LOGIN“You are not leaving this room, Alaric!”Huminto ako sa tapat ng pintuan. Dahan-dahan akong lumingon sa kaniya sa huling pagkakataon. “You've been telling me where to go and what to do since I was a child, Dad.”I opened the heavy wooden door.“Not anymore.” I continued.“Alaric! Bumalik ka rito!”Hindi ako lumingon. Hindi ako huminto. Narinig ko ang sigaw niya at ang pagsubok ni Dax na hawakan ako, pero dire-diretso ang lakad ko palabas ng gusali. Tapos na ako. Hinding-hindi na ako babalik sa kulungan na 'yon.Nanginginig ang mga kamay ko sa galit at halo-halong emosyon habang inilalabas ko ang phone ko. Mabilis kong pinindot ang pangalan ni Nica.Ring... Ring... Ring... No answer.I dialed again. Cannot be reached. Nagsisimula na akong kabahan. It was a mistake na itext ko lang siya, kaya ako na mismo ang pupunta sa kanya para magpaliwanag.“Fvck. Come on, Nica... pick up,” bulong ko habang mabilis na naglalakad papunta sa parking lot.Sinubukan ko ulit. Still nothing.Isang matindi
“You've known Violet for years! Sanay ka na sa kaniya!” sigaw ni Dad.“That doesn't answer my question!” sigaw ko pabalik, dumagundong ang boses sa buong silid.“She comes from a respectable family!” sagot din niya sa akin, napapatayo na rin. Tangna, ito na naman tayo sa status! “She's educated, capable, at nakakaintindi sa mundong ginagalawan natin!”“I don't give a damn about her family!”“You will!”“No!” Madiin, malamig, at pinal na sabi ko. “I won't.”Isang malakas na hampas sa mesa ang ibinigay ng ama ko na nagpa-alala sa akin kung gaano siya kalupit. “You've embarrassed this family enough, Alaric!”Mabilis na tumayo si Dax para pumagitan. “Dad, calm down! Alaric, maupo ka—”Hindi ako gumalaw. Nakatayo lang ako, nakatitig sa lalaking kailanman ay hindi naging ama sa akin. Pilit na sumisiksik sa utak ko ang paulit-ulit na linya: You've embarrassed this family. Think about your responsibilities. Protect the family name.Laging ganun. Paulit-ulit. Walang katapusan. Sumpa ang lumaki
Alaric's POV“I'm sorry, Nica, pero mas kailangan ako ng pamilya ko ngayon.”Nakatitig lang ako sa sent message sa screen ng phone ko. I quickly typed it as I walked down the hallway, barely giving myself time to think or feel the weight of every word.I hated sending that message. Pûta, alam kong magmumukha na naman akong walang kwenta sa paningin niya. Alam kong magdududa na naman siya. Pero pinatawag ako ng daddy ko. Emergency daw. At kapag ang matanda na ang nag-demand, walang lugar para sa “mamaya na” o “abala ako.”I shoved the phone into my pocket at pabalang kong itinulak ang pint0 ng private dining room kung saan itinakda ng tatay ko ang biglaang pagtitipon ng pamilya.Mommy is recovering kaya wala siya. He took the advantage of it para makausap niya kaming lahat, ako, si Dax at mga pinsan ko, kahit mga asawa nila. Alam nila ang patakaran ng isang Montefalco.Just as I expected, nandoon na si Dax, nakaupo sa tapat ni dad. Halatang hindi rin komportable at parang gustong tumaka
“Bitawan mo ako!” nanginginig na ang boses ko sa takot.Tumingin siya sa paligid. Dahil lunch break, halos walang tao sa kahabaan ng hallway. “Don't make a scene here, Miss Nica. Pwede naman natin 'to pag-usapan sa mas tahimik na silid. Alam kong mas magugustuhan mo ang gagawin ko.”“Bitawan mo ako! Ikaw 'tong nambab4stos!” Pumiglas ako. “This is harássment!”Nagbago ang mukha ng lalaki, naging matigas at bástos. Bigla niya akong hinila palapit sa kaniya nang pilit.Nanigas ang buong katawan ko sa matinding takot.“Stop! Huwag mo akong hahawakan!” Buong lakas kong itinulak ang dibdib niya gamit ang isa kong libreng kamay. “Bitaw!”Subalit mas lalo pa niyang inilapit ang mukha niya sa akin. Pumikit ako at pilit na iniiwas ang mukha ko habang nagwawala. “Help! Don't touch me!”TING!Biglang bumukas ang pint0 ng elevator sa hindi kalayuan at may isang empleyadong lumabas mula roon.Nang marinig iyon ng lalaki, mabilis niya akong binitawan at umatras. Napatagilid ako sa pader sa sobrang l
“Yes?” simpleng sagot niya mula sa kabilang linya.“Where's Alaric? Bakit ikaw ang nakahawak ng phone niya?”“He's busy right now, Nica. He's inside with his family.”“Can I talk to him? Kahit sandali lang.”“Why?” malamig niyang tanong. “Don't tell me hinahabol mo? Gusto mong magmakaawa na balikan ka niya?”Napakunot ang noo ko, ramdam ang panunuyo ng lalamunan ko. “I just want to know if his mother is okay. Nag-aalala ako.”Nagkaroon ng maikling katahimikan sa kabilang linya. Naririnig ko ang banayad na pagbuntong-hininga ni Violet. “You don't need to worry about him, Nica.”“What do you mean?”“Learn to respect his family, Nica,” dahan-dahan ngunit madiin niyang sabi.Nanlamig ang buong katawan ko, parang sinaks4k ang dibdib ko. “I'm only asking because I care—”“You're not his wife,” putol niya sa akin. “At lalong hindi ka pamilya. Hindi ka rin girlfriend.”Napapikit ako nang madiin. Pakiramdam ko bawat salita niya ay parang latigo na humahagupit sa akin. “I know that.”“Then don'
It was empty. Nasaan na siya? He knew mahalaga sa akin ang araw na 'to. Bigla akong nakaramdam ng lungkot.Pinasadahan ko muli ang tingin ko sa phone ko sa ibabaw ng mesa. No messages. No missed calls.Pinilit kong pakalmahin ang sarili ko. Nasa ospital pa siguro siya. Baka puyat o abala sa mommy niya.Maya-maya pa, bumukas ang pint0 at pumasok si Dax. “Good morning, Nica.”“Good morning,” matamlay kong batî sa kanya.Agad ding napatingin si Dax sa bakanteng upuan sa tabi ko. “Still no word from Alaric? Ang alam ko umuwi siya kanina. Siya ang nagbantay kay Mommy.”Umiling ako, pilit na iniiwas ang tingin. “Not yet.”“Ayos lang naman si Mommy. Baka mamaya dumating. Let's wait for him,” ani Dax.“I don't know... Hindi pa siya nagte-text.”Tumango si Dax at umupo. “Or maybe he won't make it today. Pagod 'yon kababantay.”Napalunok ako, nararamdaman na naman ang paninikip ng dibdib ko. “I understand.”Ilang minuto lang ang lumipas, dumating na rin si Mr. Bonifacio. At sa likod niya, nakas
Nagpatest agad ako. Habang hinihintay namin ni Brea ang apat na result ng pt, magkahawak kamay kami. Parehong nanlalamig. Napapikit ako nang biglang sumigaw si Brea. Pakiramdam ko sasabog ang dibdib ko. Hindi ko alam ang mararamdaman ko. "Positive lahat, besh!" tili niya. Natulala ako sa kawalan
Hindi isa o dalawang beses kundi maraming beses na nakikita ko araw-araw si Ninong Alaric na may kalampungan sa sala. Minsan naririnig ko pa ang babae na umuûngol, pero hindi ko pinapansin.Hindi na ako magugulat kung may anak na siya. Pero iyong nakaraan, daddy lang ang tawag sa kanya no'ng bata.
Maaga pa lang gumising na ako para maglaba. Iniwan ko sa kwarto si Brea dahil mahimbing pa ang tulog.Naabutan ko si Ninong Alaric sa sala kaya pinagtimpla ko na rin ito ng kape. Hinain ko na rin iyong binili kong pandesal."You're early." Nakasunod ang tingin niyang sabi. "Bakit hindi ka pumunta s
"Ang galante pala ng ninong mo, eh!" Umakbay sa akin ni Brea habang ako nakatulala sa kawalan. "Hindi mo na pproblemahin ngayon ang hospital bills! Dapat kasi humingi ka na lang ng tulong sa kanya.""Nakakahiya, Brea. Nakikitira na nga kami sa kanya. Hihingi pa ako ng tulong." Umiling-iling ako.Sa







