เด็กพี่โอบ

พี่โอบจูบฉันอีกครั้งเหิมเกริมหนักด้วยเรียวลิ้นสอดเข้ามาหยอกล้อในโพรงปาก ฉันเป็นเด็กดีนั่งนิ่งให้เขาทำตามใจและเรียนรู้ไปในคราวเดียวกัน

ครั้นได้ยินเสียงครางต่ำในลำคอหนา พี่โอบก็ผละออกแล้วจับใบหน้าฉันให้หันกลับมาทางเดิม

"เล่ามาได้แล้ว"

จูบขนาดนั้นฉันจะยังจำอะไรได้ไหมล่ะ

ฉันเอนตัวพิงซบเหมือนเดิม อย่างแรกควรพูดให้เขารู้ว่าฉันมีปัญหาทางการเงินเพราะอะไร

"เมื่อปีที่แล้วบ้านปันล้มละลายค่ะ พ่อแม่ไปต่างประเทศแล้วทิ้งเงินไว้ให้หนึ่งก้อน ตอนนี้เงินหมดแล้ว ปันเลยต้องดิ้นรนหาเงิน"

พี่โอบไม่ได้ตอบโต้ แต่มือใหญ่ที่ลูบวนอยู่ที่หน้าท้องบอกให้รู้ว่าเขาฟังอยู่

"ปันรับงานเป็นที่ปรึกษาปัญหาชั่วโมงละ 200 บ. ปกติจะคุยผ่านมือถือ จะคุยต่อหน้าเฉพาะนักศึกษาในมอ แต่วันนี้เห็นว่าเป็นวันเสาร์ ปันเลยไปรับงานข้างนอก เขาบอกสถานที่เป็นห้องซ้อมดนตรี ปันไม่คิดว่าห้องนั้นจะอยู่ในบ้านที่มีรั้วทึบ และไม่รู้ว่าปัญหาของเขาคือ..นกเขาไม่ขัน"

มือใหญ่หยุดชะงัก ฉันเงยหน้ามองพี่โอบ เขาก็ก้มหน้าลงมาเช่นกัน

"ต่อ"

"มันบอกนกเขาไม่ขัน แต่พอมันถอดกางเกงออกมาก็ตั้งโด่เหมือนของพี่เลย แบบนี้เขาเรียกขันใช่ไหมล่ะคะ มันบอกให้ปันช่วยหน่อย ปันเลยทุบและเตะผ่าหมากมันก่อนหนีออกมา"

"ต้องฉลาดกว่านี้"

"อือ ปันโง่เองยอมรับเลย แล้วพี่ไปทำอะไรที่นั่น บ้านพี่เหรอคะ"

เฝ้ารอคำตอบแต่คนด้านหลังกลับเงียบไปเฉยๆ ฉันหันมองอีกครั้ง พบว่าพี่โอบทิ้งศีรษะพิงขอบอ่างหลับตาไปแล้ว ฉันเลยพลิกตัวมาอีกฝั่ง แนบมือกับลำคอหนา

"ง่วงเหรอคะ ไปนอนดีๆ สิ"

"กลัวจะไม่ได้นอน"

แก้มฉันร้อนอีกแล้ว ไม่ได้นอนเพราะจะทำอะไรกับฉันแน่ๆ

"ก็ทำก่อนค่อยนอนไงคะ" ฉันใจกล้าพูดออกไป

"ไม่จบง่ายๆ หรอก"

"พี่เซ็กซ์จัดเหรอคะ"

คนหล่อผงกหัวขึ้น "จัด..จัดได้ทุกที่ทุกเวลา”

ฟังแล้วเสียววาบตรงนั้นเลยแหะ ฉันจะมีชีวิตรอดตลอดการเป็นเด็กของเขาไหม

"ก่อนจะจัด พี่โอบควรบอกกฏของการเป็นเด็กเลี้ยงให้ปันรู้ก่อนนะคะ"

"ห้ามทำงาน"

"แค่นี้เหรอคะ"

"ห้ามดื้อ ห้ามกลัว ห้ามกินน้อย ห้ามทำตัวอดอยากและห้าม..ประหยัด"

"ข้อห้ามฟังดูแปลกๆ ปันคิดว่าพี่จะห้ามไม่ให้บอกใคร ห้ามหึงหวงอะไรแบบนั้น"

"ห้ามด้วย"

นั่นไง! มันควรจะเป็นอย่างแรกที่เขาบอกด้วยซ้ำ

"ทุกคืนพี่จะไปผับ จะกลับมาตีสอง นอนก่อนเลยไม่ต้องรอ"

"ปันต้องมาอยู่ที่นี่กับพี่เหรอคะ"

"อยู่ที่นี่ทุกวัน นอนด้วยกันทุกคืน"

"ระยะเวลาล่ะคะ"

"เรื่อยๆ ไม่มีกำหนด"

"แล้ว..."

"พี่จะให้เงินเราเดือนละแสน ไม่รวมค่าอื่นๆ อย่างเช่นพาไปกินข้าวกินขนม"

"แสน!"

หนึ่งแสนก่อนนี้ได้ยินคงเฉยๆ แต่ตอนนี้ได้ยินแล้วเนื้อเต้นตัวสั่น

"ไม่พอ?"

"พอค่ะพอ" ฉันยิ้มดีใจ ถึงตอนที่พี่โอบเลิกเลี้ยง ฉันคงมีเงินติดบัญชีหลายบาทแล้ว "แต่ปันต้องไปเอาของที่ห้องนะคะ มีของต้องใช้เยอะเลย"

"พรุ่งนี้จะพาไปเอา"

พี่โอบผลักดันฉันออกห่างตัวแล้วลุกขึ้นยืนให้ฉันต้องรีบเบือนหน้าหลบนกเขาที่ขันไม่เลิก เขาอุ้มฉันออกมาจากอ่างแล้วมายืนอาบน้ำที่เรนชาวเวอร์ แต่สติของฉันเบลอๆ ยังไงก็ไม่รู้ สายตาก็เอาแต่จ้องมองเรือนร่างผู้ชายแสนเพอร์เฟค พี่โอบจัดได้ว่าหล่อและเทห์มาก หุ่นของเขามีแต่มัดกล้ามทุกสัดส่วน รอยสักตรงท่อนแขนส่งเสริมความดุและดิบห่าม ตรงนั้นที่ถูกมือใหญ่ชักสาวรูดไปพร้อมกับฟองสบู่ก็ใหญ่โตอวบอ้วนกำลังดี

ทุกอย่างช่างดึงดูดสายตาให้ฉันมองเพลินจนไม่ได้อาบน้ำตัวเองเสียที รู้ตัวอีกทีก็ตอนหน้าอกถูกบีบขย้ำ ฉันตะปบมือเขาแล้วเหลือบตาขึ้นมองพี่โอบ

"อยากโดนเดี๋ยวนี้เลย?"

"ละ แล้วพี่ไม่ทำเหรอคะ"

"จะไปทำงานก่อน"

เขาดึงมือตัวเองออกแล้วจับฉันหันหลัง เอาฝักบัวมาอาบน้ำล้างตัวให้

ดีจัง เลี้ยงฉันแล้วยังบริการอาบน้ำด้วย

เสร็จสิ้นก็อุ้มฉันออกมายืนบนเตียงนอน เอาผ้าเช็ดตัวมาซับๆ ตามตัว แต่ก็ถูกฉันยื้อแย่งมา

"เป็นเด็กเลี้ยง แต่ไม่ใช่เด็กน้อยค่ะ"

"ก็เห็นยืนนิ่ง คิดว่าอยากให้ทำ"

เขาทิ้งฉันไปแต่งตัว พี่โอบยืนทำนู้นทำนี่อยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ฉันเห็นเขาตบครีมตบเซรั่ม ก่อนจะแต่งตัวด้วยเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์สีเข้ม หยิบเครื่องประดับมาสวมใส่ทั้งสร้อยคอ แหวนและต่างหู

ส่วนฉันนั่งอยู่บนเตียงมีผ้าห่มนวมคลุมร่างกายเพราะความหนาว

จนพี่โอบแต่งตัวเสร็จก็เอาเสื้อยืดสีขาวมาสวมหัวให้แล้วผละไปหยิบของใส่กระเป๋ากางเกง

"ไปทำงานที่บ่อนเหรอคะ"

"ที่ผับก่อน ถ้ามีเวลาก็ไปบ่อน"

"พูดเหมือนไม่ได้ไปทุกวันเลยนะคะ"

"ไม่ทุกวัน"

"แหนะ! แต่ปันดันเจอพี่สองวันที่ปันไปเลยนะ"

สวมใส่เสื้อเสร็จฉันก็ลุกขึ้นยืน มองดูความยาวที่เลยมาถึงเกือบหัวเข่าก็นึกสมเพชความสูงของตัวเอง

"ในตู้เย็นมีอาหารอยู่ หิวก็อุ่นกินได้เลย ของในห้องใช้ได้ทุกอย่าง"

ฉันเงยหน้าขึ้นมารับคำสั่ง แต่ไม่ทันพี่โอบที่เดินออกไปจากห้องนอนแล้ว ฉันเลยรีบเดินตามออกไปจนถึงหน้าประตูห้องเพื่อรอส่ง

"พี่โอบ" คนหล่อเงยหน้าจากรองเท้าขึ้นมอง ฉันเลยใช้จังหวะนี้หอมแก้มสากเบาๆ แล้วขยับถอยหลังมายืนไกลๆ "ขอบคุณค่ะ ปันจะไม่ดื้อและไม่ทำให้พี่ลำบากใจแน่นอน พี่สบายใจได้เลยนะคะ"

"ของแบบนี้ต้องดูยาวๆ ถึงจะเชื่อได้"

มือใหญ่คนโหดวางลงบนศีรษะของฉันแล้วดึงกลับคืนไปใส่รองเท้าต่อ ก่อนจะออกไปจากห้องนี้ทันที ฉันโผล่หัวออกไปมองตามหลังพี่โอบที่เดินห่างไปเรื่อยๆ

จับจุดความรู้สึกตอนนี้ของตัวเอง

ความหวาดกลัวที่มีต่อเขามากมายเหมือนจะสลายไปแล้วง่ายๆ

มันเป็นเพราะอะไรกันนะ

เพราะท่อนแขนใหญ่ที่รองรับน้ำตาอย่างเต็มใจ ลำตัวใหญ่โตที่ให้ฉันพิงซบหรือจูบอ่อนโยนที่เป็นตัวปลอบประโลมกันแน่ ฉันคงตอบคำถามเหล่านี้ได้สักวัน

ติ๊ง! เสียงแชทดังขึ้นให้กลับเข้ามาภายในห้อง มือถือฉันวางอยู่บนเตียงนอนปะปนกับเสื้อผ้า และคนที่ส่งแชทมาคือไอ้สายฟ้า ก่อนนี้เขาพยายามโทรหาฉันแต่ฉันปิดเสียงมือถือเอาไว้

'ผมจะแจ้งความว่าคุณหลอกลวง'

ฉันเลยพิมพ์ตอบกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว

'ไอ้สารเลว'