Kabanata 6

HINDI ko maintindihan ang kakaibang kaba sa aking puso. Kasalukuyang nakahiga na ako sa kama at tulad kagabi ay katabi ko parin sa pagtulog ang kapatid kong si Yshie. Palibhasay hindi sanay na hindi kami magkatabi matulog.

Hindi parin kayang balewalain ng aking isipan ang nakitang larawan kanina sa kwarto ni Sir Cassian. Posible bang may koneksyon ang kwintas na suot namin ng aking kapatid?

Napasulyap ako sa aking kapatid na ngayo'y mahimbing na natutulog. Naisipan kong tanggalin sa leeg nito ang suot nitong kwintas at gano'n din ang ginawa ko sa akin. Itatago ko na muna ang mga kwintas namin at hindi pwedeng ma-expose at baka mapagkamalan pa kaming magnanakaw. Mahirap na at wala na talaga kaming mapupuntahan na magkapatid.

Hindi talaga mawaglit sa aking isipan kung bakit kapareho ang suot naming kwintas ni Yshie sa larawan na nakikita ko sa kwarto ni Sir Cassian.

Ano'ng koneksyon?

Hanggang sa hindi ko namalayang nakatulog na pala ako sa kakaisip.

Nagising ako ng maaga. Pagkatapos kong maligo ay lumabas ako ng silid. Kumunot ang aking noo ng mapansin na tila busy ang lahat.

"Sandali, busy yata ang lahat?" takang-tanong ko kay Rowena.

"Darating po si Sir Cassian mamaya," sagot ni Rowena sa akin. Napalunok ako. Alam kaya niyang narito kami? Alam na rin kaya niya na ako ang tumulong sa kanyang ama sa aksidenteng nangyari?

"Sandali, ibig sabihin sa buwan na ito ay hindi pa sila nagbakasyon dito?" tanong ko kay Rowena.

"Opo, Ate Liora," sagot sa akin ni Rowena.

Napalunok ako kasabay ng mabilis na pagtibok ng aking puso. Kinakabahan ako sa pagdating nila Sir Cassian. Ilang oras lang ang biyahe at sigurado akong mayamaya lang ay narito na sila.

"Kasama ba niya ang kanyang ama?"

"Buong pamilya po yata nila dahil ang payo raw po ng doktor ay kailangan ni Sir Camilo Alcantara ng sariwang-hangin para sa fully recovery niya galing sa aksidente po."

"Gano'n ba?"

"Opo, ate."

Nagpaalam na rin sa akin si Rowena dahil may gagawin pa raw siya.

Handa na ba akong harapin ang mga Alcantara? Bakit kinakabahan akong makita sila? Siguro dahil hindi mawaglit sa isipan ko ang sinabi ni Aling Belen ang tungkol kahapon.

Paano kung sila pala ang tunay naming mga magulang ni Yshie? Ipinilig ko ang sariling ulo sa naiisip. Nailing na lamang ako sa mga pumapasok sa aking sistema.

Hinanap ko si Aling Belen at kailangan kong tumulong sa mga dapat na maihanda sa pagdating ng pamilya Alcantara.

"Aling Belen, ano po ang maitutulong ko?" tanong ko ng sa wakas ay makita ko siya na kasalukuyang nagluluto sa kusina.

"Hija, ang dapat sana sa inyo ni Yshie ay magpahinga muna. Aba'y hindi biro ang naranasan niyo sa mga kamay no'ng mga armadong lalaki."

"Pasensiya na po kayo pero hindi pwedeng wala kaming gagawin ni Yshie."

"Kung talagang mapilit ka talaga, ikaw ang i-assign ko sa kusina. Ang kailangan mo lang namang gawin ay bantayan ang mga pagkain."

"Iyon lang po?" kunot-noong tanong ko.

"Yes, hija."

"Walang problema sa akin," sagot ko na may ngiti sa mga labi.

"Kaya lang, hindi mo pwedeng iwan ang kusina, hija."

"Wala pong problema sa akin," sabi ko.

"Sigurado ka?"

"Yes po, Aling Belen. Magpapatulong ako kay Yshie."

"Pero hija hindi kayo pwedeng umalis ng kusina. Kailangan nating ma-secure ang mga pagkain."

Pabor sa akin upang hindi kami makita ng mga Alcantara.

"Oo nga pala, magpa-party mamaya at masquerade raw ang tema," ani pa ni Aling Belen.

"Kasali rin po ba kami?" tanong ko.

"Aba, oo naman pagkatapos mo sa kusina. T'saka, saglit lang naman kayo ni Yshie sa kusina hija. I-check niyo lang naman kung tama ang ginagawa ng mga cook natin sa mga pagkain. At ipagkatiwala ko sa'yo ang trabaho na iyon."

"Maaasahan niyo po ako diyan, Aling Belen!" masiglang sabi ko.

Pagkatapos naming mag-usap ay hinanap ko ang kapatid na si Yshie. Pupuntahan ko na sana ang kwarto ni Rowena nang magkita kami ng nakangiti kong kapatid. Kitang-kita ko ang sigla sa kanyang awra.

"Aba, aba, ang dami mong dala, a?"

"Ate, sobrang ganda at perfect sa'kin ang ilang bigay ni Rowena sa akin!" masiglang sabi ni Yshie.

Sino ba naman ang mag-aakalang pinagpala kami ng Panginoon sa pag-alis namin sa dati naming tirahan?

"Halika na at kailangan na nating tumulong sa paglinis. Pagkatapos ay pupunta tayo ng kusina para i-check lahat ng mga lulutuin."

"Sige, ihahatid ko lang ang mga ito sa silid ko, ate."

"Dalian mo at maglilinis tayo sa kusina, okay?"

"Susunod na po ako."

"Hintayin kita don," sabi ko.

Bumalik ako sa aking dinaraanan at tinungo ang kusina. Nadatnan ko roon ang ilang mga katulong na kasalukuyang busy sa paghuhugas ng mga ilang kasangkapan para gamitin sa pagluluto.

Napag-alaman kong hindi ugali ni Mrs. Alcantara na nagpapa-cater. Kung kanina ay nagtataka ako kung bakit kailangan pang magluto gayong sa mga mayayaman ay catering kapag may ilang event. Iyon pala ay mas gusto ni Mrs. Alcantara na hindi luto ng iba kundi lutong-bahay.

Halos hindi ko na napansin ang oras sa paggawa kasama ang ilang katulong na naka-assign sa kusina at ang kapatid kong si Yshie.

"Liora, Yshie, aba'y matuto naman kayong magpahinga," puna sa amin ni manang.

Nagkatinginan lang kaming magkapatid pagdakay nagkangitian. "Sanay na sanay na po kami sa mga ganitong gawain ni Ate Liora, manang," nakangiting sagot ni Yshie.

"Nariyan na sila!"

Ang kaninang ngiti ay napalitan ng kakaibang kaba at pangamba. Hindi ko alam kung bakit pero totoong nagtataka ako sa sarili.

"Yay, makikita ko na rin ang mga Alcantara, Aling Belen!" masiglang sabi pa ng kapatid kong si Yshie.

Mukhang kailangan ko pa siyang i-briefing. Umaasa akong huwag magtagpo ulit ang landas namin no'ng nagngangalang Tamara. Dahil kapag napansin kong oras na magkita kami at nakasunod ang panganib sa buhay naming magkapatid maniniwala na akong siya nga ang nais mawala kami sa mundong ito dahil sa kanyang malagim na plano.

"Yshie, halika saglit," sabi ko.

Lumapit sa akin ang aking kapatid. Ang kaninang ngiti niya ay napalitan ng pagkunot ng noo. Siguro dahil napansin niyang naging seryoso ang aura ko.

"Bakit ate?"