LOGINShare
ตอนที่ 15 แล้วเจอกันนะ 2
publish date:
2025-12-15 10:55:52“ไม่ปล่อย บอกมาก่อนว่าชื่ออะไร”
“อ๋อ...ปานใจ” ชายหนุ่มอ่านชื่อบนหน้าอกของเธอ “งั้นพี่เรียกเรียกน้องปานใจนะ” “หนูชื่อเจสซี่ค่ะพี่ อยู่มอหนึ่งห้องแปด” เสียงแหลมแจ๋วพูดโทนสองสามสี่ แทรกขึ้นพร้อมชะโงกหน้าคั่นผู้สนทนาทั้งสอง “น้องปานใจกำลังหลบเรียนเหรอคะ ?” ชายหนุ่มผลักหน้าเจสออกจากเรดาร์ เอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงหวานปนสายตาเจ้าเล่ห์ “ไม่ได้หลบค่ะ กำลังเข้าเรียน” สาวน้อยตอบกลับด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะอยากคุยด้วย “หลบแหละพี่ว่า --- พี่ควรจะบอกครูดาหวันไหมนะ” ชายหนุ่มมองชะเง้อเข้าไปในห้อง ที่ครูกำลังพูดคุยกับนักเรียนอยู่ “หนูว่าพี่ควรปล่อยแขนหนูก่อนค่ะ” สาวน้อยมองส่งสัญญาณมาที่แขน ที่ชายหนุ่มกำลังกำแน่น “อ่า --- พี่ลืม โอเค ปล่อยแล้ว” ชายหนุ่มยกมือขึ้นข้างตัว ‘เดชผล ปานใจ’ เสียงครูเรียกเช็กชื่อในห้องดังลอดออกมาข้างนอก ‘น่าจะหลบค่ะครู’ สาวน้อยผมหยิกหน้าห้องตอบกลับ และครูก็กำลังวางปากกาลงกระดาษที่ถืออยู่ในมือ เพื่อเช็กชื่อขาด “ครูครับ น้องปานใจอยู่นี่ครับ” ชายหนุ่มพูดขึ้นเสียงดัง ทำเอาคนทั้งห้องมองหันมายังต้นเสียง สาวน้อยเบิ่งตาโตเต็มไปด้วยสีหน้าตกใจ หันหน้าหนีจากกลุ่มเพื่อน ที่พยายามชะโงกหน้าผ่านช่องประตูมาดู พร้อมอุทานเสียงแผ่ว ‘ซวยแล้วววววว’ ทันใดนั้น ชายหนุ่มก็คว้ากระเป๋าสะพายข้างออกจากหัวไหล่ของตน เทของทุกอย่างในกระเป๋าลงบนพื้น “น้องปานใจช่วยผมเก็บของอยู่ครับครู” ชายหนุ่มนั่งลงกับพื้นก้มลงเก็บของ พร้อมส่งสัญญาณด้วยสายตาให้สาวน้อยก้มลงเก็บตาม “เก็บสิ” เสียงกระซิบเบาปนบังคับ สาวน้อยทำอะไรไม่ถูก เออออห่อหมก ก้มลงไปเก็บของใส่กระเป๋าตามชายหนุ่ม ทั้งสองช่วยกันเก็บของ โดยมีเจสยืนงงกับทุกสิ่งอย่างอยู่ข้าง ๆ “รอบนี้พี่ช่วยหนูไว้นะ ถ้าเจอกันรอบหน้าหนูต้องบอกชื่อเล่นพี่นะคะ” ชายหนุ่มกระซิบคุยในขณะที่กำลังเก็บของต่าง ๆ เข้ากระเป๋า สาวน้อยตอบกลับด้วยสีหน้ามึนงง ปล่อยเบลอเหมือนไม่รับรู้ในสิ่งที่ได้ยิน “พี่ไปละนะ แล้วเจอกันนะคะ” ชายหนุ่มรวบสายกระเป๋าคล้องเข้าหัวไหล่ ยืนขึ้น ก่อนจะเดินไปหาครูที่ยืนอยู่ขอบประตูหน้าห้อง กุมที่แขนตัวเองโค้งย่อตัว พร้อมพูดคุยกับครูอยู่หลายประโยค “พี่กล้าเขาพูดไรกับแกอะ” เพื่อนสาวกระซิบถามสาวน้อย ที่ยังนั่งยองอยู่ “เขาบอกแล้วเจอกันนะ --- ใครจะไปอยากเจอ” “กูค่ะ ! กูอยากเจอค่ะ” “ปานใจ เดชผล เป็นเด็กดีมากเลยลูก เปิดเรียนวันแรกก็ทำสิ่งดี ๆ แล้ว น่าชื่นชมจริง ๆ มา ๆ ลูก เข้าห้องกัน” ครูสาวใหญ่วัยกลางคน ที่เต็มไปด้วยออร่าของความเรียบร้อย เดินมาช้อนแขนของทั้งสองยืนขึ้น เข้าห้องผ่านประตูด้านหน้า “เด็ก ๆ คะ นี่คือเพื่อนของเราที่เป็นตัวอย่างที่ดี ช่วยเหลือคนที่ไม่สามารถช่วยตัวเองได้ ครูอยากให้ทุกคนปรบมือให้เพื่อนตัวอย่างของเราค่ะ” สิ้นประโยคกึ่งคำสั่งของครู นักเรียนทั้งห้องพร้อมใจกันปรบมือเกรียวด้วยความภาคภูมิใจให้ทั้งสองคน “เอาล่ะ ไปนั่งที่ได้เลยจ้ะ หาที่นั่งที่ว่างเอาเลยนะลูก” ครูดาหวันผายมือให้ทั้งสองเข้าไปนั่งที่ ทันทีที่ทั้งสองได้ที่นั่งและนั่งลง ก็เหมือนเป็นการเริ่มบทสนทนา “มึง ! กูว่าพี่กล้าเหมือนจะจีบมึงเลยว่ะ” “จีบ ? จีบเป็นยังไงอะ” “มึงอย่าบอกนะ ว่ามึงไม่รู้ตัวเลย” “ไม่อะ” “โอ้ย --- มานี่ แม่จะบอก” “กูว่าพี่กล้าชอบมึง” “บ้า !” “กูดูออกค่ะ สายตาพี่เขามองมึงไม่หยุดเลยค่ะ” “ไม่เห็นพี่เขามองเลย” “ก็มึงมัวแต่เก็บของค่า --- ตอนที่มึงเก็บน่ะ พี่เขามองยังกะจะกลืนกินมึงน่ะ วุ้ววว --- ขนลุกว่ะ” “ไม่รู้ ๆ จีบเจิบอะไร ไม่รู้ด้วยแหละ” สาวน้อยทำหน้าหงุดหงิดหยิบหนังสือขึ้นมาวาง สุ่มเปิดหน้ากางออก “ค่า --- เดี๋ยวมึงคอยดูนะ พี่เขาจะมาให้มึงเจอหน้าอยู่บ่อย ๆ จำคำกูไว้เลยค่ะ” สาวน้อยทำหูทวนลม พร้อมชะเง้อมองโต๊ะเพื่อนข้าง ๆ อีกฝั่ง แล้วเปิดหน้าหนังสือตาม
Latest chapter
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 60 ตาค้างต้านลมจนมีน้ำแอบไหลซิบ ๆ 2
“อะ อะโอเค มากันครบแล้วเนาะ เราจะเริ่มกันเลยนะ น้อง ๆ นั่งยืดตัวขึ้น หลับตา ทำสมาธิ คิดทบทวนกับสิ่งที่เราซ้อมกันมา สิบห้านาทีหลังจากนี้ พี่อยากให้น้อง ... น้องครับ หลับตาด้วยครับ น้อง ...” “น้องใจสลายมา” พี่สาวคนที่หอบร่างเธอมา เดินเข้ามากระซิบข้างหูด้วยความเบาที่พยายามจะเบาที่สุด จนมีเสียงแอบแทรกเข้าไมค์ ทำให้หลายคนที่กำลังหลับตาทำสมาธิ ถึงกับสมาธิหลุดกันถ้วนหน้า จนหัวหน้าสตาฟต้องพูดแทรกขึ้น ก่อนที่มีเกิดเหตุแตกตื่นทางด้านจิตใจ “โอเค หลับตาลงครับ ทุกคนหลับตา ยกเว้นน้องคนนั้น ไม่เป็นไร ไม่ต้องหลับตาก็ได้ หลับหมดหรือยัง หลับหมดแล้วใช่ไหม ยกเว้นน้องนะ (น้ำเสียงนุ่มนวล) ทำสมาธิ พี่อยากให้น้อง ๆ ทำให้เต็มที่ ทำให้ดีที่สุด เอาชัยชนะมาให้ได้ ...” “ต่อไปจะเป็นการแข่งขันของคณะสีชมพู ขอเสียงปรบมือให้กำลังใจ ... พร้อมนับถอยหลัง ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง ศูนย์ ... เริ่มจับเวลา” สิ้นเสียงประกาศเริ่มจับเวลา เสียงกลองพร้อมเสียงร้องเพลงตะโกนสุดเสียง เร้าอารมณ์คึกดีดอย่างไม่กลัวคอแตก อุปกรณ์หยิบจับถนัดมืออย่างฉับไว มีเพียงแต่ ... สาวน้อยที่ยังนั
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 59 ตาค้างต้านลมจนมีน้ำแอบไหลซิบ ๆ
ภายใต้ความอ้ำอึ้ง นิ่งสงบของห้วงเวลา เหมือนโลกที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย กลับเหมือนถูกทำให้หยุดหมุนเพียงชั่วครู่ สาวน้อยที่กล้า ๆ กลัว ๆ ที่จะพูดออกมา สวนทางกับความรู้สึก หนุ่มน้อยที่ยืนรอฟังประโยคจากคนที่สนิทและรู้ใจมากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรเขาก็พร้อมจะรับฟังเธออยู่เสมอ“คือ ... เอ่อ ... คือ ... คือว่า ... ป๊อบว่าป๊อบ ........... ป๊อบ ... ชอบ ...”“ชอบ ...”“... ชอบ ...”“ไงคะ รอนานไหม ?”เสี้ยววินาทีที่ประโยคสำคัญกำลังถูกพ่นออกมาให้ตัวเบา กลับมีเสียงนุ่มหวานของหญิงสาวแทรกมาจากข้างหลังของเธอ“ครับ ไม่นาน ๆ เค้าก็เพิ่งมา”เธอคนนั้นเดินเข้าเคียงคู่หนุ่มน้อยอย่างแนบชิด พร้อมมือที่คว้ากุมแน่นหนึบ สาวน้อยยืนมองภาพตรงหน้าด้วยร่างกายที่แข็งทื่อ สั่นไปทั้งตัว ราวกับถูกสาปให้เป็นหินขยับตัวไม่ได้“กานต์ ...” สาวน้อยเอ่ยเบาด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง“อ้อ ป๊อบนี่พี่ฝ้าย แฟนกานต์”“ดีค่ะน้องป๊อบ พี่ฝ้ายนะ เป็นแฟนกานต์” เธอยกมือทักทายพร้อมเอนหน้าซบลำตัวหนุ่มน้อย เพื่อการันตีว่าเป็นแฟนกันจริง“... แฟนเหรอ ... แฟน ... หมายความว่ายังไง ?” เสียงเรียบของสาวน้อยยังคงบ่งบอกว่าเธอยังคงช็อกกับเหตุก
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 58 ยังไงก็ต้องวันนี้ 2
เวลาล่วงเลยไปประมาณชั่วโมงเศษ ๆ เสียงดนตรีดุริยางค์ก็เริ่มสะกิดต่อมตื่นเต้นของเหล่าน้องมอหนึ่งที่นั่งกันนิ่งกับกีฬาสีปีแรกในรั้วมัธยม จนบางคนอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นชะโงกมองดูตามเสียง หัวขบวนหักเลี้ยวเข้ารั้วของโรงเรียน นำโดยคทากรของโรงเรียนที่วาดลวดลายควงคฑาอย่างแข็งแรงและสง่างาม ตามมาด้วยวงโยธวาทิตที่เดินเรียงกันสับขาโดยพร้อมเพรียง แม้จะเป็นแค่งานในโรงเรียนแต่ทุกคนก็งัดความสามารถออกมาจนหมด ไม่ให้เสียชื่อรางวัลระดับประเทศที่ได้เมื่อต้นปี เหล่าน้องมอหนึ่งที่นั่งมองดูความตื่นตาตื่นใจ ก็ฝืนคำสั่งรุ่นพี่ที่ย้ำนักย้ำหนาว่าให้นั่งนิ่ง ๆ ลุกขึ้นยืนมองกันแทบจะทุกคน คงมีแค่คนที่เป็นตะคริวเท่านั้นที่ไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ สาวน้อยมองข้ามสิ่งที่ทุกคนตื่นตา ควานกวาดสายตามองหาเป้าหมายหัวใจอย่างใจจดใจจ่อ “สีฟ้าขบวนที่เท่าไหร่กันนะ” เธอพูดพึมพำในใจ “... ขบวนสุดท้าย” “เธอพูดว่าอะไรนะ ?” สาวน้อยคิ้วขมวดฉับพลัน มองข้างตามเสียงอย่างตกใจ “ก็เธอถามไม่ใช่เหรอ เธอถาม ฉันก็ตอบ” สาวแว่นตัวเล็กที่อยู่ข้าง ๆ ตอบกลับด้วยส
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 57 ยังไงก็ต้องวันนี้
“แข่งเป็นไงบ้างลูก แม่ขอโทษนะ ไม่ได้ไปเชียร์เลย” แม่เปิดประตูรับลูกชายที่เดินโซเซก้าวเข้าบ้างด้วยความเหนื่อยล้า ที่เก็บอาการมาโดยตลอดเวลา จนก้าวขาเข้าบ้าน “ชนะครับแม่” หนุ่มน้อยยิ้มตาตี่ บอกกล่าวแม่ด้วยน้ำเสียงของพลังงานที่จวนจะหมดเต็มที แม่เข้าสวมกอดลูกชาย โดยทิ้งความสนใจในเหรียญทองที่เขาถือไว้ให้เป็นแค่วัตถุที่บ่งบอกแค่ว่า “นี่สินะ ชัยชนะ” “ยินดีด้วยนะลูก เหนื่อยแย่เลย กินไรมาหรือยัง ไปนั่งรอนะ เดี๋ยวแม่หาไรให้กิน” “ครับแม่” หนุ่มน้อยลากร่างอ่อนล้า ทิ้งตัวลงโซฟาแบบล้มทั้งยืน ยกเหรียญที่ห้อยอยู่ในมือขึ้นมองย้อนแสงไฟ ก่อให้เกิดความคิดมากล้นขึ้นในหัว “อยากให้พ่อได้เห็นเหรียญนี้จัง” เพียงสิ้นสุดความคิด น้ำตาก็เอ่อไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง โดยที่ไม่ได้ร้องไห้ มือปาดน้ำตาที่ไม่ได้สั่ง “นี่สินะที่เขาเรียกว่า ร้องไห้ในใจ” “อาหารเสร็จแล้วลูก ลุกมากินข้าวนะ” มือนุ่มจับสัมผัสหน้าขาอย่างอ่อนโยน “ครับแม่” “ลูกร้องไห้เหรอ ?” “ปะ เปล่าครับ ผะ ผม แค่แสบตานิดหน่อยครับ” มือทั้งสองรีบปาดน้ำตาพร้อมดั
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 56 การกอดกันคือการที่คนสองคนเอาหัวใจมาแนบกันสินะ 2
หนุ่มน้อยยกมือขอบอลจากแดนหลัง บอลถูกยกสูง เพื่อให้มีเวลาในการคิดว่าจะเล่นแบบไหน ทางทีมสีส้มที่เห็นว่าหนุ่มน้อยมักได้แต้มจากการหยอด จึงขึ้นบล็อกแค่ตัวเดียว ที่เหลือบีบเข้ามารองหยอดกันเกือบทั้งทีม ก่อนที่หนุ่มน้อยจะรวบตัวกระโดดสูงเหวี่งวงแขนสุดวง ข้อมือเคาะหัวบอลอย่างหนัก บอลพุ่งเฉียงหนีบล็อกมาทางขวา พุ่งลงพื้นเฉียดเส้นหลังไปอย่างชัดเจน ก่อนจะมีสัญญาณของผู้กำกับเส้นชี้ลงในสนามพร้อมเสียงนกหวีดเป่ายาวชี้มาที่ฝั่งเขา 16 – 14 แต้มบนกระดาษพลิกเปลี่ยน สิ้นสุดการแข่งขัน เสียงกรี๊ดพร้อมท่าทางการดีใจหลายรูปแบบวิ่งกรูเข้าในสนามอย่างชุลมุน แต่เป็นความชุลมุนที่เต็มไปด้วยความสวยงามอย่างบอกไม่ถูก ก่อนสถานการณ์จะถูกคลี่คลายลงด้วยการที่นักกีฬาต้องยืนคำนับคู่แข่ง เสียงกรี๊ดพร้อมเสียงปรบมือดังลั่นโรงเรียน สาวน้อยวิ่งเข้าหาหนุ่มน้อยด้วยของเต็มมือพะรุงพะรัง “เก่งมากเลยนะกานต์ ป๊อบดีใจด้วยนะ” เสียงสั่นสะอื้นกล่าวต่อหน้าหนุ่มน้อยที่เต็มไปด้วยเหงื่ออาบหน้าที่ปริ่มสุข “ขอบคุณนะป๊อบ” สิ้นประโยคหนุ่มน้อยโน้มตัวทั้งร่างเข้าสวมกอดสาวน้อยที่ปริ่มจะร้องอย่า
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 55 การกอดกันคือการที่คนสองคนเอาหัวใจมาแนบกันสินะ
เสียงนกหวีดลั่นสัญญาณเริ่มแข่งขัน ด้วยสถานการณ์ของทีมสีฟ้าในตอนนี้ดูท่าจะเหลือแค่ทางเดียว คือต้องทุบหม้อข้าวสู้เท่านั้น ถ้าชนะในเกมนี้ก็ได้ยืดชีวิตไปสู้ต่อในเกมต่อไป แต่ถ้าแพ้ก็คงต้องก้มหน้ายอมรับความพ่ายแพ้แบบสิ้นรูป เสียงเล็กแหลมร้องลั่นตะโกนเชียร์ข้างสนามอย่างไม่ย่อท้อ ใบหน้าที่มองด้วยความภูมิใจ พร้อมยกชูป้าย กู่ร้องเชียร์หนุ่มน้อยสุดใจ แม้เสียงที่ตะโกนเชียร์กับเสื้อพละสีต่างจะแตกต่างจากกลุ่มกองเชียร์ก็ตาม “อีป๊อบ มึงร้องยังกะสีมึงเลยนะ” เพื่อนสาวเดินมาเทียบข้าง พร้อมหัวที่เปียกโชกกับชุดที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่ ด้วยแข่งเสร็จก่อนหน้าและคว้าแชมป์ระดับมอปลายมาได้หมาด ๆ “อีเจส มาร้องช่วยกูเลย” มือเล็กคว้าแขนคนข้าง ๆ เข้ามาใกล้ตัว “แน่นอนอยู่แล้วค่ะ กูต้องเชียร์แฟนกูอยู่แล้วปะ” “ใครแฟนมึง” สาวน้อยหันมองด้วยสีหน้าตกใจ “กานต์ไง” “ตบ” “กูล้อเล่น” เกมการแข่งขันเริ่มขึ้น สีฟ้าเป็นฝ่ายเสิร์ฟลูกก่อน ครั้งนี้มีการเปลี่ยนตำแหน่งนิดหน่อย จากเกมก่อน ๆ หนุ่มน้อยอยู่ในตำแหน่งโค้งสองที่ต
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 48 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ 2
เธอครุ่นคิดอยู่นาน จนเสียงเดินรอบข้างเงียบสงบลงเพราะเริ่มเรียนในคาบสุดท้ายแล้ว เธอได้แต่คิดอยู่คนเดียวอย่างลำพัง โดยไม่สนใจที่จะเข้าเรียนคาบสุดท้าย สาวน้อยตัดสินใจลุกพรวดขึ้น ในหัวของเธอตอนนี้คือต้องการพูดคุยกับพี่เขา ถึงจะยังไง ก็ต้องได้อธิบาย ก่อนที่อาจจะไม่ได้เจอกันอีก เธ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 47 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ
สิ้นเสียงบรรเลงเพลงจบ นั่นหมายถึงช่วงเวลาของการเข้าแถวในช่วงเช้าที่แสนจะวุ่นวายในวันธรรมดา สาวน้อยเดินยิ้มร่าด้วยท่าทางกระโดดโลดเต้นดั่งกวางน้อยที่เห็นหญ้าเขียวหวาน วิ่งเข้ามาแทรกกลางแถวที่มีเพื่อนสาวคนสนิทอยู่ข้างหน้า ด้วยนาน ๆ ทีมาเข้าแถวได้ทันเวลา หนำซ้ำวันนี้การบ้านทุกวิชาก็เสร็จพร้อม
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 46 เครื่องดื่มเกลือแร่เกลือใจ 2
ในขณะที่หนุ่มน้อย นั่งยืดเส้นยืดสายรอให้แม่มารับ จู่ ๆ สาวเจ้าเนื้อชุดพละสีฟ้า เดินเข้ามาพร้อมกับน้ำดื่มเกลือแร่ในมือ เขาพอจะดูออกว่าเธอตั้งใจเดินเอามาให้ ด้วยการสังเกตมาหลายต่อหลายวัน เธอจะชอบให้เพื่อนเอามาวางไว้ใกล้ ๆ กระเป๋าของเขาเสมอหลังซ้อมเสร็จ และเขาก็ไม่ปฏิเสธน้ำใจนั้น
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 45 เครื่องดื่มเกลือแร่เกลือใจ
ด้วยธรรมเนียมของแต่ละสีที่ไม่เหมือนกันแล้วแต่ที่จะกำหนด สีฟ้าเป็นสีของหนุ่มน้อย ไม่ได้บังคับเชิงยัดเยียดให้กับน้องมอหนึ่งนัก เพราะสีนี้เป็นสีเดียวที่น่าจะผูกพันกันมากกว่าสีอื่น ๆ ด้วยเป็นสีเฉพาะที่ล็อกไว้สำหรับห้องพิเศษโดยเฉพาะ การทำงานกับคนที่รูปแบบและกระบวนการคล้าย ๆ กัน จึงเป็นเรื่อง
You May Also Like
เมียดื้อของเฮียโซล
เอวาริณ ชาริณ45.9K viewsเมียที่ไม่มีวันได้เป็น
เอวาริณ ชาริณ11.8K viewsห้องลับ รวมเรื่องสั้น คืนอันเร่าร้อน
มิส ศิริ24.2K viewsคลั่งรักร้ายนายวิศวะ
Kim Nayeol36.5K viewsไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ)
ช่อเอื้องสีเหลือง436 viewsวิศวะมาเฟียร้าย
Camellia.ma439 viewsKAY ซีรีย์ 2 | รักสุดท้ายของนายเจ้าชู้
RiTAA1.6K viewsโยธาคลั่งรัก
มิลค์เมษา1.9K views
