กลัวพี่

หลังจากดีดดิ้นอยู่บนบ่าแกร่งจนเหนื่อย ฉันก็ถูกพี่โอบเหวี่ยงเข้ามานั่งในรถ พอเป็นอิสระฉันก็เบี่ยงตัวหนีด้วยความหวาดกลัวตัวสั่น

"ปืนไม่ได้จ่อหัวเรา จะกลัวเพื่อ?"

"พี่เป็นคนถือปืนจะไปเข้าใจอะไร"

ฉันหลบหลีกดวงตาคมน่ากลัวก้มมองรองเท้าแก้วที่เหลือข้างเดียว มันน่าจะหล่นระหว่างทางที่เดินมา

"ปันอยากได้รองเท้าคืนค่ะ"

"เราควรออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด"

พี่โอบรัดเข็มขัดนิรภัยให้ฉันเสร็จก็หยัดยืนขึ้นเตรียมปิดประตู แต่ฉันก็ปลดมันออกแล้วผลักประตูดึงดัน

"พี่อยากไปก็ไปเลยค่ะ ปันจะไปเอารองเท้า เอาของๆ ปันในนั้น"

ฉันหย่อนขาลงจากรถ ก่อนจะได้ยืนขึ้นคนโหดที่อยู่ไม่ไกลกลับจับมันมาวางที่เดิม มือใหญ่สอดรับปลายคางมนบีบแน่น

"เตือนอีกครั้งว่าอย่าดื้อกับพี่ถ้าไม่อยากเจ็บตัว"

"ฮึก! ฮึก!"

ความน่ากลัวและคำข่มขู่เรียกเสียงสะอื้นไห้ น้ำตาร่วงเผาะเป็นเม็ดๆ อาบแก้ม ฉันก็แค่จะไปเอาของ ทำไมถึงต้องมาข่มขู่กันด้วย

เหมือนว่าพี่โอบจะไม่ชอบน้ำตาเท่าไหร่ เขาดึงมือออกด้วยแรงหงุดหงิดแล้วปิดประตูอย่างแรง ฉันยกมือขึ้นปิดใบหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น พยายามสลัดความหวาดกลัวเท่าไหร่ก็สลัดไม่ได้ เขาเป็นนักศึกษานะ ทำไมถึงมีปืน ทำไมถึงกล้าทำแบบนั้น

จริงๆ ฉันควรตั้งคำถามกับพี่โอบว่า..ทำไมถึงมามีตำแหน่งใหญ่โตในบ่อนพนันนี้ได้ทั้งที่เขายังเรียนหนังสืออยู่ แต่คงไม่มีใครตอบได้นอกจากเจ้าตัว และเจ้าตัวก็คงไม่มีทางตอบ

แล้วตอนนี้เขาก็หายไปนานกว่าสิบนาทีแล้ว

ฉันหันมองซ้ายมองขวาหาพี่โอบเพราะคิดว่าคงยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงไหนสักจุด แต่กลับไม่พบแม้แต่เงา

"หรือจะเข้าไปจัดการคนนั้นต่อ จัดการคนนั้นเสร็จก็มาจัดการเรา ฮื้อ!"

อยากหนีจัง แต่ไม่ทันแล้วเพราะพี่โอบกลับมา ขึ้นรถมาได้เขาก็วางกระเป๋าเป้กับรองเท้าแก้วหนึ่งข้างลงบนหน้าตักฉัน ไม่พูดอะไรสักคำ ไม่บอกว่าที่หายไปนานสองนานคือไปเอาของให้ฉัน เขาขับรถออกไปจากที่นี่ด้วยความเร็วสูง แผ่กระจายความน่ากลัวและความหงุดหงิดออกมาตลอดเวลาที่ขับรถ ฉันเหลือตัวเท่ามดกอดกระเป๋าเป้กับรองเท้าแน่นเอียงตัวชิดประตู

เอี๊ยด! และแล้วรถก็จอดนิ่งสนิทหน้าอะพาร์ตเม้นต์ในเวลาเพียงไม่นาน ฉันถอดรองเท้าอีกข้างมากอดรวมๆ กับของอย่างอื่นแล้วเปิดประตูลงจากรถวิ่งเข้ามาในตัวอาคารอย่างรวดเร็ว นับว่าเป็นครั้งแรกที่เสียมารยาท แต่ฉันกลัวพี่โอบมากจริงๆ จนคิดว่าการอยู่ใกล้เขาไม่ปลอดภัย

ขึ้นมาถึงบนห้องเสียงมือถือก็ร้องดัง เป็นสายเรียกเข้าจากคนที่ฉันบันทึกชื่อเอาไว้ว่า 'พี่โอบวิศวะ' ฉันไม่รับสาย พอสายตัดก็ปิดมือถือแล้วแอบออกไปมองตรงระเบียงเพราะตรงนี้จะมองเห็นจุดที่เขาจอดรถ รถของพี่โอบยังจอดอยู่ เขาลงมายืนสูบบุหรี่ถือมือถือแนบหู แต่พอโทรไม่ติดก็เงยหน้าขึ้นมอง ฉันตกใจล้มหงายหลังก้นกระแทกพื้น ยกมือทาบอกปลอบประโลมตัวเองแล้วค่อยๆ คลานไปแอบส่องตรงลูกกรงมองไปด้านล่างอีกครั้ง พื้นที่ตรงนั้นว่างเปล่า ไม่มีรถของพี่โอบจอดอยู่แล้ว

ฟู่! ฉันพู่ลมหายใจอย่างโล่งอก กลับมาทิ้งตัวนอนหงายบนเตียงนอนน้ำตาซึมลงหางตา ต่อไปนี้ฉันจะไม่ยุ่งกับพี่โอบอีกแล้ว คนอะไรน่ากลัวเป็นบ้าเลย

@โรงอาหารมหาวิทยาลัย

'เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้'

เป็นอีกครั้งและอีกครั้งที่โอบได้ยินประโยคนี้จากปลายสาย เขาโทรหาปันปันตั้งแต่เธอวิ่งหนีลงจากรถเข้าไปในอะพาร์ตเม้นต์เหมือนหนีคนร้าย เขาอยากถามหาความกับเธอว่าหวาดกลัวอะไรนัก และอยากกำชับว่าห้ามไปทำงานที่นั่นอีกเด็ดขาด

โอบออกอาการหงุดหงิดหัวเสียทุบโต๊ะจนจานข้าวขาหมูกระเด้งกระดอนหกเลอะเทอะ พาให้เจไดกับแทนคุณสะดุ้งเกือบข้าวติดคอ

"เป็นเหี้ยอะไร" แทนคุณดื่มน้ำเสร็จรีบถาม

แต่กับโอบอย่าคิดว่าจะได้คำตอบง่ายๆ โอบไม่เพียงแต่ไม่ตอบยังทุบโต๊ะอีกครั้งหลังจากดูแชทที่หนักขวาของเขาตั้งแต่เมื่อคืน

ห้านาทีผ่านไปโชนก็เดินกลับมาพร้อมลูกชิ้นเนื้อที่ไปซื้อ เขาวางถุงกระดาษสีดำลงตรงข้างมือโอบ

"น้องปันปันฝากมา"

และคนที่ไวที่สุดคือเจได เขาคว้าถุงนั้นไปดู "เสื้อช็อปว่ะ"

โอบคว้ามาดูบ้าง เป็นเสื้อช็อปของเขาจริงๆ

"มึงเจอปันปันที่ไหน"

"หน้าโรงอาหาร กูบอกว่ามึงนั่งอยู่ตรงนี้ แต่น้องบอกไม่อยากเจอมึงแล้วฝากกูมา ไปโหดใส่น้องชัวร์"

โชนขำเคี้ยวลูกชิ้นไปด้วย แต่ก็ต้องหยุดขำเพราะเพื่อนเขาดันไม่ขำด้วย

"เรื่องจริง?"

"ปันปันไปทำงานที่บ่อน ไปเห็นกูเอาปืนจ่อหัวคนกร่าง"

ฟังเท่านี้เพื่อนก็ร้องอ๋อพร้อมกัน

"ผู้หญิงที่ไหนเห็นก็ต้องกลัวล่ะวะ ภาพลักษณ์มึงก็อย่างโหด แล้วที่โทร..โทรหาน้องปันปันเหรอ" เจไดถาม

"วิ่งหนีกูอย่างกับวิ่งหนีผี กูจะโทรไปถามว่ากลัวอะไร"

"นี่ไง แบบนี้น้องเขาถึงกลัว" แทนคุณชี้หน้า

"กูจะโทรไปบอกว่าห้ามไปทำงานที่นั่นอีก ที่นั่นไม่เหมาะกับปันปัน"

ข้อนี้ทุกคนเห็นด้วย ปันปันเป็นสาวเรียบร้อยหน้าหวาน สถานที่ที่เต็มไปด้วยอบายมุขแบบนั้นไม่เหมาะกับเธอแม้แต่นิด

ฉันไม่ได้เปิดมือถือเลยจนกระทั่งบ่ายโมงก่อนแยกกับนิริณและชูครีม หลังจากยืนส่งชูครีมขึ้นรถของแฟนที่มารับ ฉันกับนิริณก็เดินมาทางหลังมหาวิทยาลัยเพราะชักชวนกันมากินสุกี้แห้ง

ระหว่างรอสุกี้มาเสิร์ฟ ฉันส่งแชทไปขอโทษพี่นิ้งและบอกเธอเอาไว้อย่างชัดเจนว่าคงไม่ได้ไปทำงานที่นั่นอีกแล้วด้วยเหตุผลความน่ากลัวที่ฉันใจปอดรับไม่ไหว จากนั้นก็อ่านแชทของลูกค้า เลือกนัดหมายวันนี้สองคนสี่ชั่วโมงช่วงหัวค่ำไปถึงดึก

"แม่ฉันถูกหวยอีกแล้ว เฮงจริงจัง"

นิริณหันแชทของมารดามาให้ดูว่าถูกล็อตเตอรี่เลขท้ายสามตัวถึงห้าใบ

"เดี๋ยวฉันเลี้ยงแกเอง"

"ฉันเลี้ยงแกดีกว่า สลับกันกับทำสปาผมครั้งที่แล้ว"

รอบที่แล้วแม่ของนิริณก็ถูกหวยแล้วโอนเงินมาให้ลูกสาว นิริณพาฉันกับชูครีมไปทำสปาผมใช้เงินร้อน รอบนี้ฉันเลยอยากเลี้ยงเพื่อนกลับคืน

"อย่าบอกนะว่าแกก็ถูกหวย ล้ำนะยะ เดี๋ยวนี้ซื้อหวยด้วย"

"ก็..อื้อ! เผื่อมีโชคกับเขาบ้างไง"

ดีนะที่นึกขึ้นได้ก่อนว่าห้ามพูดเรื่องงานนั้น ให้นิริณคิดว่าฉันถูกหวยก็ดีแล้วล่ะ

ติ๊ง! นั่งกินสุกี้ไปสักพักเสียงแชทก็ดังขึ้น หน้าจอสว่างวาบให้ฉันทันอ่านข้อความของพี่โอบที่ฉันเปลี่ยนชื่อไลน์เขาว่า 'คนโหด' ไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

คนโหด : โทรกลับด้วย

โทรทำไม? เสื้อช็อปก็คืนแล้ว ไม่มีธุระกงการให้คุยกันแล้วทั้งนั้น