Episode – 4/2

เอ็มมานูเอล คาร์ลอฟ บุตรชายคนที่สองของเอดิสัน ในยามนี้กำลังใช้ความคิดและวิเคราะห์เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันเจรจาระหว่างคาร์ลอฟและโรนัลเดล สองแขนที่ยกกอดยามนี้กำลังกระชับแน่นขึ้น ปลายนิ้วชี้เคาะลงบนต้นแขนเบา ๆ ก่อนริมฝีปากหนาจะค่อย ๆ ฉีกยิ้มเมื่อตัดสินใจกับอะไรบางอย่าง ใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่แพ้มาเวอริคหันมองน้องชายอย่าง อิการาชิ คาร์ลอฟ ถึงจะต่างมารดาแต่สายเลือดที่ไหวเวียนครึ่งหนึ่งคือคาร์ลอฟเหมือนกัน

“ท่านพี่มีเรื่องอะไรจะพูดหรือเปล่าครับ?” อิการาชิเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

“แกมีความเห็นยังไงกับเรื่องในตอนนี้” ไม่ตอบแต่ถามกลับพร้อมมองหน้าน้องชายเพื่อรอฟังคำตอบ

“อืม... ก็น่าจะสนุกอยู่นะครับในเมื่อท่านพี่มาเวอริคลุกขึ้นมาต่อต้านขนาดนี้ แต่มันเป็นผลดีกับตัวท่านพี่ด้วยไม่ใช่หรือไงครับ?” อิการาชิเอียงศีรษะเล็กน้อย มือที่จับด้ามดาบกำลังเคาะปลายนิ้วชี้เบา ๆ ราวกับตัวเขาเองก็กำลังใช้ความคิดอยู่เหมือนกัน

“ที่แกว่ามาก็อาจจะใช่ แต่อิการาชิ... แกเชื่อไหมล่ะว่าคนที่จะชนะคือมาเวอริค”

“...ทำไมท่านพี่ถึงคิดเช่นนั้น?” รอยยิ้มบนใบหน้าอิการาชิหายไป

“ไม่รู้สิแต่มันเป็นลางสังหรณ์ของฉัน”

“...”

“เพราะฉะนั้นแกมาร่วมมือกับฉันเสียสิน้องชาย” เอ็มมานูเอลยิ้มกว้างแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าอิการาชิ “แกเองก็เกลียดไม่ใช่หรือไง ไอ้พ่อเฮงซวยแบบนี้น่ะ?” เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วยิ้มอย่างพึงพอใจยามนัยน์ตาของอิการาชิเผยมาให้เห็น

"หมายความว่าท่านพี่ชวนผมทรยศท่านพ่อใช่ไหม?"

“ใช่ ฉันรับรองว่าแกจะไม่เสียใจ ว่าไง?” ยื่นมือออกมาด้านหน้าเพื่อยืนยันการเป็นพันธมิตรชั่วคราว แต่เดิมทีทั้งสองคนก็แทบจะไม่ได้สนใจกันอยู่แล้ว เพราะเป้าหมายจริง ๆ นอกจากบิดาอย่างเอดิสันแล้ว ก็คือพี่ชายคนโตอย่างมาเวอริค อิการาชิใช้ความคิดอยู่หลายนาทีก่อนตัดสินใจยื่นมือมาจับมือพี่ชายแล้วบีบแน่น

“ผมเอาด้วยและผมหวังว่าการตัดสินใจของท่านพี่จะไม่ทำให้ผมผิดหวังนะครับ”

“เชื่อมือฉันเถอะน่า” เมื่อตกลงที่จะหักหลังบิดาด้วยกัน ทั้งสองก็พูดคุยถึงแผนการและความเป็นไปได้ของสถานการณ์ในตอนนี้

ด้านอเล็กซานเดอร์

อเล็กซานเดอร์เดินกลับขึ้นมาข้างบนด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งเสียจนเขาแทบลากเท้าไม่ออก ขาทั้งสองข้างมันหนักไปหมด แต่ส่วนหนึ่งมันเป็นความผิดของเขา ทุกครั้งที่เอดิสันให้อเล็กซานเดอร์ฝึกมาเวอริค เขามักจะโกรธเกรี้ยวและอาฆาตมาเวอริคเสียจนหนักมือไปทุกครั้ง รวมถึงระบายความอัดอั้นที่อเล็กซานเดอร์แบกมาตลอดหรือจะพูดให้เข้าใจกันโดยง่าย คนที่พูดเรื่องความสัมพันธ์ของเขากับเอดิสันก็คือตัวอเล็กซานเดอร์เอง เพราะความโกรธแค้นที่พอกพูน ทำให้มือหนึ่งของคาร์ลอฟขาดสติและสูญเสียความเยือกเย็นไปในที่สุด

“ท่านอเล็กครับ ท่านเอดิสันเรียกให้ไปพบที่ห้องนอนครับ”

“อืม” อเล็กซานเดอร์ตอบรับก่อนเปลี่ยนเส้นทางเดินไปยังห้องนอนของเอดิสัน ระหว่างทางเขาเจอกับเนวิตา ภรรยาคนที่สี่ของเอดิสันและยังเป็นผู้หญิงที่สวยจนครั้งหนึ่ง เอดิสันเคยลุ่มหลง ซ้ำยังเคยเป็นเป้าหมายที่อเล็กซานเดอร์อยากฆ่ารองลงมาจากมาเวอริค เนวิตาเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในบรรดาภรรยาของเอดิสัน ถึงตอนนี้จะอายุ 55 ปี แล้วแต่เธอก็ยังสวยที่สุดอยู่ดีและเขาเกลียดความสวยนั้น ความสวยที่พรากคนรักของเขาไปแม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาหนึ่งก็ตาม

“เอ่อ...” และเนวิตายังเป็นเพียงคนเดียวที่หาหนทางหลุดพ้นจากตระกูลนี้ เธอทักอเล็กซานเดอร์อย่างหวาดกลัวแต่ก็รวบรวมความกล้าเอ่ยถามออกไป “เห็นอูรีเอลหรือเปล่าคะ?” เนวิตาถามถึงลูกชายของเธอแล้วหลบตาคู่คมที่มองมาอย่างไม่ชอบใจ

“ลูกเธอไม่ใช่หรือไง จะมาถามหากับฉันทำไม”

“ขอโทษค่ะ”

“น่ารำคาญ” เดินผ่านเนวิตาไปทันที เธอถอนหายใจแล้วออกตามหาลูกชายที่หายไป อเล็กซานเดอร์เดินมาถึงห้องนอนของเอดิสัน เขาเคาะประตูแล้วเปิดเข้าไปก่อนจะปิดล็อกประตูให้สนิท เอดิสันกำลังระบายความโกรธลงกับข้าวของในห้อง นัยน์ตาสีน้ำตาลทองกวาดมองสภาพของห้องนอนแล้วหยุดที่เอดิสัน แม้จะผ่านมาสามวันแล้วแต่ความโกรธของเอดิสันก็ยังไม่จางหาย

“เอดดี้” อเล็กซานเดอร์เรียกคนรักก่อนก้าวข้ามเศษของที่แตกกระจายแล้วตรงไปหาเอดิสัน เอดิสันหันมองคนเรียกก่อนก้าวเข้ามาหาคนรัก สองมือคว้าหมับเข้าที่เสื้อแล้วกำแน่น

“มันบอกหรือเปล่า! มาเวอริคมันยอมพูดออกมาหรือยัง?” เอ่ยถามทันทีที่เห็นหน้าอเล็กซานเดอร์ แววตาของเอดิสันมีแต่ความขุ่นเคืองและความกังวล อเล็กซานเดอร์ส่ายหน้าก่อนโอบกอดคนรักแล้วลูบหลังแผ่วเบา

“มาเวอริคไม่ยอมบอกแต่ผมพอจะรู้ว่ามันบอกเรื่องอะไรกับโรนัลเดล” พูดจบก็พาเอดิสันมานั่งลงบนเตียง ส่วนอเล็กซานเดอร์คุกเข่าลงตรงหน้า ฝ่ามือหยาบที่มีแต่รอยแผลเป็นกุมมือคนรักไว้แน่น “เรื่องความสัมพันธ์ของผมกับคุณคงเป็นหนึ่งในนั้น” บอกไปตามที่คาดเดาไว้ในใจ

“ว่ายังไงนะ?” เอดิสันถามอย่างไม่เชื่อหู “ทำไมนายถึงคิดว่าเป็นเรื่องนั้น”

“วันนี้มาเวอริคถามผมว่าหนึ่งในลูกของคุณมีใครที่เกิดจากผมบ้าง” อเล็กซานเดอร์กดจูบลงบนหลังมือคนรักแล้วแช่จูบไว้แบบนั้นราวสามนาทีก่อนเงยหน้าขึ้นสบตากับเอดิสันที่มองลงมา “และมันยังคาดเดาเรื่องที่คุณท้องได้ขึ้นมาอย่างถูกต้อง” ประโยคที่ออกมาจากปากอเล็กซานเดอร์ทำเอดิสันนั่งไม่ติด

“แล้วนายตอบมันไปว่ายังไง”

“ผมตอบแค่คำถามแรกน่ะ ว่าผมเป็นหมันนั่นหมายถึงไม่มีใครคนไหนที่เป็นลูกของผม”

“เจ้าเด็กนั่น... มันจะฉลาดมากเกินไปแล้ว เกินกว่าที่ฉันต้องการ” เอดิสันกัดฟันพูดก่อนผ่อนลมหายใจแล้วระงับความโกรธของตน นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มมองลงมาที่คนรักก่อนเอื้อนเอ่ยประโยคหนึ่งที่เรียกรอยยิ้มจากอเล็กซานเดอร์ “จูบฉันเดี๋ยวนี้” ริมฝีปากของเอดิสันถูกอเล็กซานเดอร์ครอบครองทันทีพร้อมร่างกายที่เอนลงบนเตียง ก่อนอเล็กซานเดอร์จะมอบความรักที่เขามีให้กับเอดิสัน เอดิสันก็พร้อมรับและพร้อมมอบความรักนั้นกลับคืน

แต่หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วัน ความเงียบสงบของตระกูลคาร์ลอฟก็ต้องหายไปเมื่อได้รับรายงานมาว่า ‘เครื่องบินส่วนตัวของโรนัลเดลลงจอดที่สนามบินอิงเกรเซียนเรียบร้อย’ เมื่อนั้นก็ถึงเวลาที่เอดิสันและคาร์ลอฟจะเคลื่อนไหว

เริ่มการปะทะ

“ทั้งหมดนี้เป็นข้อมูลการเข้าพักของสมาชิกหลักตระกูลโรนัลเดลครับ” กระดาษเพียงไม่กี่แผ่นที่ระบุข้อมูลการเข้าพักถูกยื่นให้กับเอดิสัน เอดิสันมองดูคร่าว ๆ แล้วออกคำสั่งในทันที

“ส่งคนระดับล่างไปก่อกวนเพื่อประเมินความพร้อมของพวกมัน”

“รับทราบครับ” เอดิสันมองคนที่เดินออกไปก่อนหันกลับมาแล้วเริ่มแจกแจงคำสั่งอื่นต่อ อเล็กซานเดอร์เพียงแค่ยืนมองคนรักด้วยสายตาภาคภูมิแต่เพียงครู่เดียว ก็ต้องปรับสายตาให้กลับมาเรียบนิ่งไร้ความรู้สึกเหมือนเดิม จนกระทั่งทั้งห้องเหลือเพียงพวกเขาสองคน

“พักหน่อยนะครับ วันนี้คุณใช้ความคิดหนักเกินไปแล้ว” อเล็กซานเดอร์เอ่ยบอกพลางแตะไหล่แผ่วเบา

“ฉันยังพักไม่ได้ตราบใดที่ยังไม่ได้รับรายงานใหม่” เอดิสันเอ่ยตอบก่อนชะงักแล้วหมุนเก้าอี้หันมาหาคนด้านหลัง อเล็กซานเดอร์ยิ้มบางแล้วคุกเข่าลงทันที “นายจะอยู่กับฉันใช่ไหมอเล็ก?” เอ่ยถามเสียงเรียบแต่สายตากลับบ่งบอกทุกอย่างออกไป

“ครับ ผมจะอยู่ข้างกายเอดดี้เสมอ” จับมือคนรักขึ้นมาแล้วกดจูบลงบนหลังมือแผ่วเบา เอดิสันโน้มกายลงกอดก่อนผละมองใบหน้าคนรักแล้วแนบริมฝีปากเข้าหากัน ไม่ว่าจะกี่สิบปีที่อยู่ด้วยกันมาอย่างยาวนาน อเล็กซานเดอร์ก็ยังคงเป็นเพียงคนเดียวที่ทำให้ตนรู้สึกปลอดภัย และเป็นเพียงคนเดียวที่ทำให้คนอย่างเอดิสันมอบความรักทั้งหมดที่มีให้ ริมฝีปากที่แนบแน่นสลับบดเบียดและเคล้าคลึงกันไปมาแผ่วเบา ยามนี้ค่อย ๆ ผละออกอย่างอ้อยอิ่ง

“เอดดี้ยังคงหวานเหมือนเดิมเลยนะครับ”