เอาคืนสาสม

วันนี้โอบไม่ได้ไปบ่อนเพราะเขาไม่มีเวลาเหลือพอ หลังจากเข้าไปขลุกตัวอยู่ที่ผับ K Night ในฐานะหุ้นส่วน โอบไม่ลืมส่งแชทบอกสิงหราชให้เก็บเรื่องที่เจอปันปันวันนี้เป็นความลับแล้วขับรถออกจากผับมากับเจไดตรงไปยังซอยหนึ่งในเวลาเที่ยงคืน

ภายในซอยเงียบสงัดด้วยบ้านหลังน้อยหลังใหญ่ส่วนมากแล้วจะเป็นบ้านคนมีเงินที่มักไม่ยุ่งเกี่ยวกับใคร

รถคันสีดำไม่เปิดแม้แต่ไฟหน้ารถกลืนไปกับความมืดจอดนิ่งสนิทห่างจากบ้านชั้นเดียวประตูรั้วเหล็กสีดำราวหนึ่งร้อยเมตร ชายสองคนสวมใส่หมวกแก๊ปลงจากรถมายืนสูบบุหรี่อยู่ด้านหน้าจ้องมองไปยังบ้านหลังนั้น

"ใครมันกล้ามากระตุกตีนมึงวะ" เจไดสงสัย

โอบบอกเขาแค่ว่าให้มาช่วยจัดการคน มีเรื่องกันเมื่อกลางวัน แต่ไม่ได้ขยายความว่าเป็นใครและมีเรื่องอะไรกัน

"ในนั้นมีคนอยู่คนเดียวกับพิทบูลสี่ตัว"

"แล้วมึงต้องการอะไร"

"ให้มันไม่กล้าไปพล่านกับใครได้อีก"

คนพูดสูดบุหรี่เข้าปอดหนักๆ ก่อนจะพ่นควันขึ้นด้านบนแล้วนึกถึงสภาพกระเซอะกระเซิงของปันปัน ความโมโหก็วิ่งมาสุมอยู่ในอกไม่ต่างจากลาวา

"ใครที่ว่าใช่มึงไหม"

"ไม่ใช่"

เจไดเกาหัว โอบพูดเหมือนว่าไม่ได้มาเอาคืนให้ตัวเองอย่างนั้น

"มึงขยายความได้ไหม กูจะได้ช่วยมึงได้เต็มที่ไง"

"ไอ้เหี้ยในนั้นจะปล้ำคนรู้จักกู แต่ดีเธอรอดมาได้"

"กูเข้าใจล่ะ มึงดูมายังว่ามีกล้องไหม"

"ไม่มี"

"มึงมาเก็บรายละเอียดตอนไหนวะ"

โอบไม่ตอบแต่เดินนำไปก่อนจนมาหยุดยืนหน้าบ้านหลังนั้น เขาชะเง้อคอมองไปด้านใน มีไฟเปิดอยู่ตรงหน้าห้องซ้อมดนตรีหนึ่งดวงเล็กๆ มุมปากหนายกยิ้มร้าย ก่อนโอบจะปีนประตูรั้วเข้าไปยืนด้านใน เจไดตามเข้าไปติดๆ ย่องด้วยฝีเท้าอันเบาไปยังกรงสุนัขสองกรงที่บรรจุสุนัขสี่ตัวหลับใหลไม่รู้เรื่องราวว่ามีผู้บุกรุก พวกเขายืนประจำด้านหน้าคนละกรง มือจับตัวล็อกกลอนเอาไว้มั่นแล้วสานสบตากัน

พอโอบพยักหน้าให้สัญญาณกลอนก็ถูกปลดล็อกพร้อมประตูเปิดอ้าออก เสียงแปลกปลอมทำให้สุนัขดุตื่นจากหลับใหลแล้วส่งเสียงเห่า พวกมันทั้งสี่กระโจนออกจากกรงวิ่งตามหลังคนแปลกหน้าที่ปีนประตูรั้วออกไปได้ทันอย่างหวุดหวิด

คนทั้งสองซุ่มดูอยู่ข้างนอกประตูรั้ว มองเห็นว่าประตูห้องซ้อมดนตรีถูกเปิด มีผู้ชายสวมใส่กางเกงในตัวเดียวเดินออกมา

"เห่าอะไรกันวะ เฮ้ย!"

พลันหมาทั้งสี่ตัวก็เปลี่ยนเป้าหมายจากหน้าประตูวิ่งไปทางนั้น เจ้าของมันตกใจที่เห็นหมาดุหลุดออกมาขาแข็งค้างวิ่งหนีไม่ทันถูกพวกมันกระโจนเข้าใส่ เสียงร้องโหยหวนทรมานกระตุกรอยยิ้มคนหน้าโหด แม้แต่เจไดที่เป็นเพื่อนได้เห็นยังรู้สึกขนลุก

'เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับไอ้โหด โคตรซวยเลยมึง'

แปลกที่แปลกทางก็ใช่ว่าจะนอนหลับง่ายๆ ตั้งแต่พี่โอบไปฉันก็หาอะไรทำอย่างเช่นเดินสำรวจห้อง ในห้องมีของส่วนตัวของพี่โอบน้อยมาก เหมือนกับว่าใช้ชีวิตอยู่ในห้องนี้เพียงแค่หลับนอน ไม่ได้คิดจะซื้ออะไรมาประดับประดาหรือสะสม ไม่มีอะไรน่าสนใจฉันก็เอาผ้าของเขามานั่งซัก ดูหนัง เอาอาหารมาอุ่นกินล่วงเลยจนถึงเที่ยงคืน ฉันก็ยังนอนไม่หลับเลย

"อีกสองชั่วโมงกว่าพี่โอบจะกลับ เฮ้อ!"

ฉันลุกจากโซฟาขึ้นมานั่ง หยิบรีโมตมากดปิดหนังรักต่างชาติแล้วเข้าไปหาอะไรดื่มในห้องครัวอีกครั้ง ฉันเล็งเบียร์กระป๋องในตู้เย็นเอาไว้ มันอาจจะช่วยให้ฉันง่วงนอนได้

เบียร์สองกระป๋องจึงถูกฉันหอบมายืนตรงระเบียง วิวห้องของพี่โอบคือที่สุดของยามค่ำคืน มองเห็นแม่น้ำเจ้าพระยาไกลๆ เห็นแนวรถไฟฟ้า เห็นตึกสูงติดไฟสวยงามมากมาย ที่สุดคือลมเย็นๆ ตีใบหน้าชวนให้... เหงาเนอะ

"ยัยริณจะเหงายามกลางคืนเหมือนฉันไหมนะ"

แต่ชูครีมคงไม่เหงาแน่ๆ

เบียร์กระป๋องแรกหมดอย่างรวดเร็ว ฉันคออ่อนมากเพราะแค่กระป๋องเดียวก็รู้สึกมึนหัว ก็ดี.. จะได้หลับง่ายๆ

"เอิ๊ก!" ฉันเรอเสียงดังแล้วยกเบียร์ขึ้นกระดกอึกๆ

แต่ก็ตกใจเพราะจู่ๆ ก็มีใบหน้าคนหล่อลอยเคว้งอยู่ด้านบน

"แค้กๆๆ"

ฉันกลับมาตั้งศีรษะตรงไอโครกคราก ใช้หลังมือปาดเช็ดริมฝีปากแล้วมองว่าที่เห็นคนหรือผี

"พี่โอบ! ตกใจหมดเลยค่ะ"

"แมวขโมย" เบียร์ในมือถูกยื้อแย่งไปดื่ม ก่อนมันจะถูกโยนทิ้งบนพื้นส่งเสียงดังก่องแก่ง

"ปันแค่..อื้อ!"

พี่โอบจู่โจมจูบฉัน โอบกอดรัดเอวแล้วพาเข้ามาในห้องทิ้งตัวลงนอนบนโซฟา จูบครั้งนี้แตกต่างจากเมื่อกลางวัน ร้อนแรงและเอ่อล้นด้วยความต้องการที่บดเบียดอยู่กับหว่างขาที่อ้าแยกกว้าง ทว่าสัมผัสจากมือใหญ่กลับลูบไล้อย่างแผ่วเบาไปตามเรียวขา ประหนึ่งว่าอยากให้ฉันไม่ตื่นเต้น

แต่ฉันตื่นเต้นมากและตัวก็คงจะสั่นมาก พี่โอบถึงได้ผละออกมามองตาดุ

"เด็กเสี่ยเขาไม่ตัวแข็งทื่อเป็นไม้กระดาน"

"ก็ปัน..ทำไม่เป็น"

นัยน์ตาดุอ่อนแสงลงเล็กน้อย แวบหนึ่งฉันเห็นมุมปากหนากระตุกยิ้ม แต่มันแทบจะหายไปทันทีกับจูบที่พี่โอบมอบให้พร้อมกับเรียวลิ้นสากเกี่ยวกวัดพัวพันให้ฉันสั่นระริก สองแขนโอบรอบคอหนาบดเบียดร่างกายกับเขาตามสัญชาตญาณการถูกปลุกเร้า ฉันหอบหายใจเสียงดังใบหน้าแหงนเงยรับการซุกไซ้หอมฟัด รู้สึกเสียวและจั๊กจี๊จนต้องจิกเล็บลงบนบ่าแกร่ง ยามปลายจมูกลากไล้ไปตามลำคอลงมาเรื่อยถึงหน้าอก เสียงหายใจและเสียงครางหวิวก็เล็ดลอดออกจากริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว

"อ่า เสียวจัง"

ฉันยกมือขึ้นปิดปากผงกหัวมองความเสียวที่เกิดตรงหน้าอก เสื้อยืดตัวใหญ่ถูกถลกขึ้นมากองเหนือมัน ตั้งแต่น้องนมลงไปเปลือยเปล่าไร้สิ่งปกปิด พี่โอบกำลังดูดเลียยอดอกของฉัน ดูดเสียงดังจ๊วบจ๊าบน่าอาย และเพียงเขาเหลือบตาขึ้นสานสบ ฉันก็ต้องทิ้งศีรษะลงยกมือปิดใบหน้าด้วยความเขินอาย

ไม่ใช่เพราะเกรงความโหด แต่ดวงตาพี่โอบยามนี้ไม่ต่างจากไฟที่พร้อมจะแผดเผาฉัน

"กลับมาถึงไม่อาบน้ำก่อนเหรอคะ"

"กินก่อน อาบทีเดียว" เขาตอบทั้งที่ดูดนมฉันอย่างเมาส์มัน

"กินปันเหรอ"

"ชื่อปันไหมล่ะ"

ใช่! ฉันชื่อปันปันและกำลังจะถูกคนโหดกิน

"พี่โอบ"

มือฉันยื่นมือไปหาคนที่กำลังเคลื่อนตัวลงข้างล่างเรื่อยๆ แต่ก็คว้าไม่ถึงเสียทีเพราะตำแหน่งใบหน้าของเขาอยู่ตรงหว่างขา เขากำลังดูดโคนขาอ่อนทั้งสองข้างสลับกันให้ฉันรู้สึกเจ็บนิดๆ ทว่าคงเทียบเท่าความเสียวที่รู้สึกในตอนนี้ไม่ได้

ฮื้อ! พี่โอบกินตรงนั้นของฉัน

ฉันหยัดตัวขึ้นเล็กน้อยใช้ข้อศอกค้ำยันตัว มองพี่โอบละเลงลิ้นตวัดเลียเร็วรัวด้วยหัวใจจะระเบิดออกจากอก เมื่อความเสียวแล่นพล่านอย่างหนักหน่วงมือก็ยื่นออกไปขยุ้มเส้นผมสั้นดำขลับพร้อมกับแหงนเงยใบหน้าร้องคราง

รู้สึกไม่เป็นตัวเองเลย เหมือนเป็นคนร่านที่กระดกเอวสอดรับความเสียวนั้นโดยไม่รู้ตัวและห้ามไม่ได้

"ฮื้อ! ปันเสียวมาก"

"จะเสร็จก็เสร็จ"

"ปันทำไม่เป็น อ๊าส์!"

จังหวะนั้นฉันบังคับตัวเองไม่ได้ปล่อยให้ความรู้สึกบางอย่างแล่นพล่านทั่วร่างกาย ตรงนั้นที่พี่โอบกำลังกลืนกินเสียววาบลำตัวกระตุกท้องแข็ง สองขาเรียวงอเกร็งและหัวใจเต้นระรัวรุนแรง

เห็นฉันเป็นแบบนี้พี่โอบจึงหยุดแล้วจูบไล่ขึ้นมาเรื่อยถึงหน้าอก เขาฝังใบหน้าอยู่กับมันทั้งสองข้างอยู่นานเป็นนาทีแล้วเคลื่อนขึ้นมาสบตา

"เขาเรียกว่าเสร็จ"

"ปัน..เสร็จเหรอคะ อื้อ!"

ฉันร้องเสียงหลงเมื่อมีบางอย่างสอดแทรกเข้าไปในช่องทางอุ่นกะทันหัน มันสอดลึกชักออกอยู่แบบนั้นสองสามครั้งสร้างความเสียวก่อนมันจะหายไปแล้วมาโผล่อยู่ตรงหน้า มันคือนิ้วชี้กับนิ้วกลางของพี่โอบที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำสีใสฉ่ำวาว

"น้ำเยอะมาก"

และเขาก็แลบลิ้นออกมาปาดเลียฉกชิมรสชาติทำความสะอาดสองนิ้วนั้นจนเกลี้ยง

ฉากนี้ทำฉันเกือบตายไม่ต่างจากฉากที่เขากินฉันเลยนะ

"เชื่อยังว่าตัวเองเสร็จ"

"แล้วพี่ล่ะคะ"

"พี่จะเสร็จในตัวปัน"

เฮือก! น้ำเสียงเหี้ยมมาตอนนี้คืออะไร

พี่โอบผละออกไปยืนถอดเสื้อยืดโยนทิ้งแล้วปลดกางเกงยีนส์ออกอย่างไม่เร่งรีบ ทุกวินาทีดวงตาของเขาจ้องมองร่างกายของฉันให้ฉันเขินอายแก้มร้อนฉ่า ฉันเลยวางสายตาเอาไว้ที่ความใหญ่โตกลางลำตัวของเขาบ้าง มันตั้งผงาดพร้อมรบยิ่งกว่าเมื่อตอนกลางวันหลายเท่า

ถอดเสื้อผ้าเสร็จพี่โอบก็หยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์ กล่องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กที่ไม่ต้องเดาให้เหนื่อยเลยคือถุงยางอนามัย เขาเตรียมพร้อมมากินฉันจริงๆ

สวมใส่เครื่องป้องกันเสร็จพี่โอบก็วางกล่องนั้นใส่มือฉันแล้วโอบอุ้มเข้ามาในห้องนอน โถมตัวลงบนเตียงพร้อมกันรูดรั้งเสื้อตัวใหญ่ออกทางศีรษะฉันอย่างรวดเร็วจนเราเปลือยเปล่าเท่าเทียม

พี่โอบจูบฉันอีกครั้ง เหมือนว่าเขาจะชอบการจูบอยู่มากถึงได้ใช้เวลาอยู่กับมันนานสองนานจนริมฝีปากจืดชืดไร้รสชาติถึงได้ผละออกมาก้มมองจุดตรงกลางลำตัวของเรา เขากดท่อนขาเรียวแบะออกกว้างให้ถนัดในท่วงท่า และคงรู้ว่าฉันหวาดกลัวและตื่นเต้นมากแค่ไหนถึงได้แนบสองมือกับแก้มนวลกลับมาจูบปากไร้รสชาติอีกครั้งไปพร้อมกับช่วงล่างสอดลึกเข้ามาในตัวของฉันทีละช้าๆ

ความเจ็บปวดช่วงล่างไม่ต่างจากถูกมีดกรีดทำฉันกรีดร้องอื้ออึงกับปากของพี่โอบ ฉันผวาโอบกอดเขาแน่น จิกเล็บบนผิวระบายความรู้สึกแสนทรมาน และคงไม่ใช่เพียงฉันเพราะได้ยินเสียงพี่โอบครางต่ำทรมานเช่นกัน

"ซี้ด! แน่นมาก"

"ปันก็เจ็บ อ๊าส์!"

พี่โอบชอบฉวยโอกาสตอนฉันเผลอทุกที พอฉันร้องเขาก็ผลักดันสะโพกเข้ามาอย่างแรงจนแนบสนิทสุดทาง เขาหอมแก้มฉันแรงๆ ฟอดใหญ่ จากนั้นก็ไม่คิดรั้งรอใดๆ เริ่มต้นบทบาทของเสี่ยกับเด็กเลี้ยงอย่างสมบูรณ์

จังหวะเนิบนาบเริ่มต้นขึ้นก่อน สะโพกสอบทำงานตามอารมณ์ปรารถนาที่ครอบงำ ฉันรู้สึกว่าหลายนาทีผ่านไปความโหดห่ามของเขาไม่ได้ถูกนำมาใช้ มันดูอ่อนโยนทะนุถนอมด้วยซ้ำ จะมีก็แต่เสียงครางต่ำในลำคอที่บอกว่าเขาสุขสมมากแค่ไหน ฉันเองก็ด้วยที่ความเจ็บมลายหายไปเป็นความวาบหวามครอบงำร่างกาย มองเรือนร่างสุดเร้าใจขยับโยกดุนดันหว่างขาฉันด้วยความแรดอย่างไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นมาก่อน

“ปัน ซี้ด” เสียงทุ้มต่ำครางแหบพร่าข้างลำคอขาวไปพร้อมจังหวะรักยังคงดำเนิน ฉันโอบกอดพี่โอบ ถูไถใบหน้ากับลำคอแกร่งที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ริมฝีปากขบกัดปากตัวเองเพื่อสะกดกลั้นความเสียวซ่าน

ในอกรู้สึกสุขลึกๆ เคยได้ยินว่าเซ็กซ์มีส่วนช่วยทำให้มีความสุข ฉันเชื่อก็คราวนี้และอาจจะชอบมันถึงขั้นขาดไม่ได้ในอนาคต

ผ่านไปสักพักแรงดุนดันเข้ามาอย่างต่อเนื่องไม่มีสะดุด พี่โอบไม่ได้จับฉันเปลี่ยนท่า มีแต่ตัวเองที่หยัดตัวขึ้นหมอบลง บางครั้งก็ยกขาฉันแหกไปทางนู้นทีทางนี้ที

"อ๊ะ! พี่โอบ"

จู่ๆ ฉันก็รู้สึกเหมือนตอนที่ถูกเขากลืนกินตรงนั้น บางอย่างกำลังวิ่งมาหลอมรวมตรงจุดที่ถูกสอดใส่ ยิ่งฉันร้องพี่โอบก็ยิ่งกระแทก นิ้วโป้งบดบี้เร่งเร้าให้ฉันตัวกระตุกเกร็งอีกครั้งในที่สุด

"พี่บ้าง"

สิ้นประโยคที่น่าจะเป็นคำเตือนมากกว่าบอกกล่าว พี่โอบก็ลากฉันมาปลายเตียง เขายืนอยู่บนพื้นจับสองเรียวเข้าคู่ผลักดันไปทางขวา ที่ว่าทะนุถนอมเมื่อครู่เหมือนภาพลวงตา เวลานี้เขาสาดสะโพกรุนแรงพาแผ่นหลังบางเสียดสีที่นอนร้อนฉ่า พี่โอบแหงนเงยใบหน้าร้องซี้ดซ้าดเสียงดัง เพียงไม่นานแรงส่งสุดท้ายก็มาถึงและแรงดุนดันก็หยุดลงในที่สุด

พี่โอบวางขาทั้งสองข้างลงแล้วโถมตัวทาบทับฉันหอบหายใจจนตัวโยนอยู่ตรงซอกคอ ฝ่ามือวางแหมะลงบนนมฉันข้างหนึ่งบีบขย้ำไปด้วย

เมื่อปรับลมหายใจได้ปกติฉันก็เบือนหน้าหนีไปอีกด้านด้วยความอาย พอพี่โอบผละออกก็ตวัดผ้าห่มนวมมาคลุมร่างกายแล้วพลิกตัวตะแคงข้างเตรียมนอน เหนื่อยขนาดนี้ฉันคงหลับได้แล้วล่ะ

ไม่นานที่นอนด้านหลังก็ยวบยาบพร้อมกับผ้าห่มถูกสลัดออก ฉันเบี่ยงหน้ากลับมอง แต่ก่อนจะได้เห็นหน้าพี่โอบกลับเห็นขาตัวเองถูกยกขึ้นแล้วมีขาแกร่งของเขาสอดมาตรงกลาง ส่วนตรงนั้นเราก็สอดประสานเป็นหนึ่งอีกครั้ง

"พี่ยังไม่พอ"

"ยะ ยังทำได้อีกเหรอคะ"

"อย่าดูถูกพี่" เขาจูบใบหูฉันแรงๆ แรงพอๆ กับช่วงล่างที่ขยับซอยถี่ให้ฉันผวา ไอ้ที่ว่าทะนุถนอมไม่มีแล้วนะ หลังจากนั้นก็คือคนโหดตัวจริงเลยล่ะ