LOGINShare
Chapter 17
publish date:
2026-10-26 22:46:06เกือบ ๆ ห้าทุ่มวันเดย์ก็เดินหายเข้าไปที่บ้านหลังใหญ่สิงหากับมีนา
อันที่จริงเมื่อหัวค่ำออกัสกลับมาทันมื้อค่ำอย่างฉิวเฉียด ตอนนั้นก็มัวหาเรื่องจะเอาชนะวันเดย์ยังไงจนลืมเรื่องกินข้าวเย็นกับที่บ้านไปเสียสนิท ดีที่ว่ากลับมาทัน ไม่อย่างนั้นที่บ้านคงโกรธมากแน่ ๆ
พอมื้อค่ำจบลงออกัสก็เดินกลับมาอาบน้ำที่บ้านตัวเองแล้วออกมาสูดอากาศนอกระเบียง จู่ ๆ สายตาเขาก็ไปสะดุดกับวันเดย์ในชุดนักศึกษาน่าจะพึ่งกลับมาถึงบ้านเดินเข้าไปในบ้านใหญ่พอดี
วันเดย์หายเข้าไปในบ้านใหญ่นานพอสมควร จนออกัสอดสงสัยไม่ได้ว่าเข้าไปคุยเรื่องอะไรกับพ่อและแม่ของเขากันแน่ตั้งนานสองนาน
ออกัสเดินลงมาจากห้องนอน เพื่อดักรอวันเดย์ที่หน้าบ้าน เพราะเป็นทางผ่านเดียวที่คนงานและแม่บ้านจะไปยังเขตที่พักได้จึงต้องเดินผ่านทางนี้เท่านั้น
“ไปคุยอะไรกับใครที่บ้านใหญ่มาเหรอครับ” ออกัสถามทันทีที่เห็นวันเดย์เดินมาทางนี้
“เรื่องของผู้ใหญ่ครับ ไม่เกี่ยวกับคุณหนูครับ” วันเดย์บอกปัด ๆ
“แต่ผมก็มีสิทธิ์จะถามนะครับ ในฐานะนายจ้างของพี่” ออกัสที่อยากรู้จึงพยายามเรียกร้องในสิทธิ์ของเจ้านาย
“ผมว่าคุณหนูอาจจะลืมไปนะครับ นายจ้างเขามีสิทธิ์ถามลูกน้องก็จริง แต่แค่เรื่องงาน ถ้าเป็นเรื่องส่วนตัวผมเกรงว่านายจ้างน่าจะไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายนะครับ” พูดจบวันเดย์ก็พยายามเดินหนีเลี่ยงไปอีกทาง แต่ออกัสรีบวิ่งไปขวางทางเอาไว้ก่อน
“นี่ คุณหนูครับ ไอ้การที่คุณหนูมาดักหน้าดักหลังผมแบบนี้มันไม่เหมือนเจ้านายกับลูกน้อง ไม่มีที่ไหนเขาทำกันนะครับ มันเหมือน……” วันเดย์ไม่ทันจบประโยคแล้วเขาก็เงียบไป จนออกัสต้องถามต่อด้วยความอยากรู้
“เหมือนอะไร!!!”
“ก็เหมือนภรรยา ที่กำลังมารอดักจับผิดเวลาสามีหนีเที่ยวไงครับ ผมขอตัวนะครับคุณหนู พอดีผมไม่มีคำตอบอะไรให้ เพราะคุณหนูยังไม่ได้เป็นภรรยาผม!!” ว่าจบวันเดย์ก็เดินกลัผ่านหน้าออกัสไปทันที
ออกัสยืนตัวนิ่งชาทันทีที่ได้ยินคำพูดแบบนั้นออกมาจากปากของตัวโตอย่างวันเดย์ กว่าจะได้สติคืนมา ไม่ทันได้โต้ตอบอะไรกลับไปวันเดย์ก็เดินเข้าโซนบ้านพักคนงานไปแล้ว
รุ่งเช้า
“อรุณสวัสดิ์ครับคุณหนู เชิญครับ” ออกัสอุตส่าห์รีบตื่นแต่เช้า ตั้งใจว่าจะมาจัดการกับคนขับรถปากเสียที่พูดจาแย่ ๆ เมื่อคืน แต่กลับกลายเป็นว่าเช้านี้ คนขับรถของเขาดันไม่ใช่คนเดิมอย่างที่ควรจะเป็นซะงั้น
ออกัสไม่สนใจประตูรถที่กำลังเปิดรออยู่ เขารีบหมุนตัวเดินไปที่บ้านใหญ่ที่อยู่ติดกับข้างบ้านพักของเขาทันที เพราะต้องการคำตอบที่ชัดเจนในตอนนี้
ออกัสเดินตรงไปยังห้องอาหาร เพราะปกติสิงหากับมีนาจะลงมาทานอาหารเช้าและกาแฟประจำทุกเช้าก่อนออกไปทำงาน โชคยังดีที่เจอพ่อกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ดื่มกาแฟอยู่พอดี ก่อนจะเงยหน้าหันมามองออกัสที่เดินเข้ามา
“ว่าไงกัส มีอะไรมาหาป๊าแต่เช้า กินอะไรมาหรือยัง กินด้วยกันไหม” ผู้เป็นพ่อเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าลูกชายมีสีหน้าบึ้งตึงเข้ามาในห้องอาหารแต่เช้า
“ไม่ครับ ขอบคุณครับ กัสแค่มีเรื่องจะถาม”
“เรื่องอะไรลูก”
“คนขับรถของกัสหายไปไหนครับป๊า” สิงหาขมวดคิ้วกับคำถามของออกัส
“อ้าว แล้วเอกเขาไม่ได้ไปรอลูกอยู่หน้าบ้านเหรอ” สิงหาถามออกมาด้วยความสงสัย
“ไม่ใช่ครับ กัสหมายถึงพี่เดย์” ออกัสชักสีหน้าหงุดหงิด ที่เรื่องของอดีตคนขับรถกำลังทำให้เขาต้องมาหัวเสียแต่เช้า
“อ๋อ เดย์เขามาลาออกไปทำงานส่วนอื่นแทนแล้วลูก ป๊าก็เลยให้เขามาช่วยดูแลสวนในวันหยุด และให้เอกไปขับรถให้ลูกแทน”
“ลาออก!!!! ลาออกทำไมครับ”
Latest chapter
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 33
“เคลิ้มอะไรครับ ผมก็แค่ง่วงนอน”“ไอ้เดย์มันดูดีใช่ไหมล่ะ เวลาอยู่กับเครื่องดนตรี เพราะตอนที่มันได้อยู่กับของพวกนี้ มันได้เป็นตัวของตัวเองมากที่สุดแล้วแหละ”“แล้วพี่จะมาบอกผมทำไมครับ มันก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับผมสักหน่อย” รุ่นพี่ในชมรมคนนั้นถือวิสาสะนั่งลงข้าง ๆ ออกัสจริง ๆ รุ่นพี่คนนี้ออกัสค่อนข้างคุ้นหน้ากันเป็นอย่างดี เพราะเป็นหนึ่งในกลุ่มรุ่นพี่เถื่อน ที่อยู่กับคนขับรถของเขาบ่อย ๆ“ไอ้คุณนีโอ มานั่งทำเหี้ยอะไรตรงนี้ครับ วงมึงไม่มีซ้อมหรือไง” หลังจากวงของวันเดย์ที่ซ้อมอยู่จบลง คนขับรถของออกัสก็เดินมาเท้าเอวจ้องหน้าเพื่อนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา“ก็วงมึงซ้อมเสียงดัง รบกวนวงเทพ ๆ อย่างกู อีกอย่าง กูอยากมาทำความรู้จักสมาชิกใหม่ด้วย เพิ่งรู้ว่าญาติดีกันแล้ว” นีโอตอบวันเดย์ ก่อนจะหันมามองออกัสเล็กน้อยแล้วหันกลับไปถามพี่มันอีกครั้ง“น้องมันไม่ใช่สมาชิกใหม่ น้องมันแค่มานั่งรอกูเฉย ๆ” วันเดย์ตอบ“ก็ปกติเห็นมึงบอกห้ามพาคนนอกเข้าชมรม”“กูเป็นคนขับรถบ้านน้องมัน ก็เลยต้องให้มารอ เดี๋ยวเสร็จงานชมรมจะกลับบ้านแล้ว”“เออดีจริง เป็นคนขับรถเขา แต่ให้เขามานั่งรอ แหม!! ดีเว้ย ๆ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 32
“มานั่งทำอะไรแถวนี้” ออกัสนั่งมองโทรศัพท์ในมือไม่รู้ว่านานเท่าไร ก่อนที่จะมีคนเดินมาใกล้แล้วเอ่ยทักขึ้น“ทำไม ตรงนี้มีป้ายห้ามนั่งเหรอครับ ผมถึงนั่งไม่ได้”“คนถามดี ๆ อยากกลับบ้านแล้วหรือไง หน้างอเชียว”“เปล่า ผมแค่ไม่มีอะไรทำ เพื่อน ๆ กลับกันไปหมดแล้วก็แค่นั้น” ร่างสูงของวันเดย์เดินเข้ามาหาออกัสที่นั่งหลบอยู่ใต้ต้นไม้ใกล้ ๆ กับห้องชมรมดนตรี“โทรให้ที่บ้านมารับก่อนไหม อีกพักใหญ่เลยนะกว่าจะเสร็จ”“หน้าที่รับส่งผม มันเป็นหน้าที่พี่” ออกัสเอ่ยออกมาพร้อมปรายตามองคนที่ยืนอยู่หน้า“เออ ย้ำจัง รู้แล้วว่าเป็นคนขับรถ งั้นไปนั่งในชมรมไหมตรงนี้มันร้อนเดี๋ยวเป็นลมตาย ผมไม่มีปัญญาหาลูกชายไปคืนให้พ่อคุณหรอกนะ” วันเดย์พูดกวนประสาทออกัสอีกครั้ง“คนนอกเข้าได้ด้วยเหรอ” ออกัสถามด้วยความสงสัย“ปกติก็ห้ามนะ แต่ถือว่าเป็นกรณีพิเศษแล้วกัน จะไปไม่ไป”“ไป!!” ออกัสตอบพร้อมดีดตัวลุกขึ้น เรื่องอะไรที่เขาจะต้องทนร้อนอยู่ตรงนี้ละ อย่างน้อยในชมรมบรรยากาศก็คงดีกว่าตรงนี้“เออเมื่อกี้เพื่อนคุณมาหาผมที่ชมรมด้วยนะ” จู่ ๆ วันเดย์เอ่ยขึ้นมาในระหว่างที่เดินไปห้องชมรม“เพื่อนคนไหน แล้วเขามาทำไมเหรอครับ” ออ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 31
Special By “Oneday”อันที่จริงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันไม่ได้มีอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่วันเดย์แค่รู้สึกสนุกกับการได้ปั่นประสาทคุณหนูของเขาเล่น ๆ ก็เท่านั้นเองอย่างเช่นเรื่องของไข่มุก ตอนแรกวันเดย์ก็หลงคิดว่าเธอกับออกัสเป็นแฟนกัน แต่พอมารู้ทีหลังว่าจริง ๆ แล้วทั้งสองเป็นแค่เพื่อนสนิทกันเท่านั้นเรื่องที่ออกัสสงสัย จริง ๆ คือเมื่อวานไข่มุกเธอโพสต์รูปภาพอะไรสักอย่างในอินสตาแกรม ซึ่งวันเดย์เองก็ไม่ได้ติดตามอะไรเธอ ก็เลยไม่รู้ว่าเธอลงรูปอะไรไป แต่รูปนั้นมันทำให้เจ้านายสุดที่รักของเขา ตามมาซักไซ้ราวกับเขาเป็นนักโทษพอตอบกลับไปคราวนี้ออกัสก็นิ่งเงียบไปเลย ไม่เห็นปากเก่งเหมือนตอนแรก ตลอดชีวิตของคุณหนูคงจะอยู่ท่ามกลางคนรุมล้อมที่คอยตามใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่เคยต้องเรียนรู้คำว่าผิดหวัง มันก็เลยทำให้ออกัสรู้สึกไม่โอเค ที่จู่ ๆ มีใครคนหนึ่งลุกขึ้นมาต่อต้าน ไม่ทำตามที่เขาต้องการมันก็ตลกดีแทนที่ออกัสจะไล่วันเดย์ออกเหมือนคนอื่น ๆ ที่ทำให้ไม่พอใจ แต่กลับไปตามตัวเขากลับมาด้วยตัวเอง และที่บ้าไปกว่านั้นคือเขาดันยอมกลับมานะสิ“ผมขอบอกพี่อีกครั้งเลยนะ ว่า...อย่าแม้แต่จะคิดหรือมายุ่งว
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 30
วันรุ่งขึ้นออกัสตื่นนอนก่อนจะบิดขี้เกียจเล็กน้อย แต่ไม่ยอมลุกออกจากเตียง ก่อนจะนึกได้ว่าเช้านี้ต้องเอาคำตอบกับคนขับรถให้ได้ เขาจึงรีบดีดตัวลุกจากเตียงจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อย พอออกมาหน้าบ้านก็เจอหน้าคนที่ต้องการถามพอดี ก่อนจะเดินขึ้นรถที่สตาร์ตเครื่องรออยู่“เมื่อวานเพื่อนผมแวะไปหาพี่ที่ร้านเหรอครับ ผมเห็นเธอถ่ายรูปลงโซเชียล” ออกัสเอ่ยถามขึ้นในขณะที่ออกมาจากบ้านได้สักพักแล้ว วันเดย์ทำหน้างงกับคำถามเขา ก่อนจะนึกอะไรสักอย่าง“หมายถึงไข่มุกเหรอ ก็ใช่นะ เห็นเขาบอกว่าไปซื้อของกับที่บ้าน ก็เลยแวะหาไอศกรีมกินแล้วบังเอิญเจอผมทำงานอยู่พอดี”“โลกกลมดีเนอะ” ออกัสพูดลอย ๆ ออกไป“กลมสิ ดูอย่างเราสิ แค่นี้ก็เป็นคำตอบละ ว่าโลกมันกลมจนหน้าหงุดหงิดขนาดไหน ไปถึงแล้วรีบ ๆ ลงไปได้แล้ว คนอื่นเขามีเรียนนะครับ ไม่ได้ว่าง”แทนที่จะได้คำตอบ สุดท้ายออกัสกลับถูกคนขับรถไล่ลงจากรถของตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ ที่น่าโมโหคือเขายอมเดินลงมาอย่าง งง ๆกว่าจะนึกขึ้นได้วันเดย์ก็ขับรถไปจอดแล้วส่วนคนที่ทิ้งระเบิดใส่เขาไว้ได้เดินย้อนกลับไปที่อาคารเรียนภาคไทยเรียบร้อยแล้ว ฝากไว้ก่อนเถอะ ออกัสได้แต่เก็บค
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 29
ออกัสละความสนใจจากคนขับรถก่อนจะจัดการธุระส่วนตัวจนเรียบร้อย แล้วก็เดินไปที่บ้านใหญ่ เพื่อรอเวลาทานข้าวเย็นระหว่างที่ออกัสนั่งเล่นอยู่ในห้องรับแขก ก็นึกขึ้นมาได้เกี่ยวกับเรื่องของวันเดย์ที่พึ่งแยกกันไป เขาอยากรู้เหมือนกันว่าจะสามารถหาข้อมูลนักศึกษาในเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยได้ไหมไม่รอช้าออกัสยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วเข้าเว็บมหาลัยในทันทีและนี่คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาเปิดเข้ามาดูเว็บบอร์ดนี้เลยก็ว่าได้ เขาจัดการพิมพ์ชื่อของวันเดย์ที่จำมาตอนเอากระเป๊าเงินไปคืนเข้าไปในช่องค้นหานั้นทันที ก่อนจะกดค้นหา ข้อมูลของพี่มันก็เด้งขึ้นมายาวเหยียดจนต้องเลื่อนลงไปอ่าน‘นายวันเวฬา ดำรงธรรมมา’‘นักเรียนทุนดีเด่น’‘นักกีฬาฟุตบอลของมหาวิทยาลัย’‘ประธานชมรมดนตรีสากล’‘ประธานสโมสรนักศึกษาของมหาวิทยาลัย’‘รูปใบประกาศนียบัตร รูปถ้วยและเหรียญรางวัลจากการแข่งขันต่าง ๆ ตั้งแต่งานวิชาการจนถึงกีฬาของมหาวิทยาลัย’ออกัสนั่งมองตำแหน่งและรางวัลของคนขับรถเขาจากมือถืออย่างอึ้ง ๆ ที่เป็นแค่คนธรรมดา แต่กลับมีตำแหน่งหน้าที่ในมหาวิทยาลัยมากมายขนาดนี้ นี่คงเป็นเหตุผลที่ใ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 28
ออกัสแอบนึกหมั่นไส้ในใจที่คนด้านข้างคุยกับวายุเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลย เพราะปกติไม่เคยเห็นจะพูดดี ๆ กับเขาแบบนี้บ้างเลย“เออ ขอโทษนะคะ พี่เดย์ใช่ไหมคะ” จู่ ๆ ก็มีนักศึกษาหญิงเดินเข้ามาระหว่างบทสนทนาวายุกับวันเดย์“ใช่ครับ มีอะไรหรือเปล่า” วันเดย์ตอบกลับ“ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมคะ” เสียงบุคคลไม่ได้รับเชิญทำเอาออกัสต้องเด้งตัวขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ ต้องเป็นคนดังขนาดไหน ถึงได้มีนักศึกษาเดินมาขอถ่ายรูปด้วยแบบนี้ที่สำคัญที่นี่เป็นฝั่งภาคอินเตอร์ ซึ่งมันน้อยมากที่เด็กอินเตอร์จะรู้จักนักศึกษาภาคไทยสำหรับมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ขนาดนี้การที่คนคนหนึ่งจะเป็นที่รู้จักได้ทั้งสองภาคต้องเป็นคนดังในมหาวิทยาลัยมากพอสมควร อย่างเช่น เป็นดาวเดือน แบบไข่มุกหรือพวกนามสกุลดัง ๆ แบบออกัสแต่นี่ คนตรงหน้าออกัสคือคนขับรถ และครอบครัวของวันเดย์ก็ทำงานที่บ้านผมอีกด้วย ซึ่งสามารถตัดเรื่องนามสกุลดังออกไปได้เลย อีกข้อที่น่าเป็นไปได้คือเดือนมหาวิทยาลัย แต่ดูท่าทางเขาคงไม่ใช่คนที่ชอบทำกิจกรรมอะไรแบบนั้นแน่ ๆ แค่เห็นสีหน้าตอนที่สาว ๆ มาขอถ่ายรูปก็พอเดาได้“มีสาวมาขอถ่ายรูปด้วย พี่คนดังหรือเป
You May Also Like
Unsur - เสพอรรถรส
ภูผาสีน้ำเงิน1.1K viewsดวงใจศิวกร
ดอกลิลลี่สีม่วง1.2K viewsรักนิรันดร์…ในสายลม
midnight bunny1.2K viewsBoylove the Serise | ดื่มด่ำค่ำคืนอันเร่าร้อน [YAOI]
ณ ธารา2.1K viewsหนีซอมบี้มาพบรัก
ข้ารักเจ้าหมื่นปี270 viewsบุษบาเยาวราช
มารินญา/Malynya270 viewsแกรนด์ดยุกของข้าคลั่งรักไม่ไหว [YAOI]
ณ ธารา545 viewsคนอุ่นเตียง
ปักหมุดสีเงิน1.1K views
