ตอนที่ 14 แล้วเจอกันนะ

กริ้ง ~

สิ้นเสียงสัญญาณเข้าห้องเรียนในคาบแรก หนุ่มน้อยรีบเบิ่งพรวดเข้ามาในห้องพยาบาล มองควานหาสาวน้อย จนพบร่างเล็กน้อยห่มผ้าคลุมโปงอยู่สุดห้อง

“ป๊อบ เป็นไงบ้าง”

“ป๊อบดีขึ้นแล้วกานต์ --- กานต์มาทำไม ทำไมไม่ไปเรียน”

“กานต์กำลังจะไปเรียนแล้ว คาบแรกวิชาสุขศึกษาน่ะ ห้องข้าง ๆ นี่เอง”

“อ่อ”

“ว่าแต่ป๊อบห่มผ้าทำไมน่ะ หนาวเหรอ”

“นิดหน่อยน่ะกานต์”

“แต่ ... ป๊อบเหงื่อชุ่มเลยนะ” หนุ่มน้อยก้มลงปาดเหงื่อข้างขมับของสาวน้อย

“เอิ่ม ... ป๊อบเพิ่งกินยาไป สงสัยยากำลังออกฤทธิ์ กานต์ไปเรียนเถอะ ป๊อบอยู่คนเดียวได้”

หนุ่มน้อยมองออกกลับมาหน้าห้อง ที่มีกระจกใสบานใหญ่กั้น

“โอเค งั้นกานต์ไปเรียนแล้วนะ ถ้ามีอะไรให้กานต์ช่วยบอกได้เลยนะ”

“โอเค”

หนุ่มน้อยเดินออกจากห้องจนลับสายตา สาวน้อยสาดตามองจนสุดสาย ก่อนจะถีบผ้าห่มหนาพ้นตัว

สาวน้อยครุ่นคิดว่าจะออกไปเรียนดีไหม ในเมื่อตอนนี้อาการก็ปกติดีที่สุดแล้ว หรือจะนอนเป็นผักอบร้อนคนเดียวในนี้ คิดไปคิดมามันก็เหงาอยู่ไม่น้อย ที่ต้องอยู่คนเดียวในห้องที่มีเตียงว่างเรียงรายนับสิบ จนเกิดความคิดในหัวว่า ‘วันนี้ไม่มีใครป่วยเลยหรือไงนะ’

เพียงไม่นานเมื่อสิ้นความคิด เสียงเปิดประตูที่เหมือนจะกำลังคุ้นหูก็เปิดเข้ามา พร้อมเสียงเท้าเดินลงส้นดังผ่านกระเบื้อง

“เจสมาแล้วค่า” เพื่อนสาวของเธอก้าวนั่งเก้าอี้ข้างเตียง ทิ้งตูดลงอย่างมั่นใจ พร้อมถอดกระเป๋าสะพายหลัง ทิ้งวางลงข้างเก้าอี้

“อ้าวเจส ไปเรียนเหรอ ขึ้นคาบแล้วนะ” สาวน้องเบิ่งตาโพรง เมื่อเห็นร่างบางอ้อนแอ้นเดินมานั่งด้วยความมั่นใจ

“ไม่อะ ขี้เกียจเรียน ขอนั่งส่องเฟซบุ๊กพี่มอปลายในนี้ดีกว่า”

“แต่ว่า ...”

“มึ๊งงงงงงง พี่เขาหล่อมากอะ เป็นนักวอลเลย์โรงเรียนด้วย กรี๊ด กรี๊ดไม่ไหว” เจสเบี่ยงหน้าจอมือถือให้ป๊อบดู

“เออหล่อว่ะ พี่เขาชื่อไรน่ะ”

“พี่เขาชื่อพี่กล้า มอห้าห้องหนึ่ง”

“แกเก็บข้อมูลเร็วขนาดนั้นเลยเหรอเจส” สาวน้อยหัวเราะร่าออกมา พร้อมมองหน้าเพื่อนสาวด้วยความนับถือในฝีมือ

“นี่เจสนะคะ ผ่านหน้าครั้งเดียวข้อมูลก็เข้ามาฝังอยู่ในหัวแล้วค่ะ” เจสหัวเราะร่าตามกัน

“นี่พวกเธอ !!! หัวเราะกันอะไรขนาดนั้น ไม่ปงไม่ป่วยกันแล้วมั้ง” เสียงแหลมนิ่งดังลั่นเข้ามากลบเสียงประตูจนมิด พร้อมมือที่ถือแก้วกาแฟร้อนกลิ่นกรุ่นทั่วห้อง

สาวน้อยเริงร่าทั้งสองผลักเสียงหัวเราะพ้นตัว พร้อมเงียบกริบลงในทันที

ครูนิสา ครูสาวใหญ่อายุสี่สิบปลาย ๆ ที่มาพร้อมกับแฟชั่นประจำตัว เสื้อตัวใหญ่รุ่ย ๆ หลากสี กับกระโปรงยาวปลายบาน ที่นักเรียนหลายคนเจอทีไรต้องก้มหน้าหนีทุกครั้ง เพราะแกจะชอบด่าพวกที่ชอบเล่นโทรศัพท์อยู่ตลอดเวลา เป็นครูสอนวิชาสุขศึกษาที่ทำหน้าที่เป็นครูห้องพยาบาล

“คะครู ?” สาวน้อยอ้ำอึ้งตอบไป โดยไม่ได้ฟังว่าครูพูดอะไร

“ไหน ครูดูอาการหน่อยซิ๊” ครูนิสาเดินมาข้างเตียงเบียดเจสที่นั่งอยู่ นาบหลังมือเข้าหน้าผากของสาวน้อย

“ไม่เป็นไรแล้วหนิ ไปเรียนได้แล้ว” ครูนิสาวางทาบแค่เสี้ยววิ แล้ววินิจฉัยในทันที

“แล้วนี่ ! เล่นแต่โทรศัพท์ จะเก็บลงไหม หรือจะให้ครูยึด” ครูนิสาหันเหวี่ยงหน้าตึงใส่เจส ที่ยังนั่งไถส่องค้างหน้าโปรไฟล์พี่กล้าอยู่

“คะครู ?” เจสหันเงยหน้ามองครูด้วยสีหน้ามึนงง

“ครูว่าพวกเธอควรไปเรียน หรือจะให้ครูโทรบอกที่ปรึกษา ห้องหนึ่งทับแปดใช่ไหม ?” ครูนิสาหยิบมือถือเคสหนังพับที่ตกรุ่นมาแล้วสามปี ยื่นห่างออกตัว ไถจิ้มด้วยนิ้ว

“ไปก็ได้ค่ะครู พวกหนูไปเรียนแล้วนะคะ สวัสดีค่ะ” สาวน้อยก้มลงหยิบกระเป๋าของเธอ พร้อมกระเป๋าของเจสพาดไหล่ใบละข้าง คว้าแขนเจสที่นั่งทำหน้ามึนอยู่ แทบจะตัวปลิวออกจากห้องในทันที

“เด็กพวกนี้นี่” ครูนิสาอุทานตามหลัง พร้อมกดส่งโพยตัวเลขสองหลัก สามหลักนับสิบ ๆ ตัว ผ่านไลน์ แล้วยกมือถือขึ้นไหว้เหนือหัว ‘สาธุ ขอให้โดนด้วยเถอะ’

ณ ห้องเรียนวิชาภาษาไทย

“ป๊อบ ! แกจะเข้าไปจริงเหรอ ?”

“เข้าสิ เรามาถึงห้องแล้วนะ”

“แต่มันเลยเวลามายี่สิบนาทีแล้วนะ ขืนเข้าไปตอนนี้โดนด่าแหง ๆ”

“เราย่องเข้าไปไหม ?”

สองสาวยื้อยุดผลักกันไปมากระซิบกระซาบประตูหลังห้อง

“น้อง ! ทำไรกันน่ะ” เสียงทุ้มหนาพูดขวางขณะที่ทั้งสองกำลังเยื้องย่างก้มต่ำเข้าห้อง

สองสาวถอยหลังพลัน ด้วยความตกใจ พร้อมเงยหน้ามองเสียงทุ้ม

“พะ พะ พี่ --- พี่กล้า” เจสมองหน้า ชายหนุ่มหน้าตี๋สูงโปร่งผิวขาวสว่างพอ ๆ กับสีเสื้อนักเรียนที่ใส่ ที่เพิ่งส่องไปเมื่อสักครู่ มือกุมปากกรี๊ดดังก้องอุ้งมือ

ส่วนสาวน้อยมองมาที่มือหนาใหญ่เส้นเลือดปูดโปน ที่จับแขนเล็กของเธอไว้แน่น จนเลือดแทบจะไม่เดิน

“เอิ่ม --- พี่คะ พี่ชื่อพี่กล้าใช่ไหมคะ คือ --- พี่กล้าคะ ปล่อยแขนหนูได้แล้วค่ะ” สาวน้อยพยายามแกะมือใหญ่ออกจากแขนเธอ

“ใช่ครับ พี่ชื่อพี่กล้า น้องรู้จักพี่ได้ไง”

“อ่อ รู้จากผ่านอีนี่ค่ะ” สาวน้อยชี้ไปยังเพื่อนสาว ที่ตอนนี้เหมือนจะขาดสติ

“แล้วน้องล่ะ ชื่ออะไร”

“พี่จะรู้จักชื่อหนูไปทำไมละคะ ไม่บอกค่ะ ปล่อย !” สาวน้อยพยายามแกะมือใหญ่ออกอีกครั้ง