ยอมแล้ว

รถเคลื่อนตัวออกมาได้ห้านาทีฉันก็ยกฝ่ามือขึ้นมาปาดเช็ดน้ำตาแล้วใช้มันปิดใบหน้ากดความรู้สึกย่ำแย่ เหตุการณ์เมื่อครู่เลวร้ายยิ่งกว่าพ่อแม่ทิ้งเอาไว้คนเดียวเสียอีก ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าฉันช่วยตัวเองออกมาไม่ได้จะเป็นอย่างไร

"ไปไหนมา"

ในที่สุดก็มีคำถามจากพี่โอบ ฉันสูดน้ำมูกแรงๆ แล้วเอามือออกจากใบหน้าหันมองเขา

"ไปทำงานค่ะ"

"งานอะไร"

เขาไม่ได้มองหน้าฉันนะ แต่ใบหน้ายังคงขึงขังคิ้วขมวด

"งานที่ปรึกษา"

"แล้ว?"

"ปันถูกลูกค้าหลอกมาปล้ำ"

เสียงของฉันสั่นพยายามกลั้นที่สุด พี่โอบยังคงมองตรงไปข้างหน้าแล้วเงียบไปตั้งแต่นั้นไม่มีคำถามใดต่อ จากนั้นความเร็วของรถเพิ่มมากขึ้นไปพร้อมกับบรรยากาศในรถคุกรุ่นด้วยอารมณ์บางอย่างที่ทำให้ฉันรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ

และฉันก็คิดว่าพี่โอบคงจะพาไปส่งอะพาร์ตเม้นต์ แต่กลับคิดผิดเมื่อรถเข้ามาจอดนิ่งสนิทในลานจอดรถใต้อาคารคอนโดมิเนียมแห่งหนึ่ง

ฉันไม่ได้ถามว่าที่นี่่ที่ไหน พาฉันมาที่นี่ทำไม และเขาเองก็ยังคงเงียบและนั่งนิ่งมานานกว่าห้านาทีแล้ว

เป็นฉันเองที่ทนกับความอึดอัดนี้ไม่ไหวจึงยื่นมือไปจับท่อนแขนหนาเอ่ยทำลายความเงียบ

"พี่โอบมีแฟนไหม"

เขาหันมาสบตาทันที

"มีแฟนไหมคะ"

"ถามเพื่อ?"

"ถามเพื่อจะได้ถามคำถามต่อไป ตกลงมีแฟนไหมคะ ที่โทรเข้ามาวันนั้นชื่อเจนใช่แฟนพี่ไหมคะ"

คราวนี้หัวคิ้วขมวดหนัก

"ปันไม่ได้จะแอบฟังแต่บลูทูธมันเชื่อมให้ได้ยิน สรุปว่า.."

"ไม่มี"

"ชัวร์นะ"

"ขอคำถามต่อไป"

"ถ้างั้นพี่..ยังเลี้ยงปันได้อยู่ไหม"

"ไม่กลัวแล้ว?"

"กลัว..แต่ปันเหนื่อยแล้ว"

คิดว่าน้ำตาและเสียงสะอื้นหมดไปกับระยะเวลา แต่พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ฉันก็ร้องไห้อีกหน

"คนเรามีทางเลือกมากมาย ปันเองก็มี..แต่ปันเหนื่อยแล้ว ฮึก!"

ฉันโผเข้าหาพี่โอบอีกครั้งซบใบหน้าร้องไห้กับท่อนแขนหนาให้น้ำตาทำเสื้อของเขาเปียกแฉะ

"ตอบหน่อยสิคะ พี่ยังเลี้ยงปันได้ไหม"

ไม่มีคำตอบเสียทีฉันเลยเงยหน้าขึ้นคาดคั้น หากเขาปฏิเสธ ฉันจะได้ไม่ตื้อแล้วคิดหาทางต่อไป

พี่โอบใช้ดวงตาคมดุจ้องมองให้ฉันเดาไม่ออกว่าแววตานี้แฝงความคิดใดอยู่ ทุกวินาทีที่เฝ้ารอคำตอบช่างยาวนานและทรมาน ฉันยอมลดศักดิ์ศรีเพื่อความอยู่รอดของตัวเองแล้ว ทุกอย่างขึ้นอยู่กับคนๆ นี้แล้ว

"พี่โอบ..."

"ที่นี่คอนโดพี่ ขึ้นไปนอนพัก"

และนี่คงจะเป็นคำตอบ จากที่ควรดีใจ ฉันกลับน้ำตาไหล นั่นเท่ากับว่าศักดิ์ศรีของฉันถูกลบหายด้วยการเอาร่างกายเข้าแลกกับเงิน มันไม่เคยอยู่ในหัวของฉันเลย แต่ฉันยอมเพราะเหนื่อยแล้วจริงๆ

ฉันเดินตามการจับจูงของพี่โอบขึ้นมาชั้นบน ตลอดการเดินฉันมองมือใหญ่ที่กอบกุมมือเล็กๆ ของฉัน มันอุ่นจนน่าประหลาด ปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่วันสองวันนี้ฉันกลัวเขาแทบบ้า

เมื่อเข้ามาในห้องได้พี่โอบก็ปล่อยมือฉัน...

วูบหนึ่งฉันใจหาย มองตามมือข้างนั้นจนสุดสายตาที่เขาเดินเข้าไปในห้องครัว

หรือว่า..อันตรายที่สุดจะเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดอย่างเคยได้ยินมา

"ไปอาบน้ำมานอนพัก"

พี่โอบเดินออกมาพร้อมกับขวดน้ำเปล่ายื่นให้ รับมันมาถือแล้วมองไปรอบๆ ห้องชุดที่มีขนาดใหญ่พออยู่สองคนได้สบาย หวนให้นึกถึงคอนโดที่ฉันเคยอยู่ตอนมีอันจะกิน ป่านนี้เจ้าของใหม่คงจะอยู่อย่างสุขสบายไปแล้ว

"แต่ปันไม่มีเสื้อผ้า"

"เดี๋ยวก็ไม่ต้องใส่แล้วไม่ใช่?"

ฉ่า! แก้มฉันร้อนฉ่าทันทีที่เข้าใจประโยคนี้ได้ง่ายๆ ฉันหลุบตามองปลายเท้า เขิน อาย ละอายใจและหวาดกลัวผสมปนเปในความรู้สึก

"หรือจะให้พี่อาบให้"

"คะ?" ฉันเงยหน้าตกใจ

"ก็เห็นยืนนิ่งไม่ไปสักที"

"ปันทำใจอยู่ค่ะ"

"ไปนั่งแช่น้ำอุ่นทำใจดีกว่ายืนให้เมื่อย" พี่โอบเอียงหัวไปทางห้องหนึ่ง "ในห้องนั้น"

ห้องเชือด เอ๊ย! ห้องนอนเขาล่ะมั้ง

ฉันทำตามคำสั่งเพราะคงถอยไม่ได้แล้ว ลองให้พี่โอบเลี้ยงดู หากไม่ดีฉันก็แค่ขอให้เขาเลิกเลี้ยงเท่านั้นแหละ

ในห้องที่พี่โอบให้เข้ามาคือห้องนอนของเขาตามคาด ทุกอย่างภายในห้องเป็นสีดำปนสีเทาบ่งบอกตัวตนเจ้าของได้ดีเยี่ยม ฉันไม่ได้คิดซุกซนสำรวจสิ่งของในห้อง ถอดเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขายาววางเอาไว้บนเตียงนอนผ้าปูที่นอนสีเทาแล้วเดินเข้ามาในห้องน้ำ ขวามือมีอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่อยู่ ฉันนั่งลงขอบอ่างแล้วเปิดน้ำอุ่น ระหว่างนั่งรอก็มองไปยังฐานอ่างล้างมือ ตรงนั้นมีโฟมล้างหน้าวางอยู่มากกว่าสามหลอด มีโทนเนอร์ คลีนซิ่งและกระปุกสำลีด้วย

"หน้าโหดโหมดเจ้าสำอางเหรอเนี่ย"

แกร๊ก! ประตูถูกผลักเข้ามาทำฉันสะดุ้ง ตกใจกว่านั้นคือผู้ชายตัวโตที่เข้ามาหลังจากประตูเปิดอ้า ฉันเบิกตากว้างก้มหน้าหลุบตามองท่อนขาตัวเอง สองแขนยกขึ้นกอดอกบดบังหน้าอกเปลือย เปลือยเหมือนพี่โอบที่เดินโทงๆ เข้ามาหา

"อ๊ะ!"

เขาอุ้มฉันขึ้นโดยไม่ส่งสัญญาณล่วงหน้า ฉันตกใจผวาโอบรัดรอบคอหนา เผลอทำตาดุใส่คนโหดด้วย พอเห็นคนโหดทำหน้าตาดุกว่าฉันก็รีบหลบหนี หัวใจในอกเต้นรุนแรงที่คิดว่าหากพี่โอบยังคงจ้องมองเหมือนจะกินฉันอยู่แบบนี้ มันคงได้ระเบิดแน่

แต่ไม่นานเขาก็วางฉันให้นั่งลงในอ่างที่ระดับน้ำสูงขึ้นปกปิดหน้าอก ฟองจากครีมอาบน้ำลอยจางๆ ไม่ได้ช่วยปกปิดเรือนร่างของฉันได้

ช่างเถอะ! เหมือนที่เขาพูดว่าเดี๋ยวก็คงไม่ได้ใส่เสื้อผ้า เมื่อกี้เขาก็คงเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

"ขยับหน่อย"

มือใหญ่แนบแผ่นหลังผลักดันให้ฉันขยับตัวไปข้างหน้า คนตัวโตก็ก้าวขาลงมานั่งในอ่างด้านหลัง เข้าที่เข้าทางก็จับเอวฉันแล้วดึงให้ถอยหลังมาแนบชิดก้นนุ่มนิ่มชนเข้ากับของใหญ่โตให้ฉันสะดุ้งครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่แค่นั้นยังเอามือแนบลำคอผลักให้ฉันเอนตัวพิงซบเขาด้วย

สบายจัง..

ฉันงอขาแล้วเอนตัวพิงซบพี่โอบมากขึ้นก่อนจะปิดเปลือกตาลง พอได้น้ำอุ่นกับเบาะพิงใหญ่โตก็อยากจะหลับมันเดี๋ยวนี้

"เล่าให้ฟังหน่อย"

"เรื่องวันนี้เหรอคะ"

"เรื่องไหนก็ได้"

"จำเป็นต้องรู้ข้อมูลของเด็กที่จะเลี้ยงใช่ไหม ถามก่อนได้ไหมคะ"

"ว่า?"

"เคยเลี้ยงเด็กมากี่คนแล้วคะ"

"คนเดียว"

ฉันลืมตาเบี่ยงหน้ามอง แต่ไม่ทันได้สบตาดีด้วยซ้ำ พี่โอบก็จูบฉัน ริมฝีปากแนบประกบกะทันหันทำฉันตัวเกร็งแข็งทื่อ ไม่รู้จะจับอะไรเลยจับมือใหญ่ที่แนบตรงเอวบีบแน่นหลับตาปี๋ ไม่นานลำตัวก็รู้สึกวูบวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเมื่อริมฝีปาหนาขยับดูดดึงขบกัดเบาๆ ฉันไม่เคยรู้เลยว่าการจูบจะทำให้ช่องท้องปั่นป่วนได้ขนาดนี้ และไม่น่าเชื่อว่ามันจะช่วยให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายได้ง่าย ทว่าเมื่อเขาผละออกแล้วใช้ดวงตาคมมีเสน่ห์จ้องลึกนัยน์ตาฉันแล้วเอื้อนเอ่ย

"เลี้ยงคนเดียวคือปันปัน"

ร่างกายก็กลับมาเกร็งเครียดอีกครั้งพร้อมหัวใจที่ซาบซ่านอย่างบอกไม่ถูก