เข้าสู่ระบบAng mga luha ni Jiara ay tuluy-tuloy na dumadaloy sa kanyang pisngi na parang mga butil na nalaglag mula sa kuwintas. Ibinuka niya ang kanyang bibig, “Ah… ah…” ngunit walang ibang mabigkas kundi mga tunog ng paghihirap at pagdurusa. Mahigpit lamang niyang hinawakan at napigilan ang kamay ni Sierra, na tila ito na ang huling pag-asa na kanyang nahawakan.Masakit na ang hawak ni Jiara sa kanyang palad, ngunit hindi bumitaw o gumalaw si Sierra. Ilang uri at dami pa kaya ng pasakit ang dinanas ni Jiara upang maramdaman ang ganitong labis na kagalakan at ginhawa sa sandaling malaman niyang siya pala ay si Audrey?“Ikaw… ikaw… ang mukha mo…”Naintindihan ni Sierra ang ibig sabihin nito. Tiyak na nais itong itanong kung bakit ganoon pa rin ang kanyang anyo, tila walang nagbago mula noon pa man. Nasa kaluluwa na sana siyang sumagot nang biglang may marinig silang mga yabag mula sa pintuan. Lumingon siya at nakita ang yaya na may dalang tsaa.Mabilis na binawi ni Jiara ang kanyang kamay at iti
Dahil na-confine sa ospital si Yazzy Bernardo, marami sa mga scenes ang hindi nakunan dahil wala ang pangunahing aktres, kaya mas maagang natapos ang trabaho at taping.Alas-kwatro at kalahati pa lang ng hapon ay uwian na sila.Bumili si Sierra sa internet ng dalawang kahon ng tinapay at isang basket ng prutas. Naipadala na ito ng serbisyo, at binuhat niya ang mga ito nang sumakay siya sa sasakyan ni Douglas.Makalipas ang halos kalahating oras, pumasok sila sa loob ng subdivision.Binuksan ni Douglas ang pintuan gamit ang kanyang daliri at pumasok sa loob. “Tuloy po kayo, Mrs Montezides.”Agad na lumapit ang yaya na nakangiti, inilagay ang mga tsinelas sa paanan ni Sierra, at kinuha ang mga prutas at tinapay na dala-dala nito.Mula sa dati nitong malamig at may pag-iingat na pag-uugali, kitang-kitang nagbago ito dahil naunahan na ng utos at paalala ni Douglas.Pumasok si Sierra at sinuri ang paligid, ngunit hindi niya nakita si Jiara. “Nasaan po si Auntie?”“Medyo masama po ang pakir
Ang kanilang pamilya… nagbago na talaga… nagbago na.Matapos ang mainit at kusang halik, dahan-dahang inalis ni Marco ang kanyang mga labi. Idinikit niya ang kanyang noo sa noo ni Sierra, tinitigan ito gamit ang naniningas na mga mata, at sa paos na tinig ay nagsalita. “Gusto kita.”Nagulat si Sierra sa kanyang sinabi at kusang umatras palayo. “Huwag kang magsalita ng kalokohan.”Medyo masakit pa rin at hindi maganda ang pakiramdam niya sa ibabang bahagi ng katawan dahil sa tindi at tigas ng paghawak at paggamit nito noong nakaraang gabi. Bukod pa rito, nasa loob sila ng sasakyan, at hindi nararapat na sabihin niya ang mga ganyang bagay—hindi ito ang tamang oras at lalong hindi ito ang tamang lugar.Ito pa rin ba ang kilalang-kilala niyang Marco noon—iyong taong walang pakialam at malamig sa mga kababaihan?Bahagyang kumislap ang mga mata ni Marco na tila nakangiti. “Sabi mo gusto mo, pero nang sabihin ko rin, ayaw mo naman. Tingnan mo, takot na takot ka pa.”Natahimik na lang si Sier
“Maaari kang bumalik sa A.S Design Studio para magtrabaho. Ipapagawa ko kay Ate Wen ng matutuluyan mo.”“Drey-drey…”“Tawagin mo akong Sierra.”“Sige… pasensya na, pasensya na kung napapagod kita…”“Huwag kang magsalita ng ganyan. Noon pa man, hindi ka naman abala sa akin. Nangako ka sa akin kagabi na mamumuhay ka nang maayos, kaya simulan na natin iyan sa trabaho. Hindi ba pangarap mong maging tanyag na tagadisenyo?”May pag-aalinlangang tanong si Rianna, “Kaya ko ba talaga?”“Bakit naman hindi? Kitang-kita ko na may likas kang galing sa pagdidisenyo. Basta’t handa kang magsikap, hindi pa huli ang lahat.”Mahigpit na hinawakan ni Rianna ang kanyang mga kubyertos. “Sige, ibibigay ko ang lahat ng makakaya ko.”“Nakatawag na ako kay Gwen. Pagkatapos ng almusal, dumiretso ka sa A.S Design Studio at hanapin mo siya.”“Sige.”Pagkatapos ng ilang sandaling katahimikan, nagsalita muli si Sierra. “Mag-focus ka lang sa trabaho mo. Ako na ang bahala sa usapin ni Douglas. Sisiguraduhin kong ilal
“Sinubukan ko na rin iyan noon. Naglagay ako ng mga look out at kamera para makunan ng katibayan ang pananakit niya, saka ko isusumbong sana sa pulisya. Pero napaka-ingat niya. Naunahan niya pa ako at naglagay na rin siya ng sarili niyang mga kamera sa buong bahay. Nang malaman niyang may inilalagay akong mga kagamitan, binugbog niya ulit si Mommy.”Kahit na ako mismo ang sinasaktan at binubugbog, lumapit pa rin ako sa mga otoridad. Ngunit wala akong maipakitang patunay. Tuwing sinasaktan niya ako, ikinukulong muna niya ako sa loob hanggang sa gumaling ang lahat ng mga sugat at pasa ko bago niya ako muling payagang lumabas ng bahay.Napakaganda at napakabuti ng imahe na itinatag niya sa publiko, kaya walang sinuman ang naniwala sa kanya. Para sa mga pulis, ang mga sinasabi niya ay mga kwento lang ng isang suwail at pasaway na kabataan.Hindi lang iyon, bukod sa mga kamera sa loob ng bahay, may inilagay pa siyang tao sa kabilang bahay na laging nakabantay sa kanilang tahanan. Pati ang
"Akala ko kapag hindi na siya nakikialam o nakikipagtalo, titigil na siya at hindi na niya sasaktan si Mommy.Pero hindi… lalo lang siyang lumala. Demi sa kanyang karera at kinabukasan, pinilit niya akong magpaalipin at makipagpalagayan sa mga namumuhunan, direktor, at mga prodyuser. Kapag tumatanggi ako, binubugbog niya si Mommy hanggang sa mapilitan akong sumunod.Ngunit ang pagsunod ko ay lalo lamang nagtulak sa kanya na gawin ang mas masama. Dahil sa mga salu-salo at pag-inom na pinilit niya akong gawin para sa kanya, mas lalo siyang nakakuha ng pabor at koneksyon, at tumaas nang husto ang kanyang pangalan at katanyagan.May isang pagkakataon, para makuha niya ang pangunahing papel sa isang serye sa telebisyon, narinig niyang gusto ng prodyuser nito ang mga dalagang walang karanasan. Kaya naman… ipinadala niya ako mismo sa kama ng lalaking iyon."Walang buhay nag mga mata ni Rianna habang nagkukwento, pagod na siya. Pagod na pagod na para maglabas ng emosyon."Pero buong lakas ako
Tiningnan ni Marco si Sierra. Ang pamumula at pamamaga sa pisngi ng babae ay medyo nawala na matapos malagyan ng gamot, at ang puting pampitas na nakabalot sa kanyang noo ay medyo kapansin-pansin. "Maligo ka na at matulog ka ng maaga."Alam ni Sierra na ito ay isang rejection, at para sa hindi mala
May natanong, "Sino ang taong ito?" "Ito ang lalaking sumunod sa amin noong gabing 'yon." Sagot ni Carlos habang pinisil nang mahigpit ang balikat ng lalaki. "Sabihin mo, sino ang nag-utos sa'yo na gawin 'yon?" Sinulyapan ng lalaki ang silid ng pagpupulong, pagkatapos ay mabilis na tumingin kay J
Para bang walang narinig, ihinagis ni Sylvio ang ginamit na table napkin sa mesa at tumayo para umalis.Agad na namula ang mga mata ni Vior sa kaba at mabilis na tumayo para harangan ang daanan nito, biglang naging malambot ang kanyang tono. "Don't go please, I will eat. I'll eat it now."Bahagyang
"Let's get change, bilisan mo." Nagmamadaling sinabi ni Marco at nauna na itong tumalikod.Sa wakas ay naiintindihan na ni Carlos. Pumunta si Sierra dito para makita si Sylvio, at ngayon naman ay pumunta sa ospital para makita si Marco.Para sa kanya, dalawang magkaibang tao ang kanyang nakita.Ngu







