พลาดท่าอย่างแรง

ฉันพยายามลืมเรื่องที่พี่โอบพูดแล้วตั้งหน้าตั้งตาทำงานที่ปรึกษาชั่วโมงละสองร้อยบาทต่อไป ในเมื่อตอนนี้ฉันมีเวลาและกำลังไหวเท่านี้ก็ต้องกัดฟัน

วันเสาร์ฉันมีนัดนอกสถานที่ คุณคุณสายฟ้านัดหมายให้ฉันไปนั่งรับฟังเขาปรับทุกข์ที่ห้องซ้อมดนตรีแห่งหนึ่ง เขายินดีจ่ายค่าเดินทางให้ฉันหนึ่งพันบาท ไหนๆ วันเสาร์ก็ว่างอยู่แล้ว ก็เลยไม่อยากปฏิเสธเงินค่าเดินทางที่ได้มากกว่าค่าจ้าง

ฉันมาถึงสถานที่นัดหมายเวลาบ่ายโมง ห้องซ้อมดนตรีแห่งนี้อยู่ใน..บ้านชั้นเดียวหลังหนึ่ง ฉันคิดว่ามันจะอยู่ในอาคารพาณิชย์เสียอีก

"อยู่ในบ้านเหรอ"

"ปันปันใช่ไหมครับ"

ในขณะยืนงงอยู่ ประตูเหล็กบานเล็กก็ถูกเปิดพร้อมกับผู้ชายรูปร่างผอมสูงโผล่หน้าออกมา

"ใช่ค่ะ"

"เข้าข้างในเถอะ ผมอยากคุยกับคุณจะแย่อยู่แล้ว"

มือใหญ่หยาบกร้านยื่นออกมาคว้าแขนฉันให้เข้าไปด้านในประตูรั้ว อย่างแรกที่ฉันเห็นคือสุนัขพันธุ์พิทบูลอยู่ในกรงสี่ตัว บ้านปิดประตูเอาไว้แน่น บนพื้นมีเศษใบไม้แห้งมากมาย เสียงสุนัขเห่ามาพร้อมกับลมพัดเบาหวิวชวนให้รู้สึกวังเวง ฉันยกมือขึ้นลูบแขนตัวเองไปมา

"ทางนี้ครับ"

เฮือก! ฉันสะดุ้งเมื่อเสียงพูดนั้นดังใกล้เกินไปราวกับพูดอยู่ข้างหู หันมองก็พบว่าคุณสายฟ้าในชุดสบายๆ เสื้อยืดสีดำกางเกงขาสามส่วนเดินไปทางขวามือซึ่งเป็นห้องที่ต่อเติมแยกออกไปจากตัวบ้าน

"เชิญครับ เราจะคุยกันในนี้ครับ"

คุณสายฟ้ายิ้มที่ดูเป็นมิตร พาสองขาของฉันให้ก้าวเดินตามเขาเข้าไปในห้องแล้วนั่งลงบนโซฟาหนังสีดำติดหน้าประตูบานเลื่อน ตรงหน้าเป็นเครื่องดนตรีครบวงจร ขวามือเป็นตู้เย็น ถัดไปเป็นห้องน้ำ คุณสายฟ้ายืนก้มๆ เงยๆ อยู่หน้าตู้เย็นก่อนจะปิดมันแล้วถือน้ำเปล่าแบบขวดมาให้

"พอดีผมไม่ได้ออกไปข้างนอก มีแต่น้ำเปล่า คุณปันปันดื่มได้ใช่ไหมครับ"

"น้ำเปล่าก็พอค่ะ"

น้ำขวดนั้นถูกวางนิ่งเพราะฉันไม่ได้คิดจะดื่มอยู่แล้ว

"คุณสายฟ้ามีปัญหาอะไรระบายมาได้เลยนะคะ ปันเป็นผู้ฟังที่ดีค่ะ"

เมื่อชายหนุ่มนั่งลงโซฟาอีกตัว ฉันก็ถามถึงปัญหาไม่ให้เสียเวลา

"ปัญหาของผมคือ..นกเขาไม่ขันครับ"

"อะไรนะคะ" ฉันตกใจกระถดตัวหนี

"ปัญหาหนักเลยนะครับ ปันปันพอจะมีวิธีไหนช่วยผมได้บ้างไหมครับ"

"มะ ไม่มีค่ะ"

รับรู้ถึงอันตรายก็ตอนนี้ คุณสายฟ้าถลามานั่งโซฟาตัวเดียวกับฉันให้ฉันรีบกระเด้งตัวลุกขึ้นยืนทันที

"ลองดูก่อนสิครับ ผมอยากมีเซ็กซ์มากเลย แต่ทำยังไงมันก็ไม่ขัน ไม่เชื่อดูสิครับ"

ทันใดกางเกงเอวยางยืดก็ถูกถลกลง บางอย่างในนั้นที่ไม่มีแม้แต่กางเกงในโอบอุ้มเด้งออกมาโชว์ตัว

"เฮ้ย! มันแข็งเพราะปันปันชัวร์เลย" คุณสายฟ้ายิ้มที่ดูโรคจิต

"แข็งก็เรื่องของแก ไอ้สารเลว"

ฉันไม่รอให้เขาทำอะไรต่อก็เปิดประตูห้องซ้อมดนตรีวิ่งออกมา อีกนิดก็จะถึงประตูเหล็กสีดำตัวฉันกลับถูกโอบกอดจากด้านหลัง

"ช่วยผมก่อนสิปันปัน น้ำเดียวก็ได้"

"ไม่ช่วย! ช่วยด้วยค่ะ ช่วยฉันด้วย"

ตะโกนร้องแข่งกับเสียงหมาเห่า พยายามดีดดิ้นทั้งจิกทั้งข่วน คุณสายฟ้าก็พยายามจะลากฉันกลับไปทางเดิม

ที่แท้มันก็หลอกฉันมาปล้ำ!! โง่จริงๆ ยัยปันปัน

"กรี๊ดๆๆๆ กรี๊ดๆๆ"

แต่แล้วไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันกรีดร้องเหมือนคนบ้า รวบรวมแรงดีดดิ้นเหมือนผีเข้า ไอ้สารเลวตกใจปล่อยฉันหมอบลงกับเขา เขาเองก็ถลาล้มหงายหลังตีหลังกาม้วนหลายตลบ ฉันเลยใช้จังหวะนี้ลุกขึ้นยืนแล้วเตะผ่าหมากในตอนที่เขากำลังจะลุกขึ้นเต็มแรง

“อ๊าก!” ไอ้สารเลวคุกเข่าลงกุมเป้าร้องทรมาน

“สมน้ำหน้า!” ฉันเปิดประตูเหล็กแล้วรีบออกมาจากบ้าน ใส่เกียร์แมววิ่งหนีตายไม่คิดชีวิต จนมั่นใจว่าห่างจากบ้านหลังนั้นไกลโขก็หยุดวิ่งยืนหอบหายใจพลางหันหลังมอง

"ไอ้สารเลวเอ๊ย!"

ดีนะที่ฉันให้ลูกค้าโอนเงินค่าจ้างมาก่อน ไม่อย่างนั้นฉันคงสาปแช่งเจ็ดวันเจ็ดคืนแน่

หายเหนื่อยฉันก็ก้าวเดินต่อ มองบ้านหลังใหญ่สองข้างทางแล้วชวนให้นึกถึงบ้านหลังเก่าของตัวเองที่ตอนนี้ถูกขายทอดตลาดเป็นของคนอื่นไปแล้ว

คิดถึงบ้าน คิดถึงชีวิตดีๆ และคิดถึงพ่อกับแม่ในบางครั้ง

ฉันก้มหน้าลงใช้นิ้วชี้ปาดไล้เช็ดน้ำตาตรงหางตา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเบื้องหน้าตั้งใจจะกดเรียกรถมารับ

แต่เหมือนตาจะฝ้าฟางเลยแหะ..

ทำไมฉันถึงเห็นพี่โอบกับรถของเขาอยู่ข้างหน้าห่างไปไม่กี่เมตรเองล่ะ ฉันขยี้ดวงตามองดู พี่โอบก็ยังคงยืนอยู่ ข้างกันมีพี่สิงห์แฟนชูครีมอยู่ด้วย

ไม่ได้ตาฝาด เป็นพี่โอบจริงๆ เขายืนกันอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง แต่ตอนนี้ความสนใจของพวกเขามาอยู่ที่ฉัน และมองไกลๆ จะเห็นว่าพี่โอบขมวดคิ้วงุนงง ส่วนพี่สิงห์เลิกคิ้วขึ้นสงสัย

จนฉันเดินเข้าไปเรื่อยๆ มาหยุดยืนตรงหน้าพี่โอบ เขายังคงขมวดคิ้วมุ่น ต่างจากฉันที่จู่ๆ ดวงตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง

ที่พี่โอบถือปืนจ่อขมับในบ่อน ฉันดันนึกอยากให้เขาเอาไปจ่อหน้าผากไอ้สายฟ้าบ้าง

ยิ่งนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ในอกก็แสบร้อน น้ำตาไหลลงอาบแก้มทั้งที่ฉันยังคงแสดงสีหน้าเรียบเฉย แต่ไม่มั่นใจเลยว่าตัวเองแสดงแววตาอย่างไร ท่อนแขนแกร่งข้างขวาจึงอ้าออกจากตัวยื่นมาด้านหน้าเล็กน้อย

วินาทีนี้ฉันเหมือนเจอท่อนไม้ให้เกาะหลังจากลอยคออยู่กลางทะเลมานาน ฉันโผเข้าหาท่อนแขนพี่โอบ ทิ้งใบหน้าซบมันแล้วปล่อยโฮออกมาทันที

"ฮึก! ฮือ!"

น่าแปลกที่เวลานี้ฉันกลับไม่รู้สึกหวาดกลัวพี่โอบ อยากกอดเขาแน่นๆ อยากใช้แขนรองรับน้ำตา ไม่ได้โอบกอดฉันกลับ ทำเพียงวางมือลงบนบ่าแล้วใช้นิ้วโป้งลูบไล้เบาๆ กลับทำให้รู้สึกอุ่นใจอย่างน่าประหลาด

"เอาไว้ค่อยมาดูวันหลัง มึงพาน้องกลับไปส่งก่อน"

สิ้นประโยคของพี่สิงห์ ท่อนแขนแกร่งก็โอบรัดเอวคอดยกตัวฉันสองเท้าลอยขึ้นพามาขึ้นรถ พี่โอบวางให้ฉันนั่งบนเบาะแล้วค่อมตัวลงรัดเข็มขัดนิรภัยให้ ใบหน้าของเขาขึงขัง เหมือนใคร่รู้แต่ยังไม่อยากถามตอนนี้ ฉันเองก็ยังไม่อยากพูดเรื่องนี้ต่อหน้าพี่สิงห์เช่นกัน