เข้าสู่ระบบCHAPTER 71: The Press ConferenceVALERIE~DUMATING ang umaga na puno ng ingay at excitement. Eksaktong nangyari ang lahat ayon sa plano ko. Thousands na ang notifications sa social media accounts ko. Halos lahat ng major news outlets sa bansa ay naglabas na ng articles tungkol sa press conference. Trending ang pangalan ko, kasabay ng pangalan ni Spade Vermont.Kahapon, halos walang nakakaalam kung sino ako. Pero ngayong araw, kilala na ako ng buong bansa. I couldn't be happier. Maaga akong lumabas para mamili ng susuotin sa press conference. Gusto kong maging perfect ang appearance ko. Hindi puwedeng basta maganda lang. Kailangan kong magmukhang isang babaeng sanay humarap sa publiko at alam na alam ang lugar niya sa tabi ng pinakamayamang lalaki sa bansa.Sa huli, isang deep blue dress ang napili ko. Fitted iyon sa katawan ko, sakto ang haba, at may magandang cut na nagbibigay-diin sa figure ko. Elegant, sophisticated, at sexy without looking desperate.Pagkatapos, dumiretso ako sa
CHAPTER 70: The Perfect PlanVALERIE—A PRESS conference. Iyon ang sagot. Kung magdaraos ako ng press conference bilang Mrs. Vermont, malalaman ng lahat kung ano ang tunay kong posisyon sa buhay ng asawa ko. Socially, publicly, and undeniably.Wala nang puwedeng kumuwestiyon sa pagiging asawa ko kapag naipakita ko na iyon sa harap ng mga camera, journalists, at buong bansa. At higit sa lahat, mapipilitan si Spade na dumalo.Isa na siyang public figure ngayon. Ipinakita na niya ang mukha niya sa publiko at mayroon siyang reputasyon at kumpanyang kailangang panatilihing maayos ang imahe. Kung ang mismong asawa niya ang magdaraos ng press conference tungkol sa kanilang marriage at hindi siya magpapakita, siguradong maraming katanungan ang ibabato sa kanya. He couldn't afford that kind of scandal. He would come. Wala siyang choice.Mayamaya pa ay bigla akong napahinto sa paglalakad sa loob ng living room."Wow, Valerie," bulong ko sa sarili ko habang unti-unting lumalawak ang ngiti sa la
CHAPTER 69: A Dangerous SuspicionVALERIE~UMALIS AKO sa bahay na iyon na halos kumukulo ang dugo sa galit. Mariin ang pagkakasara ng panga ko habang nagmamaneho pauwi. Halos madurog na ang manibela sa higpit ng pagkakahawak ko rito.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang bawat nangyari noong gabing iyon. Both of them had laid their hands on me. Si Jude, ang lalaking minsan kong niluhuran. Ang lalaking pinagbigyan ko sa kama at hinayaang gamitin ang katawan ko kahit sa mismong sala nila ng asawa niya, habang wala si Nicolai at kung saan man ito nagpupunta. At ang lalaking walang pag-aalinlangang sumampal sa akin nang napakalakas para mapaupo ako sa sahig.And for what? Para kay Nicolai?Napahigpit ang hawak ko sa manibela.At si Nicolai naman...Kusang kumuyom ang kamao ko. Ang Nicolai na nakilala ko sa loob ng mahigit sampung taon ay hinding-hindi ako sasampalin. Kung ako ang nasa posisyon niya at sinampal ko siya, kahit aminado akong hindi ko dapat ginawa iyon noong gabing pumasok
CHAPTER 68: An Unexpected ArrivalNICOLAI~HINDI NA ako lumingon pa. Diretso akong naglakad sa hallway papunta sa guest room. Pagkapasok ko, agad kong isinara ang pinto at ini-lock iyon.Ilang segundo lang ang lumipas nang marinig ko ang sunod-sunod na katok. Three sharp knocks. Umupo ako sa gilid ng kama at tiningnan ang mga kuko ko. Pero muli siyang kumatok. Hindi ako sumagot. Wala akong balak makipag-usap sa kanya ngayong gabi. Pagod na akong magpaliwanag tungkol sa mga bagay na dapat naman ay naiintindihan niya kahit hindi ko sabihin nang paulit-ulit.Makalipas ang ilang minuto, tuluyan ding tumigil ang pagkatok. At nang wala na akong marinig na anumang ingay sa labas, saka ako humiga at natulog.—MAAGA nagising kinabukasan. Naligo ako, nagbihis, at inayos ang mga gamit ko bago lumabas ng guest room. Nasa living room na ako nang marinig kong bumukas ang pinto ng master bedroom.Lumabas si Jude at halatang nagulat nang makita akong nakahanda na. Perhaps he had expected everything
CHAPTER 67: Not TonightNICOLAI~HINDI ko hinayaang may mangyari sa amin ni Jude. Nang muling dumapo ang mga kamay niya sa baywang ko, agad akong umiwas at lumayo, inilagay ang kama sa pagitan naming dalawa. Pagod na pagod na ako. Wala akong energy para sa anumang gusto niyang mangyari ngayong gabi."I'm exhausted, Jude," sabi ko habang inaayos ang suot kong pantulog. "Ang nasa isip ko lang ngayon ay ang expansion ng laboratory. I can't think about anything else until everything is properly settled."Tinitigan niya ako. Pamilyar sa akin ang ganoong tingin. Iyon ang ekspresyong madalas niyang ipinapakita kapag hindi ko ginagawa ang gusto niya. May halong pagtataka at pagkainis, pero palagi niyang ipinapakita iyon na para bang nag-aalala lang siya sa akin."You know I've never liked how that lab drains you," panimula niya. "And the way you've been dressing lately, Nicolai. You know that's not like you."Napatingin ako sa kanya. "Really?" Bahagya akong natawa, pero walang saya sa boses
CHAPTER 66: The Perfect Bait SPADE — "WHAT would I do without you?" nakangisi kong tanong kay Blacknight sa kabilang linya. "Just doing my job, Boss," sagot niya. Napangiti ako nang bahagya. "See to it that you do it well." "Always, Boss." Pagkatapos ng tawag, ibinaba ko ang cellphone at muling humiga sa kama. For the first time that night, hindi na ganoon kabigat ang pakiramdam ko. Parang hindi na ako sinasakal ng sarili kong mga iniisip. At bago pa ako tuluyang makapagpahinga, biglang tumunog ang cellphone ko. Si Nicolai. Napatingin ako sa screen at agad na sinagot ang tawag bago pa matapos ang unang ring. "Hello?" "Are you still awake?" Napangiti ako sa narinig kong boses niya. "Apparently, yes." "Sorry. Am I disturbing you?" "No. You could never disturb me." May ilang segundong katahimikan bago siya nagsalita ulit. "Just checking if you're okay." I leaned back against the headboard. "Shouldn't I be the one asking you that?" "I'm fine." "Really?" "Yes, Spade. I'







