Episode – 4/3

“นี่ อายุขนาดนี้แล้วเลิกปากหวานใส่ฉันได้แล้ว” เอดิสันเอ่ยบอกก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆ ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ลึก ๆ ในใจก็ชอบที่อเล็กซานเดอร์พูดแบบนี้อยู่ดี

ก๊อก ๆ

จนกระทั่งเวลาผ่านไปสักพักเสียงเคาะประตูดังขึ้น เอดิสันกับอเล็กซานเดอร์จึงกลับมาเป็นเจ้านายและลูกน้องดังเดิม เมื่อได้รับอนุญาตจากผู้เป็นนาย ประตูห้องจึงเปิดออกและตามด้วยคนของเอดิสันที่เดินเข้ามา

“มีรายงานจากคนของท่านเอ็มมานูเอลที่รอดมาได้ครับ” เอดิสันมองคนที่เข้ามารายงานก่อนพยักหน้าให้พูดได้ “ท่านเอ็มมานูเอลส่งคนไปโรงแรมที่เอเวอร์เร็ตต์กับลูกสาวเข้าพัก คนของเราถูกจัดการเรียบครับ” และความเป็นจริงที่ได้รับรายงานนี้ มันก็พลันทำให้อารมณ์ของเอดิสันเปลี่ยนในพริบตา

“อ่อนแอ อ่อนแอเกินไปแล้ว! ไอ้พวกขยะ!” เอดิสันตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว อยู่ในถิ่นของตัวเองแท้ ๆ แต่กลับแพ้ยิ่งกว่าหมา! คาร์ลอฟเสียศักดิ์ศรีจนได้! แต่เอดิสันก็ลืมไปว่าตนเองบอกให้ส่งคนระดับล่างไปป่วนพวกโรนัลเดล นั่นหมายความว่าคนที่ตายไปเป็นเพียงคนไร้ฝีมือเท่านั้น ขณะนั้นเองที่มีอีกคนเข้ามาเพื่อรายงาน

“คนของท่านอิการาชิที่ส่งไปโรงแรมที่ พอร์ช โรนัลเดล ลูกชายคนที่สามเข้าพักได้รายงานว่าเราจัดการคนของโรนัลเดลได้สองคนครับ ส่วนทางเราเสียยี่สิบคน รอดกลับมาได้สามคนครับ”

“เจ้าพวกบ้านั่น...! พวกแกควรจะฆ่ามันได้มากกว่าสองไม่ใช่หรือไง!” เอดิสันกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ อเล็กซานเดอร์อยากบอกให้ใจเย็นเพราะกลุ่มคนที่ส่งไปล้วนเป็นพวกระดับล่างที่มีฝีมือแค่พอใช้ได้ แต่จะให้พูดหักหน้าคนรักมันก็ไม่ใช่สิ่งที่ควรทำ

“ทางคุณหนูแวนด้ามีรายงานมาว่าคนที่ส่งไปทาง โจไซอาห์ โรนัลเดล บุตรชายคนที่สี่ถูกจัดการเช่นกันครับ ไม่เหลือรอดกลับมาแม้แต่คนเดียว”

“คนของแวนด้าไม่เหมาะกับงานแบบนี้ ทำไมถึงยังส่งไป?” อเล็กซานเดอร์เป็นคนเอ่ยถาม

“คุณหนูอยากโละชุดนี้ทิ้งครับ”

“อีกแล้ว?” คำตอบที่ออกมาทำอเล็กซานเดอร์หงุดหงิดเล็กน้อย เพราะแวนด้าเป็นคนที่เบื่อง่าย ลูกน้องของเธอจึงมักถูกโละทิ้งเพื่อเปลี่ยนใหม่บ่อยครั้ง

“ขออภัยครับ มีรายงานจากคนของท่านอูรีเอล ท่านอูรีเอลได้ส่งคนในสังกัดไปทาง รามิเอล โรนัลเดล ลูกชายคนแรกเข้าพัก มีรอดกลับมาเพียงคนเดียวครับและตอนนี้อยู่ในอาการหวาดผวา”

“ฆ่าทิ้งซะ มันหมดประโยชน์แล้ว” เอดิสันออกคำสั่ง

“ครับท่าน”

“นายท่านเอดิสันครับ คนของท่านมาเวอริคที่ถูกส่งไปยังที่พักของ เจฟรีย์ โรนัลเดล ทำการหักหลังคาร์ลอฟและเข้าร่วมกับโรนัลเดลครับ”

“มาเวอริค!” เอดิสันรู้ได้ทันทีว่านั่นต้องเป็นคำสั่งของมาเวอริคเป็นแน่ แต่ลืมอะไรไปหรือเปล่าว่าที่จริงแล้วมาเวอริคอยู่ห้องใต้ดินคงไม่มีทางออกคำสั่งได้ง่าย ๆ แต่อเล็กซานเดอร์กลับรีบก้าวเท้าออกไปยังห้องใต้ดินทันที หากลองคิดอย่างใจเย็น ในวันที่เจรจาแล้วโผล่พรวดเข้ามาพูดกับโรนัลเดลแบบนั้น ไม่ใช่ว่ามันเป็นแผนหรอกหรือ? หรือไม่มาเวอริคก็คิดหักหลังคาร์ลอฟมาแต่แรก? นั่นสินะ คำตอบมันก็ชัดเจนตั้งแต่ที่ได้รับรายงานแล้วนี่

สัตว์ที่เลี้ยงไม่เชื่อง เห็นทีคงต้องกำจัดแล้วสิ

พออเล็กซานเดอร์ออกไปแล้ว เอดิสันก็ทำใจให้เย็นลงก่อนนั่งลงบนเก้าอี้แล้วออกคำสั่ง “ฝั่ง พอร์ช โรนัลเดล เสียคนมากสุดงั้นเหรอ... ส่งคนฝีมือดีไปที่นั่น จัดการคนของมันให้เท่ากับที่คนของคาร์ลอฟตายไป”

“รับทราบครับนายท่าน!” เมื่อได้รับคำสั่งจากผู้นำ ทุกคนต่างเร่งรีบกระจายคำสั่งและเลือกคนมีฝีมือระดับกลางค่อนไปทางสูงเล็กน้อยส่งไปยังสถานที่ที่ พอร์ช โรนัลเดล พักอยู่ทันที

ห้องใต้ดิน

ห้องใต้ดินที่อับชื้นตอนนี้มีเสียงของมาเวอริคและอเล็กซานเดอร์ที่ปะทะกันอย่างดุเดือด มาเวอริคได้พักจนพอมีแรงแล้วและทันทีที่เห็นอเล็กซานเดอร์เดินลงมาหาเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ มาเวอริคก็รู้ได้ทันทีว่าคนของเขาเข้าร่วมกับโรนัลเดลสำเร็จ ส่วนตอนนี้มาเวอริคกำลังสกัดอเล็กซานเดอร์ได้บางส่วน จริงอยู่ที่อเล็กซานเดอร์เก่งแต่มาเวอริคที่โดนอเล็กจัดการมาตลอด เขาได้เรียนรู้และจดจำแพทเทิร์นการต่อสู้ของอเล็กซานเดอร์ไว้หมดแล้ว

ผัวะ!

ท่อนขาแข็งแรงเกินวัยเตะเข้าที่ท้องของมาเวอริคเต็มแรง มาเวอริคกระเด็นลงบนเตียงนอนเก่า ๆ พร้อมกับความจุกที่โถมเข้าหา ใช่ เขาจำได้หมดก็จริง แต่มันก็ยากที่จะสวนกลับไปตรง ๆ หรือหลบให้พ้นโดยไม่โดนแม้แต่รอยขีดข่วน ถ้าหากเขาอยู่ในสภาพที่พร้อมกว่าที่เป็นก็อาจจะรับมือไหว

หมับ!

อเล็กซานเดอร์คว้าคอของมาเวอริคแล้วออกแรงบีบก่อนตวาดถามอย่างโกรธเกรี้ยว

“มันเป็นแผนของแกใช่ไหม! ทั้งหมดนี่มันมาจากแกใช่ไหมมาเวอริค!” อเล็กซานเดอร์หอบหายใจหลังจากตวาดจบ เขาปล่อยมือออกจากคอของมาเวอริคแล้วยกมือขึ้นเสยผมลวก ๆ ก่อนยกเท้าเหยียบหน้าอกกว้างแล้วกดขยี้ลงไป “ตอบฉันมา!” เมื่อเห็นมาเวอริคเงียบ อเล็กก็ยิ่งหงุดหงิดเพิ่ม

“คุณไม่รู้สึกเบื่อหรือไงกับการหลบซ่อนความสัมพันธ์ของคุณกับพ่อน่ะ?” มาเวอริคทำเป็นไม่ได้ยินคำถามของอเล็กซานเดอร์ เขาแค่พูดไปตามที่คิดและแม้จะเจ็บหน้าอก แต่เขาจะไม่แสดงออกมาเด็ดขาด ตอนนี้มาเวอริคคิดว่าเขายังมีโอกาส โอกาสที่จะพูดให้อลเกซานเดอร์เปลี่ยนใจหรือใจอ่อนลงบ้าง ยังไงความปรารถนาเดียวกับคนตรงหน้าก็คงมีแค่ ได้รักกับพ่อของเขาอย่างมีความสุข โดยไม่ต้องหลบซ่อนใด ๆ อีกต่อไป

“พล่ามอะไรของแก”

“ก็แค่คิดว่าคุณไม่เบื่อหรือไงที่ต้องหลบซ่อนทั้งที่คุณอยากกอดอยากหอมเขาข้างนอกบ้างน่ะ ทำแต่ในห้องในที่แคบ ๆ แบบนั้นมันดีแล้วเหรอ? คนรักกันจริงหรือเปล่า?” ตั้งใจยั่วยุโดยแท้และหวังว่าการยั่วยุของเขาจะส่งผล

“หุบปาก” อเล็กซานเดอร์กัดฟัน เขาลงแรงที่เท้าจนมาเวอริคต้องกัดฟันแต่อย่าคิดว่ามาเวอริคจะยอมแพ้เด็ดขาด

“ผมช่วยคุณได้ แค่บอกความจริงมา อึก ผมจะช่วยให้คุณกับพ่อไม่ต้องปิดบังอีกต่อไป”

“...” ยอมรับว่าอเล็กซานเดอร์หวั่นไหว มาเวอริคเห็นทีจึงพูดต่อ

“ผมแค่ต้องการความจริงของทุก ๆ เรื่อง ผมสัญญาว่าจะทำให้คุณกับพ่อได้รักกันอย่างเปิดเผยเพราะผมเองก็ต้องการแบบนั้น ...ผมไม่ต้องการฆ่าคุณ”