로그인공유
Chapter 18
게시일:
2026-10-26 22:46:50“ลาออก!!!! ลาออกทำไมครับ” ออกัสถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ
“กัสมีอะไรหรือเปล่าลูก เดย์เขาอาจจะติดปัญหาส่วนตัว ป๊าเองก็ไม่ได้ถามอะไรมาก เดี๋ยวป๊าต้องไปทำงานแล้ว กัสรีบไปเรียนนะลูก เดี๋ยวสาย” ออกัสเดินกลับมาที่หน้าบ้านของตัวเอง เขามองหน้าคนขับรถคนใหม่แล้วมันหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะกระทืบเท้าตึงตังกับพื้นเพื่อระบายความไม่พอใจออกไป
ตอนนั้นที่ออกัสอยากจะไล่วันเดย์ออก เจ้าตัวก็ทำทีมาบอกว่าเขาเป็นคนป๊อด ขี้ขลาด กลัวอย่างนู้นอย่างนี้ แต่นี่เพิ่งสองวันอีกฝ่ายกลับเป็นฝ่ายไปขอลาออกกับพ่อของเขาด้วยตัวเอง ที่สำคัญคือเขายังไม่ได้อนุญาตให้ลาออก ฉะนั้นวันเดย์ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเองแบบนี้ด้วยเหมือนกัน
“เชิญครับคุณหนู” เอกเปิดประตูแล้วเอ่ยเชิญเพื่อให้ออกัสขึ้นรถ
“เอากุญแจรถมาวันนี้ผมจะขับไปเอง”
“แต่…คุณหนูครับ” เอกขัดขึ้นเมื่อตนนั้นไม่ได้ทำหน้าที่ของตัวเอง
“กล้าขัดคำสั่งผมเหรอ!!” ออกัสตะคอกใส่เอกที่กล้าขัดใจเขา
“เปล่าครับ ๆ นี่ครับกุญแจ” เอกที่เลี่ยงไม่ได้จึงยื่นกุญแจรถให้ออกัส
ออกัสคว้ากุญแจรถจากมือคนขับก่อนจะเดินขึ้นรถแล้วขับออกมาจากบ้านทันที ถ้าเจอวันเดย์เมื่อไรต้องได้มีปัญหากันแน่ ๆ ยังไงเขาก็จะไม่ยอมแพ้คนแบบนั้นเด็ดขาด
ตลอดทั้งวันอาจารย์ทุกคนต่างแย่งกันสั่งงานจนนักศึกษาแทบไม่มีเวลาพักหายใจ กว่าจะเรียนเสร็จก็ 4 โมงเย็นแล้ว จากที่ตั้งใจจะไปตามหาคนขับรถที่ชิงลาออกไปก็เริ่มรู้สึกขี้เกียจขึ้นมาซะอย่างนั้น
จริง ๆ แล้วออกัสจะไปรอเจอที่บ้านก็ได้ แต่ไม่อยากให้เรื่องไปถึงหูพ่อกับแม่ เลยตั้งใจว่ามาดักเจอที่มหาวิทยาลัยดีกว่า
“อาจารย์สั่งงานเยอะจัด หิวก็หิว ไปหาไรกินที่ห้างก่อนกลับกัน” หลังจากอาจารย์เดินออกห้องเรียนไปวายุก็เอ่ยชวนทั้งสองทันที
“ดีเหมือนกันเราก็หิวมากตอนนี้ ออกัสว่าไงไปด้วยกันไหม” ไข่มุกตอบวายุแล้วหันมาถามออกัส
“ไข่มุก วายุ ไปกันเลยนะ พอดีวันนี้เรามีธุระต้องไปทำ” ออกัสปฏิเสธ
“ธุระอะไร แล้วนี่คนขับรถไปไหน เมื่อเช้าเห็นขับรถมาเอง อย่าบอกนะว่ามึงไล่พี่เขาออกอีกแล้ว” วายุเอ่ยถามขึ้น
“เออน่า ไว้จะเล่าให้ฟัง กลับบ้านกันดี ๆ เจอกันวันจันทร์” ออกัสกล่าวลาและรีบเดินออกมาจากห้องเรียนก่อนที่จะถูกเพื่อนซักไซ้ไปมากกว่านี้
จุดหมายปลายทางของออกัสคือใต้ตึกบริหารภาคไทย สถานที่ที่เขามั่นใจว่าจะได้เจออดีตคนขับรถอย่างแน่นอน ออกัสเลือกที่จะขับรถจอดใกล้ ๆ ตึกภาคไทยแทนการเดินเท้าไปกลับที่ไกลมาก ๆ เพราะเขาไม่รู้ว่าจะเจอวันเดย์ไหม
ใต้ตึกบริหาร นักศึกษาภาคไทย
เป็นไปตามคาด เมื่อออกัสจอดรถไว้ที่เดิมใกล้กับสนามบอล เขาก็เห็นเหล่าบรรดารุ่นพี่กลุ่มนักบอลกำลังนั่งคุยกันอยู่ตรงนั้นพอดี เจอตัวง่ายแบบนี้ก็ดีจะได้คุยกันให้จบ ๆ
“ไอ้น้องภาคอินเตอร์มาทำอะไรแถววะ” รุ่นพี่คนหนึ่งหันมาเห็นออกัสก่อน จึงสะกิดบอกกับรุ่นพี่คนอื่น ๆ ในกลุ่ม เขาเดินเข้าไปหากลุ่มรุ่นพี่นักบอลนั้นทันที
“ว่าไงครับ น้องภาคอินเตอร์”
“ผมมาหาพี่เดย์ครับ” ออกัสกวาดสายตามองไปทีละคน แต่ก็ไม่พบคนที่กำลังตามหา ถ้าไม่อยู่ตรงนี้แล้วอีกคนจะไปอยู่ไหนได้
เพราะปกติทุกครั้งที่ได้เจอ วันเดย์ก็ชอบมานั่งตรงนี้กับพวกเพื่อน ๆ เสมอ
“ไอ้เดย์ไม่อยู่หรอก วันนี้ไม่มีเรียน พวกพี่มาซ้อมบอลกันเฉย ๆ”
“แล้วพี่เขาไปไหนเหรอครับ พวกพี่พอจะรู้ไหม”
“ถ้าน้องอยากรู้ว่าเพื่อนพี่ไปไหน ก็เตะบอลให้เข้าประตูก่อนแล้วพี่จะบอก”
“เฮ้อออออ” ออกัสถอนหายใจออกมาอย่างเอือมระอา เพราะการที่จะตามหาคนเพียงคนเดียวแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องมาทำอะไรแบบนี้เลยด้วยซ้ำ
ออกัสจึงเลิกที่จะไม่รับข้อเสนอของกลุ่มรุ่นพี่นักบอลพวกนั้น ด้วยการเดินหนีเลี่ยงออกมา แม้จะได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายตามหลังมาก็ตาม หรือบางทีมันอาจจะไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะตอนนี้เขานั่งรอวันเดย์มา 2 ชั่วโมงแล้ว กับการให้คนช่วยติดตามสัญญาณโทรศัพท์ของวันเดย์แต่ก็ยังไม่พบสักที
ออกัสกดโทรหาวันเดย์หลายครั้งไป แต่สัญญาณกลับถูกตัดทุกครั้ง ซึ่งหมายความว่าวันเดย์ได้บล็อกเบอร์เขาไปแล้ว จนสุดท้ายออกัสต้องบอกให้คนที่จ้างมาหยุดการตรวจจับสัญญาณ แล้วตรงกลับบ้านด้วยความผิดหวัง
หลังจากผ่านประตูรั้วหน้าบ้านเข้ามาแล้ว ออกัสก็เห็นบุคคลที่ตามหามาทั้งวัน ขี่มอเตอร์ไซค์ของแม่บ้านขับสวนออกไป เป็นจังหวะบังเอิญได้เจอกันที่เขารู้สึกไม่ชอบใจที่สุด
최신 챕터
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 33
“เคลิ้มอะไรครับ ผมก็แค่ง่วงนอน”“ไอ้เดย์มันดูดีใช่ไหมล่ะ เวลาอยู่กับเครื่องดนตรี เพราะตอนที่มันได้อยู่กับของพวกนี้ มันได้เป็นตัวของตัวเองมากที่สุดแล้วแหละ”“แล้วพี่จะมาบอกผมทำไมครับ มันก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับผมสักหน่อย” รุ่นพี่ในชมรมคนนั้นถือวิสาสะนั่งลงข้าง ๆ ออกัสจริง ๆ รุ่นพี่คนนี้ออกัสค่อนข้างคุ้นหน้ากันเป็นอย่างดี เพราะเป็นหนึ่งในกลุ่มรุ่นพี่เถื่อน ที่อยู่กับคนขับรถของเขาบ่อย ๆ“ไอ้คุณนีโอ มานั่งทำเหี้ยอะไรตรงนี้ครับ วงมึงไม่มีซ้อมหรือไง” หลังจากวงของวันเดย์ที่ซ้อมอยู่จบลง คนขับรถของออกัสก็เดินมาเท้าเอวจ้องหน้าเพื่อนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา“ก็วงมึงซ้อมเสียงดัง รบกวนวงเทพ ๆ อย่างกู อีกอย่าง กูอยากมาทำความรู้จักสมาชิกใหม่ด้วย เพิ่งรู้ว่าญาติดีกันแล้ว” นีโอตอบวันเดย์ ก่อนจะหันมามองออกัสเล็กน้อยแล้วหันกลับไปถามพี่มันอีกครั้ง“น้องมันไม่ใช่สมาชิกใหม่ น้องมันแค่มานั่งรอกูเฉย ๆ” วันเดย์ตอบ“ก็ปกติเห็นมึงบอกห้ามพาคนนอกเข้าชมรม”“กูเป็นคนขับรถบ้านน้องมัน ก็เลยต้องให้มารอ เดี๋ยวเสร็จงานชมรมจะกลับบ้านแล้ว”“เออดีจริง เป็นคนขับรถเขา แต่ให้เขามานั่งรอ แหม!! ดีเว้ย ๆ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 32
“มานั่งทำอะไรแถวนี้” ออกัสนั่งมองโทรศัพท์ในมือไม่รู้ว่านานเท่าไร ก่อนที่จะมีคนเดินมาใกล้แล้วเอ่ยทักขึ้น“ทำไม ตรงนี้มีป้ายห้ามนั่งเหรอครับ ผมถึงนั่งไม่ได้”“คนถามดี ๆ อยากกลับบ้านแล้วหรือไง หน้างอเชียว”“เปล่า ผมแค่ไม่มีอะไรทำ เพื่อน ๆ กลับกันไปหมดแล้วก็แค่นั้น” ร่างสูงของวันเดย์เดินเข้ามาหาออกัสที่นั่งหลบอยู่ใต้ต้นไม้ใกล้ ๆ กับห้องชมรมดนตรี“โทรให้ที่บ้านมารับก่อนไหม อีกพักใหญ่เลยนะกว่าจะเสร็จ”“หน้าที่รับส่งผม มันเป็นหน้าที่พี่” ออกัสเอ่ยออกมาพร้อมปรายตามองคนที่ยืนอยู่หน้า“เออ ย้ำจัง รู้แล้วว่าเป็นคนขับรถ งั้นไปนั่งในชมรมไหมตรงนี้มันร้อนเดี๋ยวเป็นลมตาย ผมไม่มีปัญญาหาลูกชายไปคืนให้พ่อคุณหรอกนะ” วันเดย์พูดกวนประสาทออกัสอีกครั้ง“คนนอกเข้าได้ด้วยเหรอ” ออกัสถามด้วยความสงสัย“ปกติก็ห้ามนะ แต่ถือว่าเป็นกรณีพิเศษแล้วกัน จะไปไม่ไป”“ไป!!” ออกัสตอบพร้อมดีดตัวลุกขึ้น เรื่องอะไรที่เขาจะต้องทนร้อนอยู่ตรงนี้ละ อย่างน้อยในชมรมบรรยากาศก็คงดีกว่าตรงนี้“เออเมื่อกี้เพื่อนคุณมาหาผมที่ชมรมด้วยนะ” จู่ ๆ วันเดย์เอ่ยขึ้นมาในระหว่างที่เดินไปห้องชมรม“เพื่อนคนไหน แล้วเขามาทำไมเหรอครับ” ออ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 31
Special By “Oneday”อันที่จริงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันไม่ได้มีอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่วันเดย์แค่รู้สึกสนุกกับการได้ปั่นประสาทคุณหนูของเขาเล่น ๆ ก็เท่านั้นเองอย่างเช่นเรื่องของไข่มุก ตอนแรกวันเดย์ก็หลงคิดว่าเธอกับออกัสเป็นแฟนกัน แต่พอมารู้ทีหลังว่าจริง ๆ แล้วทั้งสองเป็นแค่เพื่อนสนิทกันเท่านั้นเรื่องที่ออกัสสงสัย จริง ๆ คือเมื่อวานไข่มุกเธอโพสต์รูปภาพอะไรสักอย่างในอินสตาแกรม ซึ่งวันเดย์เองก็ไม่ได้ติดตามอะไรเธอ ก็เลยไม่รู้ว่าเธอลงรูปอะไรไป แต่รูปนั้นมันทำให้เจ้านายสุดที่รักของเขา ตามมาซักไซ้ราวกับเขาเป็นนักโทษพอตอบกลับไปคราวนี้ออกัสก็นิ่งเงียบไปเลย ไม่เห็นปากเก่งเหมือนตอนแรก ตลอดชีวิตของคุณหนูคงจะอยู่ท่ามกลางคนรุมล้อมที่คอยตามใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่เคยต้องเรียนรู้คำว่าผิดหวัง มันก็เลยทำให้ออกัสรู้สึกไม่โอเค ที่จู่ ๆ มีใครคนหนึ่งลุกขึ้นมาต่อต้าน ไม่ทำตามที่เขาต้องการมันก็ตลกดีแทนที่ออกัสจะไล่วันเดย์ออกเหมือนคนอื่น ๆ ที่ทำให้ไม่พอใจ แต่กลับไปตามตัวเขากลับมาด้วยตัวเอง และที่บ้าไปกว่านั้นคือเขาดันยอมกลับมานะสิ“ผมขอบอกพี่อีกครั้งเลยนะ ว่า...อย่าแม้แต่จะคิดหรือมายุ่งว
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 30
วันรุ่งขึ้นออกัสตื่นนอนก่อนจะบิดขี้เกียจเล็กน้อย แต่ไม่ยอมลุกออกจากเตียง ก่อนจะนึกได้ว่าเช้านี้ต้องเอาคำตอบกับคนขับรถให้ได้ เขาจึงรีบดีดตัวลุกจากเตียงจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อย พอออกมาหน้าบ้านก็เจอหน้าคนที่ต้องการถามพอดี ก่อนจะเดินขึ้นรถที่สตาร์ตเครื่องรออยู่“เมื่อวานเพื่อนผมแวะไปหาพี่ที่ร้านเหรอครับ ผมเห็นเธอถ่ายรูปลงโซเชียล” ออกัสเอ่ยถามขึ้นในขณะที่ออกมาจากบ้านได้สักพักแล้ว วันเดย์ทำหน้างงกับคำถามเขา ก่อนจะนึกอะไรสักอย่าง“หมายถึงไข่มุกเหรอ ก็ใช่นะ เห็นเขาบอกว่าไปซื้อของกับที่บ้าน ก็เลยแวะหาไอศกรีมกินแล้วบังเอิญเจอผมทำงานอยู่พอดี”“โลกกลมดีเนอะ” ออกัสพูดลอย ๆ ออกไป“กลมสิ ดูอย่างเราสิ แค่นี้ก็เป็นคำตอบละ ว่าโลกมันกลมจนหน้าหงุดหงิดขนาดไหน ไปถึงแล้วรีบ ๆ ลงไปได้แล้ว คนอื่นเขามีเรียนนะครับ ไม่ได้ว่าง”แทนที่จะได้คำตอบ สุดท้ายออกัสกลับถูกคนขับรถไล่ลงจากรถของตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ ที่น่าโมโหคือเขายอมเดินลงมาอย่าง งง ๆกว่าจะนึกขึ้นได้วันเดย์ก็ขับรถไปจอดแล้วส่วนคนที่ทิ้งระเบิดใส่เขาไว้ได้เดินย้อนกลับไปที่อาคารเรียนภาคไทยเรียบร้อยแล้ว ฝากไว้ก่อนเถอะ ออกัสได้แต่เก็บค
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 29
ออกัสละความสนใจจากคนขับรถก่อนจะจัดการธุระส่วนตัวจนเรียบร้อย แล้วก็เดินไปที่บ้านใหญ่ เพื่อรอเวลาทานข้าวเย็นระหว่างที่ออกัสนั่งเล่นอยู่ในห้องรับแขก ก็นึกขึ้นมาได้เกี่ยวกับเรื่องของวันเดย์ที่พึ่งแยกกันไป เขาอยากรู้เหมือนกันว่าจะสามารถหาข้อมูลนักศึกษาในเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยได้ไหมไม่รอช้าออกัสยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วเข้าเว็บมหาลัยในทันทีและนี่คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาเปิดเข้ามาดูเว็บบอร์ดนี้เลยก็ว่าได้ เขาจัดการพิมพ์ชื่อของวันเดย์ที่จำมาตอนเอากระเป๊าเงินไปคืนเข้าไปในช่องค้นหานั้นทันที ก่อนจะกดค้นหา ข้อมูลของพี่มันก็เด้งขึ้นมายาวเหยียดจนต้องเลื่อนลงไปอ่าน‘นายวันเวฬา ดำรงธรรมมา’‘นักเรียนทุนดีเด่น’‘นักกีฬาฟุตบอลของมหาวิทยาลัย’‘ประธานชมรมดนตรีสากล’‘ประธานสโมสรนักศึกษาของมหาวิทยาลัย’‘รูปใบประกาศนียบัตร รูปถ้วยและเหรียญรางวัลจากการแข่งขันต่าง ๆ ตั้งแต่งานวิชาการจนถึงกีฬาของมหาวิทยาลัย’ออกัสนั่งมองตำแหน่งและรางวัลของคนขับรถเขาจากมือถืออย่างอึ้ง ๆ ที่เป็นแค่คนธรรมดา แต่กลับมีตำแหน่งหน้าที่ในมหาวิทยาลัยมากมายขนาดนี้ นี่คงเป็นเหตุผลที่ใ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 28
ออกัสแอบนึกหมั่นไส้ในใจที่คนด้านข้างคุยกับวายุเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลย เพราะปกติไม่เคยเห็นจะพูดดี ๆ กับเขาแบบนี้บ้างเลย“เออ ขอโทษนะคะ พี่เดย์ใช่ไหมคะ” จู่ ๆ ก็มีนักศึกษาหญิงเดินเข้ามาระหว่างบทสนทนาวายุกับวันเดย์“ใช่ครับ มีอะไรหรือเปล่า” วันเดย์ตอบกลับ“ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมคะ” เสียงบุคคลไม่ได้รับเชิญทำเอาออกัสต้องเด้งตัวขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ ต้องเป็นคนดังขนาดไหน ถึงได้มีนักศึกษาเดินมาขอถ่ายรูปด้วยแบบนี้ที่สำคัญที่นี่เป็นฝั่งภาคอินเตอร์ ซึ่งมันน้อยมากที่เด็กอินเตอร์จะรู้จักนักศึกษาภาคไทยสำหรับมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ขนาดนี้การที่คนคนหนึ่งจะเป็นที่รู้จักได้ทั้งสองภาคต้องเป็นคนดังในมหาวิทยาลัยมากพอสมควร อย่างเช่น เป็นดาวเดือน แบบไข่มุกหรือพวกนามสกุลดัง ๆ แบบออกัสแต่นี่ คนตรงหน้าออกัสคือคนขับรถ และครอบครัวของวันเดย์ก็ทำงานที่บ้านผมอีกด้วย ซึ่งสามารถตัดเรื่องนามสกุลดังออกไปได้เลย อีกข้อที่น่าเป็นไปได้คือเดือนมหาวิทยาลัย แต่ดูท่าทางเขาคงไม่ใช่คนที่ชอบทำกิจกรรมอะไรแบบนั้นแน่ ๆ แค่เห็นสีหน้าตอนที่สาว ๆ มาขอถ่ายรูปก็พอเดาได้“มีสาวมาขอถ่ายรูปด้วย พี่คนดังหรือเป
다른 추천
คุณหนูเดียร์อยากได้เกียร์พี่เดือนสิบ
ปามาลี4.8K 조회수เพียงหัวใจเพรียกหา - [Omegaverse]
Luffy.g1.6K 조회수สุคันธชาติปาตี
WhaLe.seA1.1K 조회수Merry Kiss Mas พรที่ขอมาส่งแล้วครับ
DILEMMA 281.4K 조회수ผมรักนายmy bad boy (Mpreg)
sunflower1.7K 조회수พื้นที่ปลอดภัยของหัวใจ
บาริสต้าสายรุ้ง784 조회수พลังรักพลิกชีวิต...Orgasmic Power
W. Ziyen681 조회수ดวงดาวของนที
Sun flower🌻223 조회수
