EP.4 คนแปลกหน้า

๒

คนแปลกหน้า

ขณะที่ปนัสยากำลังมึนงงอยู่ข้างๆ รถยนต์ของอินทรซึ่งจอดอยู่ที่หน้าสถานบันเทิง หญิงสาวก็ถูกกระชากผมจากด้านหลังอย่างรุนแรงจนล้มลงกับพื้นถนน

“อีหน้าด้าน คิดจะแย่งผัวกูเหรอ!!”

“โอ๊ย!!” ปนัสยาที่มึนงงอยู่ก่อนหน้านั้นแทบตาสว่าง แต่ความเมาก็ยังไม่สร่างลงไปเสียทีเดียว หากสติรับรู้ค่อยๆ กลับมามากขึ้นและได้ยินเสียงของอินทรตวาดใส่ผู้หญิงคนที่กระชากผมของหล่อนจนล้มลงไปกับพื้น

“ทำบ้าอะไรวิไล น้องปริมเป็นยังไงบ้าง”

อินทรกำลังพยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้น แต่กลับถูกวิไลกระชากออกแล้วปรี่เข้าหาพร้อมทำร้ายร่างกายปนัสยาทันที อินทรจึงผลักอีกฝ่ายออกจากปนัสยา สีหน้าท่าทางสุภาพก่อนหน้านี้เปลี่ยนเป็นกักขฬะอย่างรวดเร็วเมื่อเป้าหมายใหม่ถูกผู้หญิงที่คบหาพุ่งเป้าจู่โจมจนเสียฤกษ์เสียยาม

“ฉันจะตบมัน ในเมื่อคุณกำลังนอกใจฉัน ฉันจะตบล้างน้ำ!”

ดวงตาของอินทรวาวโรจน์ เช่นเดียวกับปนัสยาที่พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยอาการเซนิดๆ มองคนทั้งสองด้วยความโกรธปนมึนงง เริ่มปวดหัวตุบๆ

เวลาเดียวกันนั้น การ์ดเมียงมองรอระงับเหตุ นักท่องราตรีต่างมุงดูด้วยความตกใจ สายตาที่มองไปยัง    ปนัสยาเต็มไปด้วยความกังขาระคนดูแคลน ทำให้หญิงสาวที่อยู่ในอาการมึนงงทั้งอับอายและโกรธขึ้ง ที่ร้ายไปกว่านั้นพิภพและรสิตาก็อยู่ที่นั่นด้วย ทั้งสามคนต่างชะงักงันด้วยความตกใจและแปลกใจ พิภพแทบไม่อยากสบตาอดีตคนรักเก่า ขณะที่รสิตาเมินหน้าด้วยความรู้สึกสมเพช ก่อนบอกกับคนข้างกายว่า

“น่าอายชะมัดเลย เรากลับกันดีกว่านะคะ พรุ่งนี้    สิตามีประชุมแต่เช้าเสียด้วย” ว่าแล้วสาวสวยก็รั้งท่อนแขนของคนรักให้เดินตามไป ทิ้งให้ปนัสยามองตามด้วยดวงตาร้อนผ่าว พิภพหลบสายตาอดีตคนรักแล้วยอมเดินตามคนรักใหม่ด้วยท่าทางโง่งมและไร้ปากเสียงเช่นเคย

ปนัสยาหัวเราะเยาะเบาๆ ด้วยความรู้สึกสมเพชทั้งตัวเองและพิภพ ก่อนจะค่อยๆ ถอยหลังออกมาจากสถานการณ์ย่ำแย่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกสับสนปนโง่เขลาท่ามกลางเสียงก่นด่า เหยียดหยันจากผู้คนรอบข้าง

“สมน้ำหน้า พวกชอบแย่งผัวคนอื่นต้องเจอแบบนี้นี่แหละ”

“หน้าตาก็สวย ทำไมถึงไม่มีปัญญาหาคนที่ยังโสดนะ”

“ขอโทษนะครับ”

สิ้นเสียงนุ่มทุ้มของผู้มาใหม่ คนเหล่านั้นต่างหันไปมองที่มาของเสียงทันที แล้วก็ต้องชะงักค้างเงียบกริบเมื่อพบกับชายร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้าไปรั้งท่อนแขนของคนที่ยืนโงนเงนตรงหน้า

“ผมว่าน่าจะมีการเข้าใจผิดกันเกิดขึ้น”

ปนัสยาหันกลับไปมองเจ้าของมือที่บังอาจแตะต้องหล่อนด้วยสายตาวาววับ แต่แล้วก็ต้องนิ่งขึงเมื่อสบตาคมกริบและใบหน้าเรียบเฉยของคนตรงหน้า

“กลับบ้านกันได้แล้ว” น่านฟ้าเงยหน้าจากปนัสยาที่ทำท่างงงันก่อนมองไปยังคู่รักที่กำลังยื้อยุดต่างก็หยุดชะงักไปตามๆ กัน พร้อมหันมามองเขาด้วยสายตาแปลกใจ “คุณผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เป็นอะไรกับสามีของคุณ เพราะฉะนั้นถ้าไม่อยากขึ้นโรงพักคดีทำร้ายร่างกายและหมิ่นประมาทพวกคุณควรพากันกลับบ้านก่อนที่ผมจะหงุดหงิดมากกว่านี้”

พูดจบน่านฟ้าก็ดึงหญิงสาวให้เดินตามไปยังรถของเขาที่จอดเอาไว้ยังที่จอดวีไอพี ปนัสยาเดินตามไปราวกับเป็นตุ๊กตาไขลาน มึนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้าไม่หาย หล่อนทำอะไรผิด...

ขณะเดียวกันสายตาทุกคู่มองตามคนทั้งสองไปด้วยความงุนงงยิ่งกว่า เมื่อได้เห็นยี่ห้อรถยนต์ของชายหนุ่มรูปหล่อก็ห่อปากกันเป็นทิวแถว ก่อนจะหันกลับมามองต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด แล้วเสียงตำหนิก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมสายตาที่เปลี่ยนเป็นสมเพชแทนการเห็นใจก่อนหน้านี้ทันที

“คดีพลิกซะงั้น” สิ้นเสียงนั้นต่างคนต่างแยกย้าย มีเพียงคู่รักคู่ร้ายที่ทะเลาะตบตีจนการ์ดต้องเข้ามาห้ามในท้ายที่สุด

ปนัสยาเข้ามานั่งในรถยนต์ของคนแปลกหน้าด้วยความรู้สึกพร่าเบลอ สมองทำการประมวลอย่างเชื่องช้า  มึนงงจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก กระทั่งมีเสียงเพลงคลอมาเบาๆ จึงได้เงยหน้าขึ้นพร้อมกับบังคับสายตาให้หันไปมองคนข้างกาย

น่านฟ้าสบตาคนที่หันมาทางเขา มุมปากข้างหนึ่งยกยิ้ม ดวงตาคมกริบมองดวงหน้างามแล้วเมินมองไปยังทางข้างหน้า

“แย่หน่อยนะคืนนี้ คราวหน้าคุณคงต้องสืบประวัติให้ดีๆ สักหน่อย จะได้ไม่ต้องเจอเหตุการณ์ร้ายๆ อีก”

ปนัสยามองใบหน้าด้านข้างของคนพูด ไล่แนวกรามแกร่ง คิ้วเข้มหนา จมูกโด่งสวย มุมปากได้รูปแล้วคิดถึงคำพูดของเพื่อนรัก

‘ฉันว่าถึงเวลาที่แกจะลืมผู้ชายเฮงซวยคนนั้นแล้วละนะ’

‘ลืมยังไง’

‘ก็จะยังไง รูปหล่อพ่อรวยคนนั้นเขาสนใจแก ดูท่าอยากจะสานสัมพันธ์ด้วย’

“ทำไมคุณถึงช่วยฉัน”

คำถามของหญิงสาวถูกทิ้งระยะชั่วอึดใจ คนที่กำพวงมาลัยคุมรถจึงตอบออกมา

“ยืนเองแทบจะไม่ไหว แล้วจะไปสู้รบตบมือกับคนอื่นได้ยังไง ให้ผมทนมองผู้หญิงสวยๆ โดนรุมทึ้งเฉยๆ ก็คงไม่ได้เหมือนกัน”

คนฟังหันกลับไปมองข้างหน้าพร้อมกับทิ้งศีรษะลงกับพนักพิงอย่างไม่อาจต้านทานความมึนเมา แต่ขณะเดียวกันริมฝีปากสีหวานเผยอยิ้มเล็กน้อย เช่นเดียวกับหนังตาที่เริ่มหนักอึ้งลงทุกขณะ

“คุณไว้ใจได้ไหม” ไม่รู้อะไรดลใจให้ปนัสยาถามคำถามโง่ๆ แบบนั้นออกไป แต่หญิงสาวก็ถามออกไปแล้ว ทำให้เจ้าของรถหันมองคนข้างกาย คิ้วสีเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากข้างหนึ่ง

“คุณคิดว่าไงล่ะ”

คนถูกถามกลับยิ้มนิดๆ ก่อนจะหลับตาลงช้าๆ

“ไม่รู้สิ แต่คุณดูไม่อันตราย แต่ก็นั่นแหละ จะรู้ได้ไงจริงไหม” เสียงหวานๆ แผ่วเบาลงทุกที

“บ้านคุณอยู่ที่ไหน ผมจะไปส่ง” น่านฟ้าเอ่ยถาม ทว่าดูเหมือนคนข้างๆ ของเขาจะหลับไปเสียแล้ว...

คิ้วเข้มขมวดมุ่น คิดในใจว่าถ้าเป็นน้องเป็นนุ่งคงมีถูกตีกันบ้าง มีเยี่ยงอย่างที่ไหนไว้ใจคนแปลกหน้าไม่พอ ยังหลับได้ลงคออีก