CHAPTER 3

“Ang tanda tanda mo na, pero kung umiyak ka parang bata.”

Malamig na sabi ng bampirang nasa likuran ko. Siya ay may kulay itim na itim na buhok, ang kanang mata ay kulay pula habang ang kaliwa naman ay kulay asul, mapupula rin ang kanyang labi at higit pa don…

SOBRANG PUTI NG KANYANG BALAT!

“Sino ka, bampira ka ba? H’wag kang lalapit, mapait ang dugo ko at saka kulay green!” Cross finger na sabi ko dito, naramdaman ko naman na tumama ang likod ko sa matigas. Nasa dead end na ako at ang bampirang napakagwapo ay unti unting naglalakad papalapit sa’kin.

Natatakot akong tumitig sa mga mata nito, ang lamig. Tila nagtindigan ang mga balahibo ko nang ngumisi ‘to sa’kin at pumantay ng upo sa tapat ko. 

“WAH MOMMY, BUNSO, MAMIMISS KO KAYO. PANGAKO KUNG SAKALING MAGING BAMPIRA AKO, HINDING HINDI KO KAYO KAKAGATIN. HUHU-” Natigilan ako sa pagsasalita nang may pumitik sa noo ko, iminulat ko dahan dahan ang aking mga mata.

Hidi ako agad nakapagsalita dahil sa lapit ng muka naming dalawa.

“Stupid.” Walang emos’yon na sabi nito bago tumayo at tinalikuran ako.

Napahinga ako ng malalim at napatingin sa alapaap. Napakakalmado, parang ‘yong bampira.

“Tumayo ka d’yan at samahan ako.”

Sabi nito habang nakatalikod sa’kin. Hindi ko ‘to pinansin at nagpanggap na hindi nakikinig, mamaya ay magalit ‘to dahil nakikinig ako sa usapan nila ng kaibigan n’yang hindi ko nakikita.

“Ikaw, nerd na lampa tumayo ka d’yan at samahan ako.” Muling sabi nito habang nakatitig ng malamig sa’kin, unti unti kong itinuro ang sarili ko habang nanlalaki ang mga mata.

“A-ako?” Nauutal kong saad.

“Sino pa bang lampang nerd na naririto?” Malamig muling sabi nito, grabe!

Kanina pa ako nito tinatawag na lampa, baka gusto n’yang makakita ng k****u God?

Imbis na magreklamo ay tumayo nalang ako, alanganin akong lumapit dito.

“Kakain ako, samahan mo ako.” Sabi nito, nanlaki naman ang mga mata ko at tumigil.

“Bakit kailangan pa kitang samahan? Ako siguro ang kakainin mo ‘no? Ayaw ko, matanda na ako para ma-scam sa kagwapohan mo! Ayaw ko pang mamatay!” Cross arms na sabi ko dito at umismid.

“Ayaw mo, sige ‘yong pamilya mo nalang.” Hindi ito nagtatanung, para itong nagbabanta sa tono nito kaya mabilis akong lumapit dito at kumapit sa braso nito.

“Saan mo ba ako kakainin, ha?” Sabi ko dito habang nakayakap sa braso nito, kita ko ang pagdaan ng gulat na emos’yon sa muka nito.

“Tsk, stupid.” Sabi muli nito at naglakad nalang bigla.

Dahil nakahawak ako sa braso nito ay halos makaladkad ako, ganito talaga ang mga bampira. Malalakas talaga ang mga bampira. Tama. Tama.

Lumapit ito isang bookshelf, may kinuha itong kulay pulang libro ngunit imbis na makuha ‘yon ay bumukas ang bookshelf.

Unti unting may bumungad na isang p***o, may eye sensor dito. Mabilis na bumukas ang p***o na parang elevator matapos nitong itapat ang kanyang mata sa sensor.

Tumayo ako ng tuwid ngunit nakakapit parin sa braso niya, sige na sasama na ako sa kanya kahit di ko siya kilala kesa ang kainin niya ay pamilya ko huhuhu, naglakad ito papasok ng elevator kaya sumama ako.

S’yempre, alangan naman sa elevator s’ya tapos ako sa hagdan, ‘di ba? Kakainin na nga n’ya ako may balak pa s’yang pagudin ako sa pagbaba.

Bumitaw na ako dito nang sumara ang elevator, muli kong naramdaman ang pananakit ng aking katawan na nagmula sa pagkakabunggo ko sa p***o pati sa mga tadyak nila kanina sa akin.

Hindi nagsasalita ang bampira kaya hindi din ako nagsalita, malay natin magbago pa ang isip nitong kainin ako. Edi makakaligtas ako, ‘di ba?

Nang tumunog ang elevator na parang oven ay bumukas ito unti unti kaya lumabas na kami.

Ang galing, para akong idinaan sa oven bago kainin, tsk. Note the sarcasm.

Halos manlaki ang mata ko nang makita ang lugar kung nasasaan kami, ang daming sasakyan. Iba’t ibang klase ng sasakyan ang naririto, ang iba ay nagmula sa kumpanya namin.

‘Ganun talaga ang mga bampira, matagal nang nabubuhay kaya nagagawang makaipon ng kayamanan.’ Sabi ko sa sarili ko inililibot ang tingin habang tumatango tango pa.

“Tatayo ka nalang ba d’yan?” Dali dali naman akong sumakay sa passenger seat ng mustang na dilaw, habang s’ya naman ay nasa driver seat.

“Ang astig!” nae-engganyong sabi ko habang nakatingin parin sa labas, kung saan naroroon ang mga nakahanay na iba’t ibang klase ng sasakyan.

“Put your seatbelt.” Mabilis ko ‘tong sinunod at muling tumingin sa labas, narinig ko naman na ang start na ito ng sasakyan.

Titingin palang ako dito ay pinaharurot na nito ang sasakyan.

“WAAAAAAAAAAAAH!!!” malakas na sigaw ko nang makitang babangga kami sa isang pader. Pero nagulat ako ng biglang tumaas ang pader at maayos kaming nakalusot dito.

Naramdaman kong tumigil ang sasakyan kaya tumingin ako kay bampira.

“Stupid.” Sabi lang nito habang nakatingin sa’kin bago muling pinatakbo ang sasakyan.

Kanina pa ako nito tinatawag na stupid, sabagay hindi nito alam ang pangalan ko.

Tumigil naman kami sa tapat ng isang Korean restaurant. Nanlalaking mata na tiningnan ko ‘to habang ‘tong pababa ng sasakyan.

“Hoy, teka! Balak mo ba akong ihawin ng buhay?” Gulat na tanung ko dito, malamig lang ang tingin nito at tinuloy ang paglabas ng sasakyan.

Mabilis kong inalis ang aking seat belt at lumabas sa sasakyan n’ya. Papasok na ‘to sa restaurant kaya mabilis ko ‘tong hinabol at hinawakan sa kamay.

Muntik nakong mawala sa sarili ng maramdaman ang lambot ng kamay nito at ang init na nagmumula dito, tila para akong kinukuryente. Pero hindi ako p’wedeng magpa-scam, hindi ako papayag na lulutuin muna bago kainin!

“I’m starving and if you don’t stop your nonsense complaint, then I have no choice but to eat you. Right here, right now.” Malamig na sabi nito habang titig na titig sa mga mata ko, umawang ang aking bibig at hindi namalayan na inalis na pala nito ang kamay ko na nakahawak sa kamay n’ya.

Isinuot niya ang isang sunglasses bago tuluyang pumasok sa restaurant.