เข้าสู่ระบบแชร์
Chapter 12
วันที่เผยแพร่:
2026-10-23 20:50:25“เลิกเรียนกี่โมง” วันเดย์เอ่ยถามออกัส
“…” ออกัสทำเป็นเงียบไม่ยอมตอบ
“บ่าย 3 แล้วเวลาเรียนกับเวลาเลิกตรงกันหรือเปล่า ผมไม่อยากไปทำให้ใครเสียการเรียนเพราะผมหรอกนะ” วันเดย์จึงตอบคำถามตัวเองพร้อมกับแดกดันออกัสไม่เลิก
“ก็ถ้ารู้ว่าทำไม่ได้จะมารับงานทำไม ถามไม่คิด บ่าย 3 เจอกัน”
ออกัสหันมองวันเดย์เล็กน้อยแล้วเดินขึ้นอาคารไป เพราะเขาเองก็เหนื่อยจะสนทนากับวันเดย์แล้วเช่นกัน ตลอดทั้งวันในชั่วโมงเรียนเขาคิดถึงคนขับรถใหม่อยู่ตลอดเวลา ใจหนึ่งก็อยากจะไปบอกพ่อเปลี่ยนคนมาให้ใหม่ แต่อีกใจก็กลัวจะหาว่าขี้ขลาดถึงกับต้องเปลี่ยนคน
ในเมื่อเสียเงินไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้ โดยเฉพาะกับคนแบบนั้น ออกัสจึงคิดวางแผนขึ้นมา ในเมื่อไปบอกพ่อให้เปลี่ยนคนออกไม่ได้ เขาก็จะหาทางทำให้วันเดย์ต้องมาขอลาออกไปเองเสียเลย
ช่วงพักเที่ยง
“ไอ้กัสเมื่อเช้ากูเห็นมีคนขับรถมาส่งมึง นี่มึงรับคนขับรถใหม่มาเหรอ” เสียงของวายุดังขึ้นหลังจากที่ทุกคนมาพร้อมหน้ากันที่โรงอาหาร
“ใช่ หมู่นี้เรียนหนัก งานก็เยอะ ขี้เกียจขับเองก็เลยคิดว่ามีคนขับรถน่าจะดีกว่า”
“เราว่าก็ดีนะ ช่วงนี้พวกเราเรียนเยอะจะตาย วายุเองก็เหมือนกันเห็นบางทีไปเที่ยวกลับดึก ๆ อันตรายนะ น่าจะหาคนขับรถกับเขาบ้าง”
“พอเลยมุก เธอก็เห็นด้วยกับไอ้กัสตลอด เราไปเข้าห้องน้ำดีกว่า เบื่อเพื่อนลำเอียง” ว่าจบวายุก็รีบวิ่งออกไป สงสัยจะอั้นมานาน
ออกัสนั่งมองเพื่อนสนิทสองคนเถียงกันไปมา ก่อนจะเห็นข้อความที่แสดงเบอร์แปลก ๆ ปรากฏขึ้นที่หน้าจอมือถือ
ติ๊งงง [เลิกเรียนแล้วโทรมา 062-XXX-9362 วันเดย์]
ข้อความที่ระบุถึงคนขับรถของออกัสนั่นเอง ที่น่าสงสัยคือวันเดย์มีเบอร์ของเขาได้ยังไง ในเมื่อตอนเช้าเราทั้งสองคนไม่ได้แลกเบอร์อะไรกันเลย
ปกติออกัสไม่ชอบให้เบอร์ใครสุ่มสี่สุ่มห้าอยู่แล้ว คนที่จะมีเบอร์เขาได้ต้องเป็นกลุ่มเฉพาะครอบครัว เพื่อนสนิท หรือไม่ก็คนที่มีธุระสำคัญด้วยเท่านั้น
ออกัสไม่ปล่อยให้ความสงสัยนี้ไปจนถึงเวลาเลิกเรียน เขารีบต่อสายไปหาเจ้าของข้อความที่ส่งมาทันที
ตู๊ดดด ตู๊ดดด ตู๊ดดด ตู๊ด ออกัสต่อสายหาอีกฝ่ายไม่นานปลายสายก็รับ
“ไหนว่าเลิกบ่าย 3” คนปลายสายเอ่ยถามขึ้นทันทีทึ่รับสายังไง
“พี่เอาเบอร์ผมมาได้ยังไง” ออกัสไม่ได้ตอบคำถามของวันเดย์ แต่เลือกที่จะถามคำถามที่ข้องใจแทน
“แล้วทำไมผมถึงจะมีเบอร์คุณไม่ได้”
“ผมถามพี่ดี ๆ”
“เจอมาที่เสาไฟฟ้าหน้าหมู่บ้าน ตอนแรกนึกว่าเบอร์น้องพลอยลูกแม่ค้าส้มตำปากซอย เสียดายนะเนี่ยดันมาเป็นเบอร์คุณ” วันเดย์ตอบกลับออกัสกวน ๆ
“พี่เดย์!!!!” ออกัสเผลอตะโกนออกมาเสียงดังจนเพื่อนร่วมคลาสเรียนร่วมถึงอาจารย์ต่างพากันหันมามองที่เขาคนเดียว
“นักศึกษาค่ะ ช่วยลดเสียงด้วย เวลาเรียนงดเล่นมือถือนะคะ” อาจารย์เอ่ยตักเตือนก่อนจะหันไปสอนต่อ
“สรุปยังไม่เลิกเรียนใช่ไหม เบอร์นี้เอาไว้รับสายสำคัญหรือสายที่มีธุระจำเป็น ถ้าไม่มีอะไรก็ไม่ต้องโทรมาเข้าใจไหม แค่นี้นะ” แล้ววันเดย์ก็กดตัดสายออกัสทิ้งทันที
ตั้งแต่เกิดมาออกัสไม่เคยถูกใครตัดสายใส่มาก่อน ตอนนี้เขาอาจจะยังทำอะไรไม่ได้ คงต้องรอให้ถึงเวลาเลิกเรียนก่อน จะต้องจัดการให้รู้เสียบ้างว่าไม่ควรมาเสียมารยาทกับเจ้านายอย่างเขาแบบนี้
15.00 น.
“วันนี้ไปเดินเล่นกันไหมกัส พวกเราไม่ได้ไปช็อปปิงกันนานแล้วนะ เห็นว่ามีแบรนด์รองเท้าแบรนด์ดังมาเปิดสินค้ารุ่น Limited วันนี้ด้วย” ไข่มุกเอ่ยปากชวนออกัสหลังจากที่ออกมาจากห้องเรียนในคาบวิชาสุดท้าย
“ก็ดีนะ รองเท้าคู่เก่าเราก็เริ่มจะแย่แล้ว ไอ้วายุไปด้วยกันไหม”
ไข่มุกเห็นว่าออกัสคุยกับวายุก็เดินออกไปโทรหาคนที่บ้านว่าไม่ต้องมารับ เดี๋ยวเธอจะกลับเอง
“กูมีนัดไปทำธุระกับที่บ้าน พวกมึงไปกันสองคนแล้วกันนะ ไว้คราวหน้า”
“อะไรวะ หมู่นี้ติดบ้านตั้งแต่เมื่อไร เอะอะกลับบ้านตลอด”
พักหลัง ๆ มานี้ที่บ้านวายุมีเรื่องยุ่ง ๆ ทำให้วายุต้องไปช่วยตลอด เลยทำให้หลายครั้งวายุก็อดไปใช้เวลาว่างกับพวกเพื่อน ๆ เหมือนเมื่อก่อน แต่เพื่อนทั้งสองคนก็เข้าใจวายุดี
“เออ ๆ ไว้คราวหน้า” แล้วไข่มุกก็เดินกลับมาหาพวกเขาที่หน้าตึกดังเดิม
“เจอกันพรุ่งนี้มึง เจอกันพรุ่งนี้นะมุก”
“โอเค เจอกันพรุ่งนี้/เจอกันพรุ่งนี้” ว่าจบวายุก็แยกตัวออกไปอย่างรวดเร็ว
ก่อนที่รถหรูของออกัสจะขับเข้ามาจอดตรงหน้าแบบพอดิบพอดี คนขับรถคนใหม่รีบลงมาเปิดประตูรถให้อย่างรู้หน้าที่
“นี่มันรุ่นพี่คนนั้นไม่ใช่เหรอ” ไข่มุกเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าคนขับรถใหม่ของออกัสคือใคร
บทล่าสุด
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 37
“มึงฝันเหรอวายุ” ออกัสเลยกวนกลับ“อะไรวะ แค่นี้ต้องหวงด้วย” วายุแกล้งบ่นอุบอิบออกมา“หวงอะไรของมึง พูดมาก เดี๋ยวถ้ามึงเอารถมาจอด กูจะคิดวันละพันเลย” ออกัสเอ่ยแกล้งเพื่อนสนิทอย่างวายุหลังจากที่เดินสำรวจจนพอใจ พวกเขาก็เตรียมตัวกันแยกย้าย วันนี้วายุไม่ได้ขับรถมา ตอนแรกออกัสตั้งใจว่าจะไปส่ง แต่วายุยืนยันว่าจะกลับเอง“เดี๋ยวมึงแวะให้กูลงที่ห้างแล้วกัน กูว่าจะแวะซื้อไอศกรีมไปฝากแม่หน่อย เห็นวันก่อนบ่นอยากกิน” วายุบอกกับออกัสในขณะที่เดินไปที่รถ“ไอศกรีม” คนขับรถของออกัสพูดขึ้นอย่าง งง ๆ“ไปร้านที่พี่ทำงานอยู่ก็ได้ครับ” ออกัสเอ่ยขึ้น วันเดย์ทำหน้างง ๆ แต่ไม่พูดอะไรก่อนจะออกรถไปยังเป้าหมายที่เขาบอกเย็น ๆ แบบนี้ห้างสรรพสินค้ามีผู้คนมาใช้บริการมากทำให้ที่จอดรถดูแน่นไปหมด วันเดย์พาวนอยู่สักพักถึงจะได้ที่จอดรถ“มึง นั่นรถบ้านไข่มุกไม่ใช่เหรอ” วายุสะกิดออกัสก่อนจะชี้ให้เขาดู“คงจะมาทำธุระกับที่บ้าน” ออกัสตอบกลับอย่างไม่ได้คิดอะไร“เออ ๆ งั้นกูกลับก่อนนะ ไปก่อนนะครับพี่เดย์” วายุเดินแยกไปอีกทาง ส่วนออกัสกับวันเดย์ก็พากันเข้าไปในห้าง จุดมุ่งหมายคือร้านไอศกรีมที่
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 36
ออกัสพาเจ้าล็อตเต้มาไว้ที่ห้องนอน ก่อนที่จะไปเตรียมตัวอาบน้ำเข้านอน‘แค่ไม่รู้ว่าควรทำหน้ายังไงดีที่รู้ว่าตัวเองเกิดวันเดียวกับหมา’ จู่ ๆ ประโยคที่วันเดย์พูดก่อนจะแยกกัน ก็ดันแวบเข้ามาในหัว อะไรจะบังเอิญขนาดนั้นช่วงสายของอีกวัน“วันนี้ตอนเย็นคุณผู้หญิงให้ผมพาคุณไปดูที่ทำลานจอดรถ เผื่อว่าอยากต่อเติมอะไรเพิ่ม”“เมื่อวานก็บอกไปกับทางสถาปนิกแล้วนะ มีอะไรต้องเพิ่มอีก”“ก็ใช่ แต่คุณผู้หญิงบอกว่าอยากให้คุณไปดูจากสถานที่จริง จะได้ชัวร์ว่าอยากได้อะไรยังไง เพราะเดี๋ยวถ้าทำไม่ถูกใจ ต้องมาเสียเวลาทุบทิ้งสร้างใหม่อีก”“ก็ตามนั้นแล้วกันครับ เดี๋ยวเลิกเรียนผมไป ผมก็ไม่อยากมานั่งแก้ไขบ่อย ๆ เหมือนกัน” ตั้งแต่หอถูกทุบไป ตอนนี้ทีมก่อสร้างเข้าเคลียร์พื้นที่ตรงนั้นเป็นที่โล่ง ๆ จนเกือบหมด เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการทำลานจอดรถออกัสเองก็อยากเห็นเหมือนกัน ว่ามันพอจะทำอะไรได้อีก“ทั้ง 2 คนวันนี้เลิกเรียนไปไหนกันไหม ว่าจะชวนไปดูลานจอดรถที่กำลังจะทำ” ออกัสเอ่ยชวนเพื่อนทั้งสองคนหลังจากที่เลิกเรียนแล้ว“เรามีไปทำธุระกับแม่ ไว้คราวหน้านะกัส” ไข่มุกปฏิเสธออกมาก่อนจะเดินออกไป ออกัสมองเธอเดินไปจนลับตา แล้วจึงห
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 35
“น้อยคนนะที่ผู้ชายจะทำอาหารเก่ง เพราะเก่งทุกอย่างแบบนี้หรือเปล่า ถึงขับรถถูกใจเจ้ากัส” พ่อของออกัสเอ่ยชมวันเดย์ก่อนที่จะหันมามองหน้าเขา“ยิ้มอะไรของพี่” ออกัสเงยหน้ามองคนที่โดนพ่อเขาชมกำลังยืนยิ้มแล้วหันหน้ามาทางเขาอยู่ก่อนแล้วเลยถามขึ้น“เปล่าครับ คุณหนู” วันเดย์จงใจเน้นคำว่าคุณหนู เพราะเขารู้ว่าออกัสไม่ชอบเวลาที่เขาเรียกแบบนั้น“กัสอิ่มแล้ว ยังไงขอตัวก่อนนะครับ ต้องรีบไปทำงานส่งอาจารย์” ออกัสเอ่ยก่อนจะหันหลังเดินออกมา แต่ธันวาเรียกเขาเอาไว้เสียก่อน“พี่กัส เดี๋ยวก่อนครับ วันนี้พี่กัสเอาล็อตเต้ไปนอนด้วยได้ไหมครับ ช่วงนี้น้องซึม ๆ สงสัยเพราะพี่ไม่ค่อยมาหา” ธันวาบอกกับออกัส“ได้ ๆ เดี๋ยวพี่ขึ้นไปรับเอง” ออกัสเดินไปกดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้น 3 เพื่อรับลูกสาวสุดที่รัก ช่วงนี้เขาไม่ค่อยมีเวลามาหา เจ้าหมาตัวน้อยเลยอาจจะมีอาการเหงา คิดถึงเขาเลยทำให้ซึม ๆ ไป เป็นธรรมดาของหมาที่ค่อนข้างติดเจ้าของทันทีที่ได้ยินเสียงลิฟต์เปิด เจ้าลูกสาวแสนรู้ก็รีบวิ่งมาหาออกัสทันที เขาอุ้มล็อตเต้ขึ้นมาแนบอก แล้วกดลิฟต์ลงกลับมาชั้นล่าง ตอนนี้ทุกคนกำลังเตรียมตัวแยกย้ายไปพักผ่อน ส่วนคนขับรถของเข
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 34
“พี่เดย์!!!! พี่ช่วยเบาเสียงเพลงหน่อยได้ไหมครับ เสียงมันดังมากเลย” ออกัสตะโกนบอก“อะไรนะ!!!” วันเดย์แกล้งไม่ได้ยินถามออกัสซ้ำอีกครั้ง“ผมบอกให้เบาเสียงเพลงหน่อย หูจะแตกแล้ว!!!” ออกัสพยายามตะโกนออกไปสุดเสียงเท่าที่จะทำได้ แต่คำตอบที่ได้กลับมาทำเอาเขาพูดอะไรไม่ออกอีกเลย“อ๋อ เปลี่ยนเพลง ได้ ๆ ๆ”ตลอดทางออกัสพยายามตะโกนให้วันเดย์ลดเสียงก็ไม่สามารถทำได้ เขาต้องทนฟังเสียงเพลงดัง ๆ มาจนถึงบ้าน เขาไม่รู้ว่าตัวเองลงจากรถและยืนหน้าบ้านตัวเองนานแค่ไหน เพราะในหูตอนนี้ยังมีเสียงเพลงดังกึกก้องอยู่ตลอดเวลา จนนึกว่าตัวเขายังอยู่ในรถเสียอีก“พี่กัสเป็นอะไรครับ ผมเห็นพี่ยืนนิ่งอยู่ตรงนี้มาสักพักแล้วนะ” ธันวาเดินเข้ามาทักออกัสที่เห็นยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านพักตัวเอง“...”“พี่กัส!!”“เบาเพลงหน่อย!!!!” ออกัสตะโกนออกไปสุดเสียง จนธันวากระโดดขึ้นด้วยความตกใจ“ฮะ!!! พี่เป็นอะไรน่ะครับ” ออกัสไม่รู้ว่าจะตกใจอะไรก่อนดีเหมือนกันระหว่างตัวเองกับธันวามายืนอยู่ตรงนี้ตอนไหน“ไม่ใช่ ๆ เปล่า ๆ พี่ไม่ได้เป็นอะไร แล้วคนที่จะมาคุยเรื่องออกแบบมาถึงหรือยัง” ออกัสรีบปฏิเสธธันวา แล้วเอ่ยถามสถาปนิกที่มีนาเรียกมา“
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 33
“เคลิ้มอะไรครับ ผมก็แค่ง่วงนอน”“ไอ้เดย์มันดูดีใช่ไหมล่ะ เวลาอยู่กับเครื่องดนตรี เพราะตอนที่มันได้อยู่กับของพวกนี้ มันได้เป็นตัวของตัวเองมากที่สุดแล้วแหละ”“แล้วพี่จะมาบอกผมทำไมครับ มันก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับผมสักหน่อย” รุ่นพี่ในชมรมคนนั้นถือวิสาสะนั่งลงข้าง ๆ ออกัสจริง ๆ รุ่นพี่คนนี้ออกัสค่อนข้างคุ้นหน้ากันเป็นอย่างดี เพราะเป็นหนึ่งในกลุ่มรุ่นพี่เถื่อน ที่อยู่กับคนขับรถของเขาบ่อย ๆ“ไอ้คุณนีโอ มานั่งทำเหี้ยอะไรตรงนี้ครับ วงมึงไม่มีซ้อมหรือไง” หลังจากวงของวันเดย์ที่ซ้อมอยู่จบลง คนขับรถของออกัสก็เดินมาเท้าเอวจ้องหน้าเพื่อนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา“ก็วงมึงซ้อมเสียงดัง รบกวนวงเทพ ๆ อย่างกู อีกอย่าง กูอยากมาทำความรู้จักสมาชิกใหม่ด้วย เพิ่งรู้ว่าญาติดีกันแล้ว” นีโอตอบวันเดย์ ก่อนจะหันมามองออกัสเล็กน้อยแล้วหันกลับไปถามพี่มันอีกครั้ง“น้องมันไม่ใช่สมาชิกใหม่ น้องมันแค่มานั่งรอกูเฉย ๆ” วันเดย์ตอบ“ก็ปกติเห็นมึงบอกห้ามพาคนนอกเข้าชมรม”“กูเป็นคนขับรถบ้านน้องมัน ก็เลยต้องให้มารอ เดี๋ยวเสร็จงานชมรมจะกลับบ้านแล้ว”“เออดีจริง เป็นคนขับรถเขา แต่ให้เขามานั่งรอ แหม!! ดีเว้ย ๆ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 32
“มานั่งทำอะไรแถวนี้” ออกัสนั่งมองโทรศัพท์ในมือไม่รู้ว่านานเท่าไร ก่อนที่จะมีคนเดินมาใกล้แล้วเอ่ยทักขึ้น“ทำไม ตรงนี้มีป้ายห้ามนั่งเหรอครับ ผมถึงนั่งไม่ได้”“คนถามดี ๆ อยากกลับบ้านแล้วหรือไง หน้างอเชียว”“เปล่า ผมแค่ไม่มีอะไรทำ เพื่อน ๆ กลับกันไปหมดแล้วก็แค่นั้น” ร่างสูงของวันเดย์เดินเข้ามาหาออกัสที่นั่งหลบอยู่ใต้ต้นไม้ใกล้ ๆ กับห้องชมรมดนตรี“โทรให้ที่บ้านมารับก่อนไหม อีกพักใหญ่เลยนะกว่าจะเสร็จ”“หน้าที่รับส่งผม มันเป็นหน้าที่พี่” ออกัสเอ่ยออกมาพร้อมปรายตามองคนที่ยืนอยู่หน้า“เออ ย้ำจัง รู้แล้วว่าเป็นคนขับรถ งั้นไปนั่งในชมรมไหมตรงนี้มันร้อนเดี๋ยวเป็นลมตาย ผมไม่มีปัญญาหาลูกชายไปคืนให้พ่อคุณหรอกนะ” วันเดย์พูดกวนประสาทออกัสอีกครั้ง“คนนอกเข้าได้ด้วยเหรอ” ออกัสถามด้วยความสงสัย“ปกติก็ห้ามนะ แต่ถือว่าเป็นกรณีพิเศษแล้วกัน จะไปไม่ไป”“ไป!!” ออกัสตอบพร้อมดีดตัวลุกขึ้น เรื่องอะไรที่เขาจะต้องทนร้อนอยู่ตรงนี้ละ อย่างน้อยในชมรมบรรยากาศก็คงดีกว่าตรงนี้“เออเมื่อกี้เพื่อนคุณมาหาผมที่ชมรมด้วยนะ” จู่ ๆ วันเดย์เอ่ยขึ้นมาในระหว่างที่เดินไปห้องชมรม“เพื่อนคนไหน แล้วเขามาทำไมเหรอครับ” ออ
บางทีคุณอาจจะชอบ
กินเด็กเขาบอกว่าเป็นอมตะ
เสาเย่า1.6K viewsFeeling Good - เสพอารมณ์
ภูผาสีน้ำเงิน1.4K viewsปลดรัก บัญชีใจ
Sanraya/oMojung/นางฟ้าแดนใต้5.7K viewsพาพระเอกมาเป็นตัวร้าย
RGeraniuM1.5K viewsส้มหล่น
บาริสต้าสายรุ้ง682 viewsกับดักประธานสาว
ทรายแมว856 viewsเสนาบดีที่รัก
ปักหมุดสีเงิน892 viewsเหตุเกิดบนดาดฟ้า
นนท์นที ชตรีญา816 views
