ログインHindi sumagot si Yael. Sa halip ay dahan-dahan siyang lumuhod sa tabi ng kama. Halos mapatayo si Luna sa gulat ngunit hindi siya masyadong makagalaw dahil ramdam niya ang pananakit ng tahi niya sa katawan. Napangiwi siya at winasiwas ang kamay, “Wait… wait—bakit ka ba lumuluhod d’yan?” Napahawak s
Muling gumalaw ang mga mata ni Luna bago siya tuluyang nagmulat. Malabo pa ang paningin niya. Parang umiikot ang paligid niya pero ang unang malinaw na mukha na nakita niya ay ang maliit na mukha ni Liana na halos nakadikit na sa kaniya. “Mommy!” masayang sigaw ng bata. Napangiti si Luna kahit n
Tatlong araw nang hindi nagigising si Luna at sa bawat oras na lumilipas, ang pakiramdam nina Yael at Yana ay lalo lang humahaba ang paghihintay nila. Tulog na tulog ang dalawang paslit sa sofabed sa gilid ng presidential room. Ilang araw na rin silang hindi umaalis sa hospital. Kahit anong pakius
Saglit na ngumiti ang nurse bago siya sumagot. “Successful po ang operasyon.” Parang biglang huminto ang mundo sa narinig nina Yael at Yana. “Nasa recovery room na po siya ngayon,” dagdag pa ng nurse. “Stable na rin ang lagay niya.” Napasinghap si Yana. Agad siyang napatakip sa kaniyang bibig
Apatnapung minuto. Apatnapung minuto ng paghihintay pero parang isang taon na ang lumipas sa kanilang apat. Magkahawak kamay ang dalawang paslit na napapagitnaan nina Yana at Yael. Kinakabahan sila at hindi alam ang gagawin. Takot na takot silang mawala ang ina nila pero hindi nila magawang magre
“Yana, ano bang nangyari?" Umiling si Yana, pilit inaalala ang nangyari. “Bigla na lang siyang bumagsak. May bula sa bibig niya… hindi ko alam kung ano ’yon. Wala pa akong balita. Hindi ko pa nakakausap ang mga pulis pero ang sabi ng doktor, food poisoning daw." Napahawak si Yael sa ulo niya
Pasado alas tres ng hapon na ng magising si Yael. Agad siyang nagbihis dahil susunduin na niya ang kaniyang anak sa bahay ng kaniyang mga magulang. Ang bahay niya ay hindi naman kalayuan sa bahay ng kaniyang ina kaya makalipas ang halos kalahating oras ay ligtas silang nakarating ni Mr. Huff doon.
Upang mahimasmasan ay nagpasya si Livina na magtimpla muna ng kape. Habang naghihintay sa kaniyang brewed coffee ay biglang nag-ring ang kaniyang cell phone. [“Hello, Livina… kumusta ka riyan? Ibinalik na ba ni Yael ang posisyon mo? Ikaw na ba ulit ang senior creative designer ng bagong kumpanya n
“Sir Yael—” Napatayo ang lahat ng empleyado nang dumating si Yael. Ngayon ay hawak-hawak nito ang braso ni Livina at umuusok na ang ilong nito sa galit. “Andy—” pagtawag ni Livina kay Yael. “Kumpanya ito at hindi palengke. Bakit ka sumisigaw?” magkasalubong ang magkabilang kilay na tanong ni
Buong akala ni Mona ay katapusan na niya ngunit sa ‘di inaasahang pagkakataon ay may dumating na tulong. Kinakain na siya ng takot at kaba ngunit mula sa pinakadulong silid ay biglang may humila sa kaniya. “Ahh—” Napasigaw si Mona ngunit mabilis na tinakpan ng lalaki ang bibig niya. Madilim ang







