LOGINShare
Chapter 7
publish date:
2026-10-21 07:25:55“ฮะ!!! อะไรนะครับ” จากออเดอร์ลูกค้าอย่างออกัสเหมือนว่าตอนนี้วันเดย์จะหันมาสนใจเขาได้สักที
ไอศกรีมชุดที่ออกัสสั่งถือว่าเป็นชุดที่ราคาสูงที่สุดในร้าน ใน 1 บ็อกซ์เซตจะมีทั้งหมด 4 กระปุก ซึ่ง 2 กระปุกแรกเป็นไอศกรีมที่ต้องตักสด ๆ ตามที่ลูกค้ารีเควสต์หน้าร้าน อีก 1 กระปุกเป็นท็อปปิงที่เป็นผลไม้สดและกระปุกสุดท้ายเป็นท็อปปิงขนมตกแต่งและแยม แน่นอนว่าเป็นใครก็คงต้องตกใจด้วยทั้งนั้นที่ได้ยินออกัสสั่ง
“นี่นาย!!!!” วันเดย์ชี้หน้าออกัสทันทีที่เงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าใครสั่งออเดอร์
“นาย นายอะไรเหรอครับคุณพนักงาน ตอนนี้ผมอยู่ในฐานะลูกค้านะครับ คุณอยากตกงานหรือไง” ออกัสพยายามใช้เสียงให้เบาที่สุด ยิ่งได้เห็นสีหน้าหงุดหงิดของวันเดย์เขาก็ยิ่งรู้สึกสะใจ เพราะตอนนี้คนตรงหน้าไม่สามารถแม้แต่จะเอ่ยปากเถียงได้ด้วยซ้ำ
“เร็วหน่อยนะครับ ผมมีธุระต้องไปทำต่อ”
“รีบมากไม่เสือกมาสั่งตั้งแต่เมื่อวานวะ ไอศกรีมร้อยชุดนะ ไม่ใช่สองลูก”
“พี่ว่าอะไรนะครับ ผมได้ยินไม่ถนัด สงสัยต้องลองถามผู้จัดการร้าน”
“สักครู่นะครับคุณลูกค้า” วันเดย์กัดฟันพูดก่อนจะก้มทำออเดอร์ที่ออกัสสั่ง
ออกัสยืนกอดอกพลางหัวเราะกับท่าทางของวันเดย์ที่ดูจะหงุดหงิดมาก ที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ให้คนอย่างเขา แต่นั่นก็ทำให้พึงพอใจกับการได้เอาคืนคนที่กล้าพูดจาไม่ดีใส่ลูกค้าพิเศษคนนี้
ผ่านไปเกือบ 1 ชั่วโมง
“ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้รอนานนะครับ” ในที่สุดออกัสก็ได้ไอศกรีมตามที่สั่ง ก่อนที่จะได้แกล้งคนตรงหน้าต่อ เสียงพนักงานอีกคนในร้านก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน
“เดย์ ถ้าเสร็จจากตรงนั้นแล้วมาช่วยพี่ยกของหลังร้านหน่อยนะ”
“ได้ครับ” วันเดย์หันไปตอบเพื่อนร่วมงาน ก่อนจะหันหลังเพื่อไปช่วยหลังร้าน
“เดี๋ยวครับ ผมขอเซตช็อกโก้ฟรายเดย์เพิ่ม 100 เซตครับ”
“ฮะ!!!!” วันเดย์ถึงกับอุทานด้วยความตกใจอีกครั้งกับออเดอร์ของออกัส
“พนักงานที่นี่มีปัญหาอะไรกับออเดอร์ลูกค้าหรือเปล่าครับ หรือผมสั่งได้ไม่ชัดเจน”
“เปล่าครับ รอสักครู่นะครับ” ลูกค้าคือพระเจ้า วันเดย์คงจะจำคำคำนี้ไปอีกนาน เพราะนอกจากเขาจะพูดอะไรไม่ได้แล้ว เขายังต้องก้มหน้าก้มตาตักไอศกรีมต่อไป
กว่าจะจัดการเสร็จเรียบร้อยก็เล่นกินเวลาไปอีกชั่วโมงกว่า รวม ๆ 3 ชั่วโมงเล่นเอาวันเดย์ปวดแขนปวดขาไปหมด
“เดี๋ยวผมบริการพิเศษใส่กล่องเย็นให้นะครับ รอสักครู่” ว่าจนวันเดย์ก็ยกไอศกรีมทั้งหมดไปแพ็ก ไม่นานเขาก็ยกกล่องเย็นใบใหญ่ออกมา 5 กล่อง
“ทั้งหมด 200 ชุด ชุดละ 599 ฟรีกล่องเย็น ฟรีค่าแพ็ก รวมเป็น 119,800 บาท สะดวกจ่ายสด สแกนหรือบัตรเครดิตดีครับ”
“บัตรครับ” ออกัสตอบกลับออกไปด้วยพอใจในชัยชนะครั้งนี้ พร้อมกับหยิบบัตรแบล็กการ์ดออกมาให้กับวันเดย์
“เรียบร้อยครับ คุณลูกค้าต้องยกไปเอง เพราะตอนนี้พนักงานในร้านไม่มีใครสะดวกไปส่งที่รถให้เลยนะครับ ผมเตรียมรถเข็นเล็กไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ขอบคุณที่มาอุดหนุนร้านเรา โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ” วันเดย์คืนบัตรแล้วเอ่ยออกมาเป็นประโยคยาว ๆ ก่อนจะเดินหายเข้าไปหลังร้านทันทีที่ว่าจบ
“...” ออกัสถึงกลับอ้าปากค้าง เพราะเขาลืมคิดถึงตรงนี้ไปเสียเลย
ออกัสต้องหอบไอศกรีมทั้งหมดไปที่รถแทน และนั่นทำให้เริ่มตระหนักได้ว่าบางที เขาอาจคิดผิดที่ไปแกล้งวันเดย์แบบนั้น เพราะภาระการแบกไอศกรีมกลับบ้าน มันดันตกเป็นของเขาคนเดียว
แถมตอนที่เข็นรถเข็นออกมาจากร้านออกัสยังแอบเห็นว่าวันเดย์ยืนหัวเราะอยู่หน้าร้านอีกต่างหาก เวรกรรมมันคงจะติดจรวดไล่ตามทันเขาเร็วเกินไปจริง ๆ เพราะต้องลำบากยกขึ้นรถเองอีก ก่อนจะขับรถไปแวะที่บริษัทแต่สิงหาไม่อยู่ เขาจึงตรงกลับบ้านทันที
บ้านสิริโชคอำนาจ
“ลุงพ่อบ้าน เดี๋ยวให้คนไปเอาไอศกรีมในรถแจกจ่ายให้ทุกคนกินด้วย ที่เหลือเอาไปบริจาคให้เด็ก ๆ ที่บ้านเด็กกำพร้าแถว ๆ นี้ก็ได้”
“ครับ”
หลังจากที่ได้คำตอบออกัสก็เดินไปยังห้องนอนชั้นบน ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง นอนเล่นโทรศัพท์ไปพลาง ๆ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“ว่าไงครับ นม” ออกัสตอบรับ เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่เคาะประตู
“คุณหนูคะ คุณผู้หญิงให้มาตามไปพบค่ะ” แม่นมตอบกลับ
“เดี๋ยวผมลงไปครับ” จากนั้นออกัสก็เข้าไปหยิบโทรศัพท์มือถือจากเตียงก่อนจะเดินลงไปหาผู้เป็นแม่ที่ห้องนั่งเล่นชั้นล่าง
“แม่ให้คนไปตามกัส มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ”
“อีก 2 วันคนขับรถจะมาแล้วนะลูก เขาเป็นลูกชายของลุงโชคนะ รู้สึกอายุจะไล่ ๆ กันกับลูก ป๊าเขาเห็นด้วยว่ามันก็ดี วัยใกล้ ๆ กันน่าจะถูกใจ”
“กัสยังไงก็ได้ครับ แค่คนขับรถเองให้ป๊าจัดการได้เลย เมื่อกี้กัสก็พึ่งแวะไปที่บริษัทมาแต่ไม่เจอป๊า”
“คงออกไปพบลูกค้านั่นแหละ อ่อ แต่ป๊าให้เขามาพักกับคนงานของเรานะ พักที่บ้านคนงานด้านหลังนั่นแหละจะได้สะดวกเวลาลูกเรียกใช้งาน”
“ครับ ตามนั้นได้เลย งั้นเดี๋ยวกัสขอเอาของไปเก็บก่อนนะครับจะได้มาทานข้าว” ออกัสเดินกลับไปบ้านตัวเองที่อยู่ติดกับบ้านใหญ่ จัดการชำระล้างร่างกายและเปลี่ยนเป็นชุดสบาย ๆ สำหรับทานอาหารมื้อค่ำกับครอบครัว
อีก 2 วันเขาจะไม่ต้องเหนื่อยขับรถไปมหาวิทยาลัยเองแล้ว ทั้งยังไม่ต้องไปวนหาที่จอดรถให้หงุดหงิด เพราะนอกจากจะได้คนขับรถส่วนตัวแล้ว อีกไม่นานก็จะมีลานจอดรถของตัวเองอีก
คงไม่มีใครที่มีความสุขได้เท่าออกัสคนนี้อีกแล้วละนะ คิดอะไรเพลิน ๆ เขาก็เดินมาถึงบ้านใหญ่
Latest chapter
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 29
ออกัสละความสนใจจากคนขับรถก่อนจะจัดการธุระส่วนตัวจนเรียบร้อย แล้วก็เดินไปที่บ้านใหญ่ เพื่อรอเวลาทานข้าวเย็นระหว่างที่ออกัสนั่งเล่นอยู่ในห้องรับแขก ก็นึกขึ้นมาได้เกี่ยวกับเรื่องของวันเดย์ที่พึ่งแยกกันไป เขาอยากรู้เหมือนกันว่าจะสามารถหาข้อมูลนักศึกษาในเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยได้ไหมไม่รอช้าออกัสยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วเข้าเว็บมหาลัยในทันทีและนี่คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาเปิดเข้ามาดูเว็บบอร์ดนี้เลยก็ว่าได้ เขาจัดการพิมพ์ชื่อของวันเดย์ที่จำมาตอนเอากระเป๊าเงินไปคืนเข้าไปในช่องค้นหานั้นทันที ก่อนจะกดค้นหา ข้อมูลของพี่มันก็เด้งขึ้นมายาวเหยียดจนต้องเลื่อนลงไปอ่าน‘นายวันเวฬา ดำรงธรรมมา’‘นักเรียนทุนดีเด่น’‘นักกีฬาฟุตบอลของมหาวิทยาลัย’‘ประธานชมรมดนตรีสากล’‘ประธานสโมสรนักศึกษาของมหาวิทยาลัย’‘รูปใบประกาศนียบัตร รูปถ้วยและเหรียญรางวัลจากการแข่งขันต่าง ๆ ตั้งแต่งานวิชาการจนถึงกีฬาของมหาวิทยาลัย’ออกัสนั่งมองตำแหน่งและรางวัลของคนขับรถเขาจากมือถืออย่างอึ้ง ๆ ที่เป็นแค่คนธรรมดา แต่กลับมีตำแหน่งหน้าที่ในมหาวิทยาลัยมากมายขนาดนี้ นี่คงเป็นเหตุผลที่ใ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 28
ออกัสแอบนึกหมั่นไส้ในใจที่คนด้านข้างคุยกับวายุเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลย เพราะปกติไม่เคยเห็นจะพูดดี ๆ กับเขาแบบนี้บ้างเลย“เออ ขอโทษนะคะ พี่เดย์ใช่ไหมคะ” จู่ ๆ ก็มีนักศึกษาหญิงเดินเข้ามาระหว่างบทสนทนาวายุกับวันเดย์“ใช่ครับ มีอะไรหรือเปล่า” วันเดย์ตอบกลับ“ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมคะ” เสียงบุคคลไม่ได้รับเชิญทำเอาออกัสต้องเด้งตัวขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ ต้องเป็นคนดังขนาดไหน ถึงได้มีนักศึกษาเดินมาขอถ่ายรูปด้วยแบบนี้ที่สำคัญที่นี่เป็นฝั่งภาคอินเตอร์ ซึ่งมันน้อยมากที่เด็กอินเตอร์จะรู้จักนักศึกษาภาคไทยสำหรับมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ขนาดนี้การที่คนคนหนึ่งจะเป็นที่รู้จักได้ทั้งสองภาคต้องเป็นคนดังในมหาวิทยาลัยมากพอสมควร อย่างเช่น เป็นดาวเดือน แบบไข่มุกหรือพวกนามสกุลดัง ๆ แบบออกัสแต่นี่ คนตรงหน้าออกัสคือคนขับรถ และครอบครัวของวันเดย์ก็ทำงานที่บ้านผมอีกด้วย ซึ่งสามารถตัดเรื่องนามสกุลดังออกไปได้เลย อีกข้อที่น่าเป็นไปได้คือเดือนมหาวิทยาลัย แต่ดูท่าทางเขาคงไม่ใช่คนที่ชอบทำกิจกรรมอะไรแบบนั้นแน่ ๆ แค่เห็นสีหน้าตอนที่สาว ๆ มาขอถ่ายรูปก็พอเดาได้“มีสาวมาขอถ่ายรูปด้วย พี่คนดังหรือเป
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 27
รุ่งเช้า“อรุณสวัสดิ์ครับ พี่เดย์”“กองไว้แถวนั้นแหละ เชิญขึ้นรถ” วันเดย์ตอบออกัสด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“วันนี้ผมอารมณ์ดี จะไม่ถือคำพูดพี่ก็แล้วกัน” ออกัสยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะเพราะพอออกัสตื่นเช้าขึ้นมาก็เจอกับวันเดย์ที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าข้อเสนอของเขา ทำให้คนตรงหน้าตัดสินใจได้ง่ายมากแค่ไหน“แล้วพี่ก็ไปลาออกงานพาร์ตไทม์ได้แล้วนะครับ แค่มาเป็นคนขับรถให้ผมอย่างเดียวก็พอแล้ว”“ไม่ออก เวลามันไม่ได้ชนกัน” วันเดย์รีบตอบกลับทันที“ทำไมพี่ถึงดื้อจัง มีงานสบาย ๆ ทำอย่างเดียวไม่ชอบ ชอบลำบากหรือไงครับ” ออกัสเลยบ่นให้อีกฝ่าย เพราะแค่มาขับรถให้เขาเงินเดือนก็มาพอแล้ว ยังจะต้องวิ่งไปทำงานข้างนอกอีกทำไม“มันเรียกว่าความรับผิดชอบ รู้จักไหม แต่ดูหน้าคงคิดว่าไม่รู้จัก ถ้างั้นมีหน้าที่แค่นั่งรถไปมหาวิทยาลัยก็นั่งไปเถอะ แล้วหยุดพล่ามด้วย รำคาญ” แล้วตลอดทางผมสองคนไม่ได้คุยอะไรกันอีกเลยต่อให้ไม่พอใจแค่ไหน วันเดย์ไม่สามารถเลือกทางอื่นได้เลย เพราะนั่นหมายความว่าพี่เอกคนขับรถอีกคนต้องมาเดือดร้อนด้วย และพี่เขาก็คงไม่อยากให้เป็นแบบนั้นจึงยอมมาขับรถส่งคุณหนูแบบเขาให้มันจบ ๆ ไประหว
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 26
“พ่อหมายถึง ลูกชายบ้านสิริโชคอำนาจเหรอครับ”“ใช่ เจ้านายพ่อเขาอยากได้คนขับรถให้ลูกชาย พ่อว่าก็ดีนะ เดย์จะได้พักที่นี่เลย ประหยัดค่าหอด้วย ได้ทำงานไปด้วยลูก ลูกชายเขาก็เรียนอยู่ที่เดียวกับเดย์เท่ากับประหยัดเรื่องค่าเดินทางไปอีก เดย์ว่าไงลูก” พ่อของเขาร่ายออกมายาว“…ได้ครับพ่อ” วันเดย์เงียบไปพักใหญ่ในการตัดสินใจ ก่อนจะตอบตกลงไป ไม่ใช่ว่าเขาอยากไปทำงานที่นั่น แต่เขาแค่อยากช่วยลดภาระพ่อกับแม่ก็เท่านั้นเพราะอย่างที่พ่อบอกกับเขาว่าทั้งค่าที่พักเดือนละหลายพัน ไหนจะค่าเดินทางอีกเดือนละหลายร้อยบาท ถ้าหากเขาสามารถลดค่าใช้จ่ายตรงนั้นไปได้คงจะช่วยพ่อกับแม่ได้อีกเยอะวันเดย์มานั่งเช็กตารางเรียนของตัวเองดู มันก็ไม่มีปัญหาอะไร เพราะปีสี่เขามีเรียนแค่ไม่กี่ตัว ส่วนใหญ่อาจารย์จะให้ทำวิจัยกับโปรเจกต์จบมากกว่า เวลาไม่ชนกันด้วย เขาจึงรับงานนี้ได้สบาย ว่าแต่เจ้านายของเขาเถอะ จะรู้หรือยังว่าคนขับรถคนใหม่เป็นใครแล้วนี่ผ่านมาแค่ 2 วันกับงานคนขับรถ แต่เป็นสองวันที่วันเดย์ต้องใช้ความอดทนมากถึงมากที่สุด ตั้งแต่เกิดมาเลยก็ว่าได้ทั้งเรื่องที่ออกัสให้วันเดย์ไปเดินถือของเป็นสิบ ๆ ถุง ไหน
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 25
“ชุดสตรอว์เบอร์รีฟรายเดย์ 100 เซตสั่งกลับบ้านครับ”“ฮะ!!! อะไรนะครับ” วันเดย์เงยหน้ามองลูกค้าที่สั่งทันที“…”“นี่นาย!!!!” วันเดย์ต้องตกใจอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าที่สั่งออเดอร์นี้เป็นใคร“นาย นายอะไรเหรอครับคุณพนักงาน ตอนนี้ผมอยูในฐานะลูกค้านะครับ คุณอยากตกงานหรือไง” สำหรับงานบริการที่ลูกค้าคือพระเจ้า วันเดย์จึงเลือกไม่ได้เลยต้องก้มหน้าก้มตาทำไป“เร็วหน่อยนะครับ ผมมีธุระต้องไปทำต่อ” ออกัสเร่งวันเดย์“รีบมากไม่เสือกมาสั่งตั้งแต่เมื่อวานวะ ไอศกรีมร้อยชุดนะ ไม่ใช่สองลูก” วันเดย์เผลอหลุดปากบ่นใส่ออกัสที่เร่งเขาทันควัน“พี่ว่าอะไรนะครับ ผมได้ยินไม่ถนัด สงสัยต้องลองถามผู้จัดการร้าน” ออกัสเอียงหูเข้าใกล้วันเดย์แล้วถามเขาซ้ำอีกครั้ง“สักครู่นะครับคุณลูกค้า” วันเดย์กัดฟันพูดก่อนจะก้มทำออเดอร์ที่ออกัสสั่งส่วนออกัสก็ยืนกอดอกพลางหัวเราะชอบใจที่ได้เห็นท่าทางหงุดหงิดของวันเดย์ผ่านไปเกือบ 1 ชั่วโมง“ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้รอนานนะครับ” ในที่สุดวันเดย์ก็ทำออเดอร์นี้เสร็จสักที ก่อนเสียงสวรรค์ของพนักงานอีกคนจะดังขึ้น มันช่วยชีวิตของเขาเป็นอย่างมาก“เดย์ เดี๋ยวถ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 24
“ว่าไงน้องภาคอินเตอร์ มาหาพี่มีอะไรครับ” วันเดย์เอ่ยถามโดยเน้นคำว่าน้องภาคอินเตอร์เสียงดัง“เมื่อเช้าพี่ทำกระเป๊าสตางค์หล่นไว้ผมเลยเอามาคืน” ที่แท้สาเหตุที่คุณหนูเอาแต่ใจคนนี้มา ดันเป็นเรื่องกระเป๊าเงินของเขาที่ไปทำหล่นไว้เมื่อเช้าตอนเกิดอุบัติเหตุนี้เอง วันเดย์เลยจำใจเอื้อมมือไปรับกระเป๊าเงินคืนอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะก้มทำงานต่อ“ใจคอจะไม่ขอบคุณหน่อยเหรอครับ”“…”ปึง!!“นี่!! ได้ยินที่ผมถามไหม” อยู่ ๆ ออกัสก็เดินมาตบลงบนกระดาษที่วันเดย์กำลังเขียนอยู่จนไม่สามารถเขียนต่อได้ เขาเลยเงยหน้ามองคนอายุน้อยกว่าแล้วตอบคำถามนั้นด้วยความไม่พอใจ“ทำไมต้องขอบคุณ เมื่อเช้าตอนขับรถชนคนอื่น มึงขอโทษหรือยัง”“เฮ้ย ไอ้เดย์มึงก็ใจเย็น ๆ ก่อน ขอโทษทีนะครับน้อง พอดีเพื่อนพี่มันอารมณ์ไม่ค่อยดี” ถ้าหากเพื่อน ๆ ของวันเดย์ไม่เข้ามาห้ามเอาไว้ เขาคงลุกไปต่อยเด็กตรงหน้าสักทีสองทีแล้ว“โมโหเรื่องอื่นแต่เอามาลงกับผมมันก็ไม่ถูกไหมครับ โตแล้วน่าจะแยกแยะอะไรเองได้แล้วนะ” ออกัสพูดแดกดันวันเดย์“ถ้ามึงไม่มีเหี้ยอะไรแล้วก็เชิญครับ นู้น ทางกลับตึกนักศึกษาภาคอินเตอร์ของมึง เชิญ” วันเดย์พยายามกัดฟันทน เพื
You May Also Like
รักนี้...ไม่จำกัดนิยาม
หลงเวลา /จู้หมิง1.3K viewsลลิตจะปกป้องหม่าม้าเอง
ไอละมุน1.4K viewsรักครั้งนี้ต้องทุ่มทั้งใจ
พลอยแก้ว2.9K viewsสุคันธชาติปาตี
WhaLe.seA1.1K viewsลองมารักกันดูมั้ยนายนักบิด
นามปากกาหมึกบ้านสวน361 viewsเหยื่อนายครั่งรัก
Sun flower🌻501 viewsซ่อนกลิ่นรัก
การัณย2.1K viewsพื้นที่ปลอดภัยของหัวใจ
บาริสต้าสายรุ้ง766 views
