Chapter 2

Hindi ako nakatulog ng maayos noong gabing iyon.

Paulit ulit sa isip ko ang mukha ni Lucas Vale. Ang mapanuksong ngiti niya. Ang malamig niyang tingin na parang wala siyang sinirang buhay limang taon ang nakalipas. Kahit anong pilit kong ipikit ang mata ko, bumabalik ang eksena sa meeting room. Ang kamay niyang nakaayos sa mesa. Ang paraan ng pag smirk niya na parang nanalo na agad siya sa isang larong hindi ko naman piniling salihan.

“Calm down, Elena,” bulong ko sa sarili ko habang nakatitig sa kisame. “Trabaho lang ‘to.”

Pero sino ba ang niloloko ko.

Hindi lang trabaho si Lucas Vale. Isa siyang sugat na hindi kailanman tuluyang gumaling.

Kinabukasan, maaga akong pumasok sa opisina. Gusto kong mauna para may oras akong ihanda ang sarili ko. Alam kong darating siya. Alam kong simula pa lang iyon. Ang kontratang hawak ng kompanya namin ay direktang konektado sa Vale Group. Ibig sabihin, kahit anong iwas ko, paulit ulit kaming magtatagpo.

Habang nag aayos ako ng mga papeles sa desk ko, ramdam ko ang bigat sa dibdib ko. Parang may paparating na bagyo at ako ang nasa gitna.

“Elena.”

Napalingon ako sa boses ng supervisor ko na si Ms. Harper. “Yes po?”

“Mr. Vale wants you in the executive meeting room. Now.”

Parang may sumabog sa loob ng ulo ko.

“Me po?” tanong ko kahit alam ko na ang sagot.

Tumango siya. “You will be the main coordinator for this project.”

Gusto kong tumanggi. Gusto kong sabihin na hindi ko kaya. Pero wala akong karapatang umatras. Trabaho ito. Kailangan ko itong gawin.

Huminga ako ng malalim bago tumayo. Every step papunta sa meeting room ay parang papalapit ako sa isang bangungot na matagal ko nang tinatakasan.

Pagbukas ko ng pinto, agad kong nakita siya.

Nakatayo si Lucas sa harap ng salamin. Nakaayos ang suit niya. Malinis. Perpekto. Mukha siyang isang taong sanay makuha ang lahat ng gusto niya. Nang magtagpo ang mga mata namin, bahagya siyang ngumiti.

Hindi simpleng ngiti. Hindi rin friendly.

Smirk.

Doon ko naramdaman na tuluyan nang bumitaw ang kontrol ko sa emosyon ko.

“Miss Moore,” sabi niya sa malamig pero malambot na boses. “Nice to see you again.”

Pinilit kong ngumiti. Yung klaseng ngiti na ginagamit mo para itago ang galit at takot.

“Good morning, Mr. Vale,” sagot ko, propesyonal ang tono kahit gusto ko nang sumigaw.

Umupo ako sa tapat niya. Habang nagsasalita siya tungkol sa project, pilit kong iniintindi ang bawat detalye. Pero bawat salita niya ay parang may kasamang lason. Hindi ko maiwasang maalala ang mga araw na pinagtawanan niya ako sa harap ng buong klase. Ang mga bulong. Ang hiya. Ang mga luha na tinago ko sa banyo.

“You seem distracted,” bigla niyang sabi habang nakatingin diretso sa akin.

Napakurap ako. “I am listening.”

Tumango siya, pero hindi nawala ang ngiti sa labi niya. Parang alam niya. Parang alam niya na nahihirapan ako.

At mas lalo akong nagalit dahil doon.

Pagkatapos ng meeting, inabot niya sa akin ang isang folder.

“You will handle this personally,” sabi niya. “I trust you.”

Trust.

Kung alam lang niya kung gaano kabigat ang salitang iyon sa akin.

Lumabas ako ng room na nanginginig ang kamay. Hindi ko alam kung galit ba o takot ang nararamdaman ko. Siguro pareho.

Sa pantry, sinubukan kong huminga ng maayos. Uminom ako ng tubig pero hindi pa rin nawawala ang kaba.

“Elena.”

Napatigil ako.

Si Daniel.

College friend ko. Isa sa iilang taong alam ang pinagdaanan ko noon.

“Okay ka lang?” tanong niya habang tinitingnan ako ng seryoso.

Napangiti ako ng pilit. “Yes. Why?”

“Kita ka niya kanina,” sabi niya, ibinaba ang boses. “Lucas Vale.”

Hindi na ako nagkunwari. Tumango ako.

“Still him,” bulong ko. “Still ruining my peace.”

Hinawakan niya ang balikat ko. “If you need help, I am here.”

Nagpasalamat ako sa kanya. Pero alam kong may laban akong kailangang harapin mag isa.

Pagbalik ko sa desk ko, may message na agad sa email.

From Lucas Vale.

Subject: Dinner Meeting.

Nanginig ang kamay ko habang binubuksan ko.

“We need to discuss the project in detail. Tonight. Seven pm. Do not be late.”

Walang please. Walang tanong. Utos.

Gusto kong itapon ang laptop ko sa galit.

Sino ba siya para kontrolin ang oras ko?

Pero alam ko ang sagot.

Siya ang may hawak ng kapalaran ng kompanya namin.

At posibleng ng buhay ko.

Pagdating ng gabi, wala akong choice kundi pumunta. Isang high end restaurant ang pinuntahan ko. Tahimik. Sosyal. Hindi lugar para sa isang babaeng puno ng galit.

Nandoon na siya nang dumating ako. Nakaupo sa sulok. Parang hari sa sarili niyang mundo.

“You are on time,” sabi niya.

“Let us get this over with,” sagot ko, diretso ang tingin sa kanya.

Umorder siya ng pagkain para sa amin. Hindi man lang nagtanong kung ano ang gusto ko.

“Still hate that?” tanong niya bigla habang tinuturo ang wine.

Napakunot ang noo ko. “You still assume things.”

Ngumiti siya. “I remember everything about you.”

Parang may kutsilyong bumaon sa dibdib ko.

“Stop,” sabi ko, nanginginig ang boses. “Let us talk about work only.”

Saglit siyang tumahimik. Tinitigan niya ako ng matagal. Hindi yung malamig na tingin. Hindi rin yung mapang asar.

May kung anong hindi ko maintindihan sa mga mata niya.

“As you wish,” sabi niya sa huli.

Pero alam kong kasinungalingan iyon.

Habang pauwi ako, pakiramdam ko mas lalong lumalala ang galit ko. Ang pagkikita namin ay parang apoy na muling nagsindi sa matagal ko nang tinatago na emosyon.

Hindi ko alam kung hanggang kailan ko kayang pigilan ang sarili ko.

Pero isang bagay ang sigurado.

Ang buhay ko ay muling umiikot sa lalaking minsang sumira sa akin.

At pakiramdam ko, mas malala pa ang mangyayari.