บทที่ 1 /2

“ฉันก็นึกว่าเรื่องอะไร ได้สิ จะพักกี่วันก็ได้ ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหรอก”

น้อยเงยหน้าขึ้นทันที สีหน้าที่เคยกังวลคลายลงอย่างเห็นได้ชัด “ขอบคุณนะคะคุณหญิง ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ”

น้ำเสียงของเธอสั่นเครือด้วยความซาบซึ้ง ความหนักอึ้งที่แบกไว้ตั้งแต่เดินเข้ามาเหมือนถูกยกออกไปในพริบตา

“เรื่องแค่นี้เอง” คุณหญิงโบกมือเบา ๆ “แล้วไหนล่ะหลานสาว ไม่เข้ามาด้วยเหรอ?” ถามเสียงอ่อนขณะกวาดสายตามองรอบห้องเล็กน้อย เมื่อไม่เห็นใครยืนอยู่ใกล้ ๆ

“รออยู่ด้านนอกค่ะคุณหญิง”

“งั้นไปพาเข้ามาสิ ฉันอยากทำความรู้จักสักหน่อย”

“ได้ค่ะ สักครู่นะคะ”

น้อยรีบเดินออกไปด้วยฝีเท้าที่เบากว่าตอนเข้ามาเมื่อประตูปิดลง ความเงียบก็กลับมาอีกครั้ง

คุณหญิงหันกลับมาและเพิ่งสังเกตเห็นว่าปภาวียังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ทว่าคราวนี้ใบหน้าของลูกสาวไม่ได้เรียบเฉยเหมือนก่อนหน้านี้ คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มตึงคล้ายกำลังไม่พอใจกับบางอย่างที่เพิ่งได้ยิน

“ดูทำหน้าเข้าสิ แล้วนี่ไม่รีบไปคุยงานแล้วหรือไง?”

“ไปค่ะ”

“ไปแล้วทำไมยังนั่งอยู่อีกล่ะ รีบไปสิเดี๋ยวลูกค้าคนสำคัญจะรอนาน”

“คุณแม่ประชด?”

ปภาวีหันหน้าสบตาผู้เป็นแม่ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถามตรง ๆ เพราะก่อนหน้านี้ตอนเธอจะไปกลับเป็นฝ่ายรั้งเอาไว้เอง แต่พอตอนนี้เธอยังนั่งอยู่กลับพูดเหมือนไล่ให้ไปเสียอย่างนั้น

“แม่ไม่ได้ประชด ก็ตอนแรกภัคบอกแม่เองไม่ใช่หรือไงว่ากำลังว่ารีบ แม่ก็เลยกลัวว่าภัคจะไปคุยงานกับลูกค้าไม่ทันแค่นั้นเอง”

“ภัคไม่รีบแล้วค่ะ!”

“ทำไมล่ะ หรือว่าจะรอเจอหลานสาวป้าน้อย?”

คุณหญิงรุจิราแกล้งถามหยั่งเชิงลูกสาว เพราะเห็นว่าอีกคนนั้นดูไม่รีบร้อนที่จะออกไปข้างนอกเหมือนในตอนแรก หลังจากที่รู้ว่าหลานสาวของน้อยจะเข้ามาพักค้างคืนที่นี่

และเธอก็รู้ดีว่าคนอย่างปภาวีที่ได้ชื่อว่าเป็นเสือผู้หญิง คงจะไม่พลาดที่จะเจอยู่รอเจอเด็กสาวคนนั้นอย่างแน่นอน

“เปล่าค่ะ ใครจะอยากเจอกัน ก็แค่หลานสาวคนใช้”

“หัดพูดจาให้เกียรติคนอื่นบ้างก็ดีนะภัค” เธอเอ็ดเสียงเข้ม ดวงตาคมตวัดมองลูกสาวอย่างตำหนิ

แต่ทว่าทางด้านของคนเป็นลูกไม่ได้มีทีท่าที่จะสะทกสะท้านเลยสักนิด หยักไหล่เอนกายพิงพนักโซฟายกขานั่งไขว่ห้างอย่างสบายใจ บางครั้งเธอก็ไม่แน่ใจว่าลูกสาวคนนี้กำลังปกป้องตัวเองด้วยความเย็นชาหรือเพียงแค่ไม่เห็นคุณค่าของความรู้สึกคนอื่นจริง ๆ กันแน่

จังหวะนั้นเอง เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นจากหน้าประตู

“ขออนุญาตค่ะคุณหญิง”

น้อยก้าวเข้ามาอีกครั้ง และคราวนี้มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินตามหลังเข้ามาด้วย ท่าทางสำรวม เรียบร้อย มือทั้งสองประสานกันแน่นเล็กน้อยอย่างคนที่ยังไม่คุ้นชินกับสถานที่

“หนูพรีน ไหว้คุณหญิงกับคุณหนูก่อนสิลูก” น้อยกระซิบเบา ๆ พลางแตะข้อศอกหลานสาวอย่างให้กำลังใจ เธอพอจะเข้าใจดีว่าเด็กที่เติบโตอยู่บนดอยมาตลอด คงตื่นเต้นไม่น้อยที่ต้องเข้ามาอยู่ในบ้านหลังใหญ่แบบนี้

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ใบหน้าหวานละมุนปรากฏชัดในแสงไฟอุ่น ก่อนเอ่ยคำทักทายผู้ใหญ่ด้วยความนอบน้อม

แล้วหลังจากนั้นเธอจึงค่อย ๆ หันไปอีกฝั่งเพื่อที่จะทักทายอีกหนึ่งบุคคลซึ่งนั่งไขว้ห้าวอยู่บนโซฟาข้าง ๆ

“สะ สวัสดีค่ะคุณ ...”

ทว่าไม่ทันได้เอ่ยจบ ทุกคำพูดชะงักกลางคันทันทีที่สบตากับผู้หญิงตรงหน้าทุกอย่างรอบตัวราวหยุดนิ่งไปชั่วขณะนั้น

ดวงตากลมไล่มองหญิงสาวอีกคนที่อายุมากกว่านั่งเอนกายอยู่บนโซฟาในท่าทีสบาย ๆ เสื้อเชิ้ตสีเรียบพับแขนถึงข้อศอกเผยให้เห็นข้อมือที่สวมเรือนนาฬิกาหรู สายตาคมเฉียบจับจ้องกลับมาอย่างไม่ปิดบัง โครงหน้าคมชัด ผิวเนียนเรียบ และท่าทางนิ่งสงบที่แฝงความมั่นใจโดยไม่ต้องพยายาม

มันไม่ใช่ความสวยหวาน แต่เป็นความดึงดูดที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกเหมือนถูกอ่านออกหมด

หัวใจของพรีนเต้นแรงอย่างไม่ทันตั้งตัว คำทักทายที่ควรเอ่ยต่อหายไปจากปลายลิ้น เหลือเพียงความประหม่าและความร้อนวูบวาบที่ไล่ขึ้นมาถึงใบหน้า

ยังไม่ทันที่เธอจะรวบรวมสติ เสียงเรียบเย็นก็ดังขึ้นตัดบรรยากาศ

“กองไว้ตรงนั้นแหละ!”

เพียงแค่ไม่รับไหว้ ปภาวียังปรายตามองชนากานต์ด้วยสายตาที่แฝงความดูแคลน ก่อนจะสะบัดหน้าหันไปอีกทางอย่างไม่ไยดี ราวกับการมีอยู่ของอีกฝ่ายไม่คู่ควรแก่การใส่ใจ

“ภัค! เดี๋ยวเถอะ” คุณหญิงหันเอ็ดเสียงเข้มเมื่อเห็นกิริยาที่ไม่เหมาะสมของลูกสาว “ฉันต้องขอโทษแทนลูกสาวฉันด้วยนะจ๊ะ”

“แม่จะไปขอโทษยัยเด็กนี่ทำไมกันคะ”

“ยังอีก แม่ไม่เคยสอนให้ภัคเสียมารยาทแบบนี้เลยนะลูก ขอโทษน้องเดี๋ยวนี้!”

“ไม่ค่ะ! ภัคไม่ขอโทษ ภัคไม่ได้ทำอะไรผิด”

“ยัยภัค!!”

บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นทันตาเห็น ก่อนที่เสียงหนึ่งจะเอ่ยแทรกขึ้นอย่างระมัดระวัง

“ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะคุณหญิง คุณหญิงอย่าดุให้คุณหนูเลยนะคะ คุณหนูเธอยังไม่ได้ทำอะไรผิดจริง ๆ” น้อยเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มจะตึงเครียดจนเกินไป อีกอย่างเธอไม่อยากเป็นต้นเหตุที่ทำให้คนทั้งสองต้องมีปัญหากัน

“ไม่ผิดยังไงน้อย หลานสาวน้อยยกมือไหว้ก็แทนที่จะรับไหว้น้องดี ๆ ไม่ใช่พูดจาไร้มารยาทแบบนี้ทำผิดไม่ยอมรับผิด มีที่ไหนกัน”

หญิงสูงวัยพูดเสียงเข้ม ดวงตาคมกริบตวัดมองไปยังลูกสาวเชิงตำหนิ เธอบอกตามตรงเลยว่าเธอรู้สึกไม่ชอบใจกับพฤติกรรมของลูกคนนี้เลยจริง ๆ

“คุณแม่!!”

“หนูชื่อพรีนใช่ไหมลูก” คุณหญิงรุจิราถาม

“ชะ ใช่ค่ะ”

“รูปก็งาม นามก็เพราะแถมกิริยามารยาทยังดีเสียกว่าใครบางคนแถวนี้ซะอีก” คุณหญิงรุจิราพูดเหน็บแนมลูกสาวของตัวเองที่ตอนนี้นั่งวางสีหน้าเรียบเฉยไม่สนใจกับคำตำหนิหรือคำต่อว่าของเธอที่เป็นแม่เลยสักนิด

“น้อยบอกว่าหนูพรีนยังไม่มีที่พักงั้นใช่ไหม?”

“ค่ะคุณหญิง”

“ถ้างั้นก็ให้หนูพรีนมาอยู่กับน้อยที่นี่กับน้อยเลยก็แล้วกัน เป็นผู้หญิงคนเดียวออกไปอยู่หอพักอย่างนั้นมันไม่ปลอดภัย” พูดพร้อมระบายยิ้มออกมาเมื่อเห็นใบหน้าที่ใสสื่อของเด็กสาว

“ไม่ได้นะคะ!”

ปภาวีที่นั่งเงียบอยู่นานก็ค้านขึ้นเสียงแข็ง เธอไม่เห็นด้วยกับผู้เป็นแม่ที่จะให้คนแปลกหน้าเข้ามาอยู่ในบริเวณบ้านของตัวเองทั้งที่เพิ่งจะเห็นหน้าคร่าตากันอย่างนี้

“ทำไมจะไม่ได้!”