LOGIN
# หน้าคลับแห่งหนึ่ง
ชายร่างสูงโปร่ง กล้ามแน่น แถมรอยสักเต็มตัวของ ‘พายุ’ เดินเข้าไปในคลับที่เขามักจะมาเที่ยวกับเพื่อน ๆ เป็นประจำ ร่างสูงถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย เพราะวันนี้เพื่อนนัดเวลามาเร็วกว่าปกติ แถมยังย้ำแล้วย้ำอีกว่าให้รีบมา จนพายุต้องขอลางานที่อู่ซ้อมรถ ซึ่งเขาทำงานพิเศษหลังเลิกเรียนแทบทุกวัน
บ้านของเขาไม่ได้ร่ำรวยหรือมีกินมีใช้อะไร เขาเป็นแค่เด็กหนุ่มธรรมดาที่อยู่กับยายและพี่ชายเขาอย่าง ‘วายุ’ ก็แค่นั้น
เมื่อเข้ามาที่ด้านบนชั้นสอง
ทันทีที่เปิดประตูห้องเข้ามา เขาก็รู้ได้ทันทีว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ปกติ เพราะเขาเป็นคนมาถึงห้อง VIP ก่อนเป็นคนแรก พายุรู้ทันทีว่าเพื่อนรวมหัวกันแกล้งนัดเขาก่อนเวลา เพราะปกติเขามักจะเป็นคนที่มาสายอยู่เป็นประจำ ร่างสูงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะเดินไปนั่งทิ้งตัวลงบนโซฟา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์เข้าไปในแชตกลุ่มหลายข้อความ แต่ไม่มีเพื่อนคนไหนตอบกลับมาสักคน
ผ่านไปสักพัก
ร่างสูงของพายุนั่งรอเพื่อนมาเกือบหนึ่งชั่วโมง จนเขากำลังจะตัดสินใจกลับห้องและไม่อยู่ดื่มต่อแล้ว แต่ในจังหวะที่พายุกำลังลุกขึ้นยืน เตรียมเดินออกจากห้องไป เพื่อน ๆ ของเขาก็เดินเรียงกันเข้ามา แถมยังไม่มีสีหน้ารู้สึกผิดอะไรเลย
“กว่าจะโผล่หัวกันมาได้นะไอ้สัส เกือบชั่วโมง!” พายุโวยวายออกไปเสียงดังลั่น
เลออน เจย์ ราม และมังกร ไม่ได้สนใจคำพูดของเขาด้วยซ้ำ พวกเขาเดินมานั่งตรงที่ประจำของตัวเอง พายุโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะกลางโซฟา และทิ้งตัวนั่งลงไปอีกครั้งด้วยอารมณ์ที่ยังค้างเมื่อกี้
เขาคว้าหยิบขวดเหล้าตรงหน้ามากระดกดื่มทั้งอย่างนั้น เสียงโวยวายของเจย์พูดขึ้นมา
“สกปรกไอ้สัส พวกกูจะแดกต่อยังไง?”
พายุไม่สนใจ เขาแค่ยักคิ้วตอบกลับมาทางเจย์หนึ่งที และยกขวดเหล้าเข้าปากอีกครั้ง
“ของดีขนาดนี้ กูแดกคนเดียวแล้วกัน” พายุหยิบขวดเหล้าราคาแพงมาชงกับน้ำแข็งหน้าตาเฉย เพื่อนเขาได้แต่ส่ายหน้า และไม่ได้จริงจังอะไรมากนัก
ผ่านไปสักพักใหญ่
ปัง! เสียงขวดเหล้าในมือของพายุกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง เขาลุกขึ้นยืนและหันไปทางเพื่อน ๆ ที่นั่งงงกันอยู่ว่าเขาเป็นอะไรไป พายุที่ก่อนหน้านี้รู้สึกทั้งเบื่อและเสียเวลาไป เขาเลยอยากหาอะไรสนุก ๆ มาแก้เบื่อ
พายุยกยิ้มมุมปากออกมา เสียงทุ้มพูดออกไปทางเพื่อนของเขา
"วันนี้กูมีเกมมาให้พวกมึงเล่น"
พูดจบพายุก็คว้าขวดเหล้าตรงหน้าเลออนที่มันมีราคาแพงกว่าขวดที่เขากินหมดไป เลออนตวัดสายตามามอง และขมวดคิ้วแน่น เพราะพายุเทเหล้าในนั้นทิ้งไปทั้งหมด
“ไอ้เหี้ยพายุ มึงทำสนตีนอะไร?” เลออนพูดถามออกไปและจะคว้าขวดเหล้าตัวเองคืน แต่พายุดึงหลบ ก่อนจะพูดต่อ
“รวมหัวกันดีนักนะพวกมึง” พายุชี้หน้าเพื่อนเขารายตัว และพูดต่อ “เกม Truth or Dare... กติกาง่าย ๆ เลย ถ้ากูหมุนขวดแล้วปากขวดไปหยุดที่ใคร คนนั้นต้องทำตามคำสั่ง" พายุเว้นจังหวะ และยกยิ้มมุมปากออกมา เขาขยิบตาไปทางเพื่อนเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ
"ถ้าใครไม่กล้าหรือไม่ยอมทำ ต้องเหมาจ่ายค่าเหล้ารอบโต๊ะคืนนี้ทั้งหมด" พายุพูดจบก็ยักไหล่และเดินมาวางขวดเหล้าลงบนโต๊ะ
“พวกมึงเงียบ ถือว่าตามนี้”
“มึงไม่มีตังก็พูดมา” รามที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นมาทางพายุ เพราะเขารู้จักพายุมานาน และรู้ว่าเวลาพายุไม่มีตัง มักจะใช้มุขนี้ตลอด
พายุเริ่มหมุนขวดเหล้า ทั้งสี่คนที่เหลือในตอนแรกเหมือนไม่ได้สนใจมากนัก แต่พอเห็นว่าเกมเริ่มสนุก พวกเขาก็มองไปที่ขวดเหล้านั้นเป็นตาเดียว และลุ้นว่าขวดจะไปหยุดที่ใครเป็นคนแรก
แกรก แกรก~ เสียงขวดเหล้าหมุนในจังหวะสุดท้าย ก่อนที่มันจะหยุดชี้ไปทาง ‘เลออน’ พายุยกยิ้มอย่างชอบใจ เขาหัวเราะร่าและเดินไปตบไหล่เลออนแรง ๆ ก่อนจะยืนนึกอะไรอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานพายุก็พูดกับเพื่อนออกไป
"ไอ้เหี้ยเลออน กูจะเลือกผู้หญิงให้มึงหนึ่งคนในแอปหาคู่"
พายุยกยิ้มมุมปาก และส่งสายตาชั่วร้ายไปทางเพื่อน เขาอาศัยจังหวะที่เลออนเผลอ หันไปคว้าโทรศัพท์ราคาแพงของเพื่อนมาไว้กับตัวเอง ก้านนิ้วยาวกดปลดล็อกรหัสอย่างคุ้นชิน ก่อนจะกดเข้าแอปพลิเคชันลับเฉพาะที่เลออนมักใช้หา ‘คู่นอน’ ชั่วคราวอยู่เสมอ ดวงตาคมของเขากวาดมองคนในแอปเร็ว ๆ แบบไม่ใส่ใจมากนัก
"เอาคืนมาไอ้สัส เล่นห่าอะไรปัญญาอ่อน"
เลออนพูดเสียงเข้มออกมาและทำท่าจะคว้าโทรศัพท์ตัวเองคืน แต่เจย์และมังกรเข้ามาช่วยกันล็อกแขนเลออนเอาไว้ท่ามกลางเสียงหัวเราะ เพียงแค่เสี้ยววิ พายุก็จัดการรัวนิ้วพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปบนหน้าจอ จากนั้นเขาก็โยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะและพูดขึ้น
"อ่ะ เอาไป... กูแมตช์ให้แล้ว" พายุยักคิ้วไปทางเพื่อนหนึ่งที
เลออนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาหลุบมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง ก่อนที่หัวคิ้วหนาจะขมวดกันเป็นปมหนักกว่าเดิม เพราะหน้าจอไม่แสดงโปรไฟล์อะไรขึ้นมาเลย แม้กระทั่งรูปหรือข้อมูล ทุกอย่างว่างเปล่าไปหมด แถมในหน้าจอยังมีแต่ภาพต้นไม้ เสียงหงุดหงิดของเลออนดังขึ้นมาอีกครั้ง
"แม่ง ไอ้เหี้ยนี่!" เลออนเงยหน้าขึ้นมาโวยวายใส่เพื่อนทันที "มึงก็ช่วยเลือกให้กูหน่อยก็ได้ไหม แล้วถ้าไปเจอคนแปลกๆ จะทำไงวะ!"
"มึงนั่นแหละแปลกที่สุดแล้ว!" พายุหัวเราะร่าออกมา และหันไปตบไหล่เพื่อนแรง ๆ และพูดต่อ “เอาเลยเพื่อน เสี่ยงดวง”
"คxx!" เลออนสบถด่าออกมาด้วยอารมณ์ที่พร้อมปะทุตลอดเวลา พายุหันไปมองทางเพื่อนและเห็นสีหน้าของเลออนเครียดอย่างเห็นได้ชัด เพราะข้อความที่เขาพิมพ์ไปในช่องแชตมันคือประโยคที่ว่า
‘ผมมีแฟนแล้วนะครับ แต่ผมอยากมีอะไรกับคุณ คุณติดไหม?’
เลออนหันขวับกลับมาทางเขาอีกครั้ง และส่งสายตาเย็นบ่งบอกว่าตอนนี้เพื่อนของเขากำลังโมโหขนาดไหน
ขวดเหล้าบนโต๊ะชี้มาทางพายุ เขาตวัดสายตามองไปทางเลออน เพราะรู้ดีว่าเพื่อนต้องหาเรื่องเอาคืนแน่นอน มุมปากหยักของเลออนยกยิ้มขึ้นมาอย่างเจ้าเล่ห์ เลออนพูดออกมาทางเขา
“กูรู้นะว่ามึงมันเสือเงียบไอ้พายุ นัดผู้หญิงแทบจะทุกคืน งั้นมึงช่วยกดโทรออกเบอร์ล่าสุดและพูดกับปลายสายไปว่า ‘คืนนี้มานอนที่ห้องพี่ไหมครับ?’ มึงกล้าไหมครับเพื่อน”
“ไอ้สัส! มึงไม่คิดว่าจะเป็นเบอร์แม่กูบ้างหรอวะ”
“ถ้าเบอร์แม่มึงจริง เดี๋ยวกูพูดสวัสดีแม่มึงเพราะ ๆ เลย”
พายุถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เพราะเขารู้ดีว่าเบอร์ล่าสุดมันคือเบอร์ของใคร เพราะตอนนี้มีแค่คนเดียวที่ชอบโทรมาหาเขาทั้งเช้า กลางวัน เย็น
“ไง? มึงไม่กล้าก็จ่ายเงินพวกกูมา” เลออนยังพูดท้าทายและทำหน้าตากวนใส่เขาไม่หยุด พายุส่ายหน้าและถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เขาหันไปมองทางโต๊ะด้านล่างที่มีร่างเล็กที่คุ้นเคยนั่งอยู่
พายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และกดเข้าไปที่รายชื่อเบอร์ล่าสุด เลออนเดินมาดูที่โทรศัพท์เขา เพราะกลัวว่าเขาจะเล่นตุกติก
“มึงไม่มานั่งตักกูเลยล่ะไอ้เลออน ถ้าจะขี้เสือกขนาดนี้”
เลออนยักไหล่ไม่สนใจ เขาแค่ยืนกอดอกมองทางพายุ รวมถึงเพื่อนอีกสามคนที่ก็นั่งมองมาทางเขาอยู่ด้วยเหมือนกัน
พายุนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็กดโทรออกเบอร์ล่าสุด เสียงปลายสายขึ้นรอสายไม่ถึงสิบวิด้วยซ้ำ เสียงสดใสปนดีใจของปลายสายพูดออกมาอย่างร่าเริง จนเสียงของเธอดังลอดออกมาจากโทรศัพท์ พายุเงียบนิ่งยังไม่ได้พูดอะไรตอบกลับไป เขามองหน้าเพื่อน ๆ ที่นั่งแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์กันทุกคน ก่อนเสียงราบเรียบจะพูดออกไป
“คืนนี้มานอนที่ห้องพี่ไหมครับ?”
ปลายสายเงียบลงไปทันทีเมื่อเขาพูดจบ พายุกลืนน้ำลายลงคอและพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดต่อหน้าเพื่อนของเขา ไม่นานมานักเสียงของเธอก็พูดตอบกลับมา
“พี่จะให้ข้าวไปนอนที่ห้องพี่จริง ๆ หรอคะ? ใจอ่อนกับข้าวแล้วหรอ”
เสียงสดใสของ ‘ต้นข้าว’ สาวรุ่นน้องที่อยู่ข้างบ้านเขาพูดตอบกลับมา เพราะต้นข้าวตามจีบเขามาเกือบสามปี ตั้งแต่เธอยังเรียนอยู่มัธยมด้วยซ้ำ จนตอนนี้เขาอยู่ปีสี่และเธอที่เพิ่งเข้ามหาลัย ต้นข้าวก็ยังไม่เลิกตามตื้อเขาสักที
“เดี๋ยวพี่โทรกลับ แค่นี้ก่อน”
“ข้าวจะรอที่หลังคลับ มารับข้าวด้วย”
“แต่พี่ยังไม่ได้บอกว่าจะให้กลับด้วยเลยนะต้นข้าว”
“แต่พี่ชวนข้าวแล้วเมื่อกี้ ว่าจะให้ไปนอนที่ห้องด้วย เป็นลูกผู้ชายรักษาคำพูดหน่อยสิ” เสียงโวยวายของต้นข้าวพูดออกมา พายุที่ไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายเพราะตอนนี้เพื่อนของเขายังมองกันมาอยู่ พายุเลยตอบกลับไปแบบไม่ได้ใส่ใจในคำพูดตัวเองมากนัก
“อืม งั้นก็รอ”
“ค่ะ ข้าวจะรอนะ”
พายุวางสายไปและหันมามองเกมส์ด้านหน้า เพราะตอนนี้ขวดเหล้ามาหมุนชี้ไปทาง ‘เจย์’ พวกเขาทั้งหมดต่างหันไปมองเป็นตาเดียว เลออนที่เป็นคนหมุนขวดพูดขึ้นด้วยสีหน้าและแววตาเจ้าเล่ห์
“นิ่ง ๆ แบบมึงจูบสาวโชว์สักคนสิ”
ทันทีที่ได้ยินคำสั่งนั้น เจย์ส่ายหน้ารัว ๆ เชิงปฏิเสธออกมา พายุที่รู้ดีว่าเพื่อนของเขาไม่ชอบจูบกับใครมั่ว ๆ แน่นอน เสียงของเจย์รีบพูดสวนขึ้น
“ไม่เอา เกมส์ห่าอะไรของพวกมึง”
“ไม่ทำก็หมา...หรือว่ามึงป๊อด จะไม่ทำก็ได้นะ แต่ต่อไปขอเรียกว่าไอ้ขี้ป๊อด”
รามที่นั่งเงียบมาตลอดพูดขึ้น ใบหน้าของเขาแดงก่ำเล็กน้อย เพราะในตอนที่เพื่อนพากันวุ่นวาย เขาก็ดื่มแอลกอฮอลล์ลงคอไม่พัก
“ไอ้ขี้ป๊อด ๆ”
พายุที่นั่งฟังเพื่อนอยู่ เขาก็พูดล่อเพื่อนออกไปตาม ๆ กันอย่างสนุกสนาน เขาเหลือบไปมองทางเจย์ที่แสดงท่าทางหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว
ปัง!
เสียงแก้วเหล้ากระแทกโต๊ะดังลั่น จนพายุและเพื่อนของเขาต้องหันกลับไปมอง เจย์ยกยิ้มมุมปากและส่งสายตาราวกับว่าวันนี้เขาจะไม่ยอมแพ้ เขาหันไปคว้าเด็กชงเหล้าที่นั่งอยู่ข้างตัวเองมา ก่อนจะก้มลงไปจูบเธอคนนั้นทันที ท่ามกลางเสียงยุของพวกเขาที่ดังขึ้น
พายุและทุกคนต่างอึ้ง เมื่อผู้หญิงคนนั้นหันมาตบหน้าเจย์ดัง เพียะ!
“ไอ้บ้า! โรคจิตหรือไง!” เสียงของผู้หญิงคนนั้นพูดออกมาทางเจย์ เธอโวยวายอยู่ทางเพื่อนเขาอยู่พักหนึ่ง จากนั้นเธอก็เดินกระทืบเท้าออกไปด้วยท่าทางไม่พอใจ แต่แทนที่ทุกอย่างจะเงียบลง เขาและเพื่อนที่เหลือกลับส่งเสียงหัวเราะลั่นออกไป เมื่อเห็นสีหน้าของเจย์ที่เป็นอยู่ตอนนี้
“เป็นไง ถึงกลับหน้าเสียเลยดิ”
เสียงของ ‘ราม’ พูดขึ้นหลังจากที่เขานั่งดูสถานการณ์เงียบ ๆ อยู่นาน รามพูดขึ้นไปทางเจย์ต่อ
“อยู่ดีไม่ว่าดี โง่!”
“โถ่ไอ้สัส! ส่วนมึงนี่เงียบเลยนะ กลัวเหรอวะ?” เจย์พูดไปทางรามด้วยท่าทางท้าทาย
“ทำไมกูต้องกลัว... แค่เกมส์ส้นตีน!”
เจย์ที่อารมณ์ไม่ดีก่อนหน้าเขาหันมาเถียงและพูดคุยกับรามเสียงดังลั่น แถมยังพาลท้าทายรามออกไปโดยไม่สนใจเกมส์อะไรอีกแล้ว
“งั้นแน่จริงมึงลงไปแย่งน้องคนนั้นดิ หนึ่งวันจีบให้ติดแล้วเขี่ยทิ้ง”
“ทำไมกูต้องทำ”
เสียงของรามพูดออกมาด้วยท่าทางราบเรียบ ทุกคนหันไปมองผู้หญิงที่เจย์พูดถึง และต่างก็รู้ดีว่าเธอคนนั้นคือสเป็กของรามเลย
“เหอะ! กูนึกว่าจะแน่” เจย์พูดออกไปและส่ายหน้าดูถูกเพื่อนตัวเอง รามเห็นแบบนั้นเลยรีบพูดขึ้นมา
“หนึ่งวันเลยเหรอวะ”
ทุกคนต่างรู้ดีว่ารามเป็นคนที่มีความอดทนต่ำ สำหรับเขาแล้ว ยี่สิบสี่ชั่วโมงก็เพียงพอที่จะทำให้หมดความอดทนได้ง่าย ๆ
“แต่ไอ้รามมันรวย แค่ค่าเหล้า...” เจย์พูดขึ้นทางรามอีกครั้ง แต่เสียงของรามพูดแทรกขึ้นมาทันควัน
“กูรับคำท้า! รอดูเลยไอ้พวกเหี้ย!” รามหันมาพูดด้วยท่าทางที่ไม่ต่างจากคนที่โดนไปก่อนหน้าเขา รามหันมาทางพายุที่นั่งมองอยู่ “แล้วกูขอบอกไว้อย่างเลยนะ...”
“เกมนี้แค่วันเดียวก็พอ” รามหันมาย้ำกับทุกคนให้เข้าใจกติกาให้ชัดเจนอีกครั้ง “ถ้าพวกมึงมีนอกรอบ กูจะถือว่าพวกมึงแพ้”
“เหลือมึงไอ้มังกร” รามหันมาพูดกับ ‘มังกร’ ซึ่งเป็นคนสุดท้ายของกลุ่มที่ยังไม่ได้เล่นเกมส์นี้ มังกรส่งสายตาเฉยชาและรอดูว่าเพื่อนจะพูดว่าอะไร รามพูดขึ้นทางมังกรอีกครั้ง
“กูอยากให้มึงมีเมียใหม่คืนนี้!”
พายุที่นั่งฟังอยู่นานเขาถอนหายใจออกมาทันที เพราะตั้งแต่มังกรที่โดนแฟนเก่านอกใจและเลิกกันมานานแล้ว เพื่อนของเขาก็ยังไม่เปิดใจให้ใครสักที มังกรชะงักไปครู่หนึ่งและพูดต่อ
“แล้วทำไมกูต้องมี?”
“ก็เกมส์ไง! หรือว่ามึงไม่อยากมี เพราะยังลืมเมียเก่าไม่ได้?”
“ลืมไม่ได้ก็ควายล่ะ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีค่าอะไรให้กูต้องจดจำ มึงอย่ามาพูดถึงมันเลยว่ะ ได้ยินล่ะระคายหูฉิบหาย!”
“เออ งั้นมึงก็ต้องหาเมียใหม่ให้ได้ภายในคืนนี้ หรือจะไม่เล่นก็ได้ แต่แสดงว่ามึง....” รามยังคงพูดท้าทายไปทางมังกร มังกรที่รู้ทันว่าเพื่อนของเขากำลังจะพูดอะไรเลยรีบพูดสวนกลับมา
“กูเล่น! แล้วกูคิดว่ากูหาได้แล้วด้วย”
พายุเห็นเพื่อนของเขาหันไปมองทางผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่ไม่ไกล และผู้หญิงคนนั้นก็หันมามองเพื่อนเขา ราวกับกำลังส่งสายตาบางอย่างให้กันและกันอยู่
🥀 ช่วงพูดคุย 🥀
ฝากกดใจ เพิ่มเข้าชั้นกันหน่อยน๊าาา เรื่องนี้ไรท์จะเขียนสบาย ๆ แต่มีดราม่าเล็ก ๆ มาให้ค่ะ เรื่องนี้เป็นโปรเจกต์ร่วมกับเพื่อนนักเขียนอีก 4 คนนะคะ ไรท์ฝากด้วยนะ
🥺🩷
ปัจจุบัน (หลายเดือนผ่านไป)ร่างเล็กของต้นข้าวกำลังวุ่นวายอยู่กับเอกสารบนโต๊ะ เธอนั่งไล่เช็กรายการสินค้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียดแกรก~ เสียงประตูห้องทำงานภายในโกดังเก็บของถูกเปิดเข้ามา ร่างสูงของพายุเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย“เป็นยังไงบ้างคะ?” ร่างเล็กลุกขึ้นและเดินไปหาคนรัก ต้นข้าวเข้าไปกอดเอวหนาไว้แน่นและถามเขาเสียงเบา“เสียหายเท่าไรคะ?”พายุส่ายหน้าช้า ๆ และเอาหน้ามาซบที่ไหล่เล็ก ต้นข้าวลูบที่หลังเขาเบา ๆ และพูดออกไป“ไม่เป็นไรนะ ของรอบหน้าเราเช็กกันละเอียดกว่านี้นะคะ ครั้งนี้ถือว่าเป็นบทเรียนไป” พายุโอบเอวบางและดึงเข้าหาตัว เขาผละหน้าออกและกดจูบขมับเธอไป“เราจะรวยกันแล้วนะข้าว”“หืม? ยังไงคะ” ร่างเล็กรีบผละหน้าออกมาถามเขา พายุเอาหน้าผากตัวเองมาแนบชิดกับหน้าผากเธอเอาไว้และพูดออกไปด้วยรอยยิ้ม“ของที่ส่งไปผิดก็จริง แต่ทางฝั่งนั้นเขาชอบกว่าของที่เขาสั่ง แถมยังสั่งเพิ่มล็อตใหญ่กว่าเดิม รอบนี้พี่ได้เกือบยี่สิบล้านเลย”“จริงเหรอคะ?” ต้นข้าวเบิกกว้างถามออกไป พายุหยักหน้ารัว ๆ ต้นข้าวเขาไปกอดเขาไว้แน่น ทั้งสองคนกอดกันกลมด้วยความดีใจ“แฟนของข้าวเก่งที่สุด เห็นไหมคะ ข้าวบอกแล้วว่าถ้าพี่คิ
หลายวันผ่านไปร่างเล็กของต้นข้าวกำลังจะเดินไปตลาดแถวบ้าน เธอเดินออกมาอย่างคนเหม่อลอย เพราะตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมา เธอไม่ได้ไปไหนเลย แถมช่วงนี้ยังเป็นช่วงปิดเทอมและมีเรื่องมากมายเข้ามาอีกบรื้น บรื้น~ เสียงท่อรถมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ต้นข้าวไม่ได้สนใจมันมากนัก เธอเดินต่อไปเรื่อย ๆ แต่รถคันนั้นมาหยุดจอดตรงหน้าเธอ ต้นข้าวยืนมองนิ่ง ๆ และเห็นว่าเป็นพายุที่เปิดหมวกกันน็อกออกมา“ไง?” เสียงทุ้มพูดขึ้น แต่ต้นข้าวเลือกจะเมินและกำลังจะเบี่ยงตัวเดินไปอีกทาง ร่างสูงก้าวลงมาและวิ่งมาขวางทางเธอเอาไว้“อะไร?” ร่างเล็กพูดถามออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ร่างสูงตรงหน้าถอดหมวกกันน็อกออกและถอดเสื้อคลุมโยนไปไว้ตรงรถตัวเอง ต้นข้าวมองสำรวจคนตรงหน้าที่ร่างกายเขาเปลี่ยนไป จากเด็กหนุ่มที่ไม่มีรอยสัก ตอนนี้เขาก็เริ่มมีรอยสักขึ้นมา แถมพายุยังไปเจาะหูมาใหม่และดูดีกว่าเดิมเยอะ“มองอะไรขนาดนั้นคนสวย” เสียงทุ้มพูดถามออกไป ต้นข้าวเงยหน้าสบตาเขาและพูดตอบไป“จำข้าวไม่ได้เหรอ?”“ทำไมจะจำไม่ได้”“ก็นี่ไง พี่จะเข้ามาจีบข้าว”“เหอะ!” เสียงทุ้มหลุดพูดออกไป เขาเดินมาใกล้เธอเล็กน้อยและพูดต่อ “อะไรที่ทำให้คิดว่าฉันจีบเธอ”“พี่
ย้อนกลับไปตอนต้นข้าวอยู่มัธยมร่างเล็กของต้นข้าวในชุดนักเรียนมัธยมต้น วันนี้เธอสอบวันสุดท้ายและพรุ่งนี้จะได้ปิดเทอมสักที ต้นข้าวเดินมาตามซอยทางเข้าบ้านครืน ครืน~ เสียงฟ้าร้องอยู่ ๆ ก็ดังขึ้นมา และแค่เสี้ยววินาทีเม็ดฝนก็ตกลงมา ต้นข้าวบีบเอาเสื้อคลุมที่เธอพกไปโรงเรียนด้วยอยู่แล้วมาคลุมหน้าจนเหลือแค่ตาของเธอ ร่างเล็กรีบวิ่งไปข้างหน้าเพราะอีกไม่นานก็จะถึงบ้านเธอแล้ว“เฮ้ย! หลบดิวะ!” เสียงของใครบางคนพูดขึ้นทางด้านหลังเธอต้นข้าวหันขวับไปมองและเห็นว่าเป็นพี่ชายที่อยู่ข้างบ้าน และเธอจำเขาได้ว่าเขาคือ ‘พายุ’ ร่างเล็กมองคนที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาวิ่งไม่สนใจใคร“เชี้ย!!” เสียงของพายุหลุดออกมา ต้นข้าวหยุดวิ่งและยืนมองว่าเขาตอนนี้พายุขาติดอยู่ท่อน้ำที่ปิดไม่สนิท ยังโชคดีที่ท่อนั้นไม่ได้ลึกอะไร แต่ดูจากตรงนี้แผลของเขาก็น่าจะใหญ่พอตัว“แม่ง! อะไรวะเนี่ย” เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนมัธยมปลายร้องโวยวายออกมา ต้นข้าวที่ยืนเปียกฝนอยู่ เธอจะเดินเขาไปเลยก็ยังไงอยู่ ร่างเล็กเดินไปใกล้เขาและพูดขึ้น“พายุใช่ไหม?” พายุหันมามองคนด้านหลัง และพยายามมองให้ชัด ๆ ว่าเธอคือใคร เพราะต้นข้าวเอาเสื้อปิดหน้าและหัวจนมองไม่ชัด
ดวงตากลมของต้นข้าวหันมาสนใจสิ่งตรงหน้าอีกครั้ง เธอใช้สองฝ่ามือกำรูดแท่งเนื้อร้อนในจังหวะเนิบนาบ ร่างเล็กขยับหน้าเข้าไปกดจูบมันตั้งแต่ส่วนหัวไปจนถึงส่วนโคน พายุขบกรามแน่นอีกครั้ง ฝ่ามือแกร่งลูบที่หัวคนรักไปมาด้วยความเอ็นดูต้นข้าวใช้ลิ้นตวัดเลียส่วนหัวบวมเปล่งและลากเลียลงไปเรื่อย ๆ อย่างชำนาญ เพราะเธอทำให้เขาแทบทุกครั้งที่มีอะไรกัน เธอเริ่มดูดและเอามันเข้าไปในโพรงปากนุ่มของตัวเอง และขยับหัวเข้าออกไปมา พายุหายใจถี่จนหน้าอกแกร่งสั่นกระเพื่อม“อ่อก อ่อก” เสียงลามกจากสิ่งที่ต้นข้าวทำดังออกมา จนพายุต้องพูดห้ามเธอไปเบา ๆ ว่าอย่าส่งเสียดังมากยิ่งเขาทำแบบนั้นต้นข้าวยิ่งรู้สึกตื่นเต้นไปหมด เธอเร่งจังหวะรัวเร็วและอยากให้เขาเสร็จรอบแรกแล้ว พายุฝืนตัวเองไม่ให้ส่งเสียงอะไรออกไป เขาเชิดหน้าขึ้นหลับตาพริ้มรับความเสียวซ่านที่คนรักมอบให้ ต้นข้าวขยับหัวเร็วกว่าเดิม พร้อมใช้มือทั้งสองข้างช่วยเร่งจังหวะไปด้วย“ซี้ด~” เสียงทุ้มกระเส่าดังเบา ๆ เพราะเริ่มทนไม่ไหวต้นข้าวผละหน้าออกมาสลับโลมเลียและเอามันเข้าปากซ้ำแล้วซ้ำเล่า พายุหลุบมองเธออีกครั้ง เพราะตอนนี้ความสุขของเขาอยู่ที่ส่วนปลายและพร้อมปลดปล่อยออกมาแล
# ลานแคมป์ปิ้งพายุแบกของมาวางไว้ตรงลานกว้างริมน้ำตก เขาเลือกมุมที่ไม่ค่อยมีคนมากางเต็นท์ตรงนี้มากนัก แม้วันนี้จะมีคนมาบ้างเพราะเป็นวันหยุด แต่ก็ไม่ได้เยอะจนแออัดเกินไป“พี่ยุ อันนี้คืออะไรคะ ข้าวต้องเอาไปไว้ตรงไหน?” ร่างเล็กยกอุปกรณ์ขึ้นมาชูให้เขาดู พายุเดินไปหาคนตัวเล็กและหยิบแผ่นวิธีการกางเต็นท์และอุปกรณ์ต่าง ๆ มาสอนเธอ เขาเองไม่ค่อยได้มาเที่ยวแบบนี้มากนัก แต่เพราะรู้ว่าจะได้มาเที่ยวกับคนรัก พายุก็ศึกษาข้อมูลและวิธีการทุกอย่างไว้หมดแล้ว“ที่รักจับตรงนี้ เดี๋ยวพี่ทำตรงนี้เอง”“โอเคค่ะ”ทั้งสองคนช่วยกันกางเต็นท์กันวุ่นวายเล็กน้อย แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดี เพราะพายุเขาจัดการเองแทบจะทั้งหมด ต้นข้าวได้แต่ทำในสิ่งที่เขาสั่งออกมาพายุเข้าไปในเต็นท์เพราะจะจัดการที่นอนและทำความสะอาดข้างในให้ ต้นข้าวเห็นเขาเข้าไป เธอรีบพุ่งตัวตามเข้าไปทันทีร่างเล็กคลานและแทรกตัวเข้ามานอนราบไปกับผ้าใบที่ยังไม่มีที่นอนปู พายุหลุบมองคนใต้ร่างและถามออกไป“ทำอะไรข้าว พี่ยังไม่ได้เช็ดเลย”“ไม่เปื้อนหรอกค่ะ ของใหม่นะ กลิ่นยังใหม่อยู่เลย ไม่เชื่อพี่ลองดม” ต้นข้าวเอื้อมแขนไปคล้องลำคอหนาและดึงเขาลงมาใกล้หน้าตัวเอง พา
หลายวันผ่านไปร่างเล็กของต้นข้าวกำลังเตรียมเสื้อผ้า เพราะวันพรุ่งนี้พายุจะพาเธอไปเที่ยวต่างจังหวัด"ที่รักเสร็จหรือยัง พี่เหงา” เสียงทุ้มพูดขึ้นด้านหลัง ต้นข้าวที่นั่งอยู่ตรงพื้นหันไปมองเขาและพูดตอบกลับไป“ใกล้เสร็จแล้วค่ะ ของพี่ ข้าวเอาชุดนอนไปสองตัวนะ”พายุย่อตัวลงและเข้ามากอดคนรักจากทางด้านหลัง พร้อมกับพรมจูบแก้มเธอรัว ๆ ต้นข้าวหัวเราะออกมา เพราะหนวดเขามันทิ่มแก้มเธอจนจั๊กจี้ไปหมด“อื้อ! อย่ามากวน ข้าวเก็บเสื้อผ้าอยู่นะ”คนตัวสูงไม่ฟังคำห้ามของเธอ พายุเลื่อนมือมาบีบหน้าอกทั้งสองข้างของเธอเล่นไปมา และเริ่มใช้ปากดูดเบา ๆ ตรงซอกคอขาว“อื้อ~ ข้าวบอกว่าอย่ากวนไง”“ห้ามพี่แต่ก็ไม่ผลักเลยนะ เคลิ้มเชียว”ต้นข้าวหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เธอหันหน้าไปหาเขาและนั่งคร่อมตักแกร่งเอาไว้ แขนเรียวคล้องลำคอหนาเอาไว้แน่น พายุนั่งลงไปนั่งกับพื้นห้องและเอามือบีบก้นกลมเล่น“พี่ยุรักน้องข้าวไหมคะ?”“พี่ยุรักน้องข้าวที่สุดครับ”ร่างเล็กยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ และกดจูบปากเขารัว ๆ “พูดแบบนี้ข้าวก็เขินนะ”“นี่ขนาดเขินนะ”ทั้งสองคนยิ้มหวานให้กัน บ่งบอกว่าตอนนี้กำลังคลั่งรักกันขนาดไหน ดวงตากลมของต้นข้าวมองสำรวจกล้ามหน้าแ


![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




