะระยะอยู่ครู่หนึ่งแล้วสอดมันเข้าไปตรงฟันเฟืองซึ่งหมุนเชื่อมกับแกนรอก “ถ้ามันเดิน เครื่องจะกินตัวเอง”เอเดรียนมองเฟืองแล้วมองบิล “เจ้าเคยทำแบบนี้มาก่อน?” “ไม่” “แล้วรู้ได้อย่างไร” “ของที่หมุนได้ทุกอย่างพังคล้ายกัน” แซมมี่ถอนหายใจ “ข้าควรเลิกถาม”พวกเขาใส่หมุดอีกสองจุด แต่อยู่คนละตำแหน่ง บิลไม่ต้องการให้เครื่องหยุดท
No Way Home: Abandoned by Death ตอนที่ 42 — ประตูสองบาน
ตอนที่ 42 — ประตูสองบานพวกเขาออกจากลาส คัมปานาสก่อนแดดขึ้นเต็มที่ เมืองด้านหลังยังมีร่องกระสุนบนผนังและรถสองคันที่คนของทางแดงทิ้งไว้กลางถนน แต่ไม่มีใครตามมาส่งบิลถึงชายเมือง โรแบร์โตเพียงยืนอยู่หน้าสำนักงานพร้อมดาวบนอก มิเกลยกมือจากคอกม้า ส่วนหญิงเจ้าของโรงเตี๊ยมยัดถุงขนมปังให้แซมมี่แล้วบอกว่า “เอาไป เผื่อคนปากแข็งบางคนลืมหิว” บิลทำเหมือนไม่ได้ยิน กระทั่งแซมมี่แบ่งขนมปังแล้วส่งมาให้ เขาก็รับโดยไม่เถียงถนนทางใต้แคบลงหลังผ่านเนินหินลูกที่สาม ร่องล้อของคนเสื้อคลุมยังสดพอให้ตามได้ แต่พอเที่ยงมันกลับหายไปทั้งหมดตรงพื้นหินเรียบ ไม่มีทางแยก ไม่มีหมู่บ้าน ไม่มีรอยเกือกม้า มีเพียงผาหินแดงสองด้านกับเส้นทางทอดตรงไปเหมือนไม่มีอะไรให้เลือก บิลลงม้าตรวจอยู่เกือบสิบนาที ก่อนเดินไปแตะผนังหินด้านซ้ายแล้วถาม “ถ้าเป็นขบวนสิบกว่าคัน เจ้าจะทำอย่างไรไม่ให้ทิ้งรอย” เอเดรียนมองพื้น “ก็ทำไม่ได้” บิลพยักหน้า “ถูก เพราะงั้นมันไม่ได้หาย มันเลี้ยวไปตรงที่เราไม่คิดว่าเป็นถนน”เขาพาทุกคนย้อนกลับไปราวสองร้อยก้าว ตรงพุ่มหนามที่ดูไม่มีอะไรผิดกลับมีปลายกิ่งหักอยู่หลายอัน สูงเท่าไหล่ม้า บิลแหวกออกจึงเห็นช่องระหว่างหิน
You May Also Like
องค์ชายหกผู้ไร้เทียมทาน
เหลียงซานเหลากุ่ย399.7K viewsเฟิงหลี่เฉียง ยอดเสนาบดีแห่งหมิง
Clear Clouds5.7K viewsวสันต์สุดท้ายของนางร้ายตัวประกอบ [4P]
ม่านกู่1.1K viewsสวมบทหลานสาวของนางร้าย ก็จะขอร้ายให้ถึงที่สุด
อ้ายเฟย1.8K viewsจอมใจจอมมาร
LiHong3.2K viewsจากพริตตี้ไทยสู่สนมตัวร้ายพร้อมระบบไทยมาร์เก็ต
มนต์ศิขริน451 viewsกลมังกร พ่ายกลอนบุปผา
ปลายพู่กันจันทรา787 viewsรัชทายาทชะตาฟ้า
เมิ่งซานเชียน271.4K views
