LOGINShare
ตอนที่ 14 แล้วเจอกันนะ
Last Updated:
2025-12-13 23:30:29กริ้ง ~
สิ้นเสียงสัญญาณเข้าห้องเรียนในคาบแรก หนุ่มน้อยรีบเบิ่งพรวดเข้ามาในห้องพยาบาล มองควานหาสาวน้อย จนพบร่างเล็กน้อยห่มผ้าคลุมโปงอยู่สุดห้อง “ป๊อบ เป็นไงบ้าง” “ป๊อบดีขึ้นแล้วกานต์ --- กานต์มาทำไม ทำไมไม่ไปเรียน” “กานต์กำลังจะไปเรียนแล้ว คาบแรกวิชาสุขศึกษาน่ะ ห้องข้าง ๆ นี่เอง” “อ่อ” “ว่าแต่ป๊อบห่มผ้าทำไมน่ะ หนาวเหรอ” “นิดหน่อยน่ะกานต์” “แต่ ... ป๊อบเหงื่อชุ่มเลยนะ” หนุ่มน้อยก้มลงปาดเหงื่อข้างขมับของสาวน้อย “เอิ่ม ... ป๊อบเพิ่งกินยาไป สงสัยยากำลังออกฤทธิ์ กานต์ไปเรียนเถอะ ป๊อบอยู่คนเดียวได้” หนุ่มน้อยมองออกกลับมาหน้าห้อง ที่มีกระจกใสบานใหญ่กั้น “โอเค งั้นกานต์ไปเรียนแล้วนะ ถ้ามีอะไรให้กานต์ช่วยบอกได้เลยนะ” “โอเค” หนุ่มน้อยเดินออกจากห้องจนลับสายตา สาวน้อยสาดตามองจนสุดสาย ก่อนจะถีบผ้าห่มหนาพ้นตัว สาวน้อยครุ่นคิดว่าจะออกไปเรียนดีไหม ในเมื่อตอนนี้อาการก็ปกติดีที่สุดแล้ว หรือจะนอนเป็นผักอบร้อนคนเดียวในนี้ คิดไปคิดมามันก็เหงาอยู่ไม่น้อย ที่ต้องอยู่คนเดียวในห้องที่มีเตียงว่างเรียงรายนับสิบ จนเกิดความคิดในหัวว่า ‘วันนี้ไม่มีใครป่วยเลยหรือไงนะ’ เพียงไม่นานเมื่อสิ้นความคิด เสียงเปิดประตูที่เหมือนจะกำลังคุ้นหูก็เปิดเข้ามา พร้อมเสียงเท้าเดินลงส้นดังผ่านกระเบื้อง “เจสมาแล้วค่า” เพื่อนสาวของเธอก้าวนั่งเก้าอี้ข้างเตียง ทิ้งตูดลงอย่างมั่นใจ พร้อมถอดกระเป๋าสะพายหลัง ทิ้งวางลงข้างเก้าอี้ “อ้าวเจส ไปเรียนเหรอ ขึ้นคาบแล้วนะ” สาวน้องเบิ่งตาโพรง เมื่อเห็นร่างบางอ้อนแอ้นเดินมานั่งด้วยความมั่นใจ “ไม่อะ ขี้เกียจเรียน ขอนั่งส่องเฟซบุ๊กพี่มอปลายในนี้ดีกว่า” “แต่ว่า ...” “มึ๊งงงงงงง พี่เขาหล่อมากอะ เป็นนักวอลเลย์โรงเรียนด้วย กรี๊ด กรี๊ดไม่ไหว” เจสเบี่ยงหน้าจอมือถือให้ป๊อบดู “เออหล่อว่ะ พี่เขาชื่อไรน่ะ” “พี่เขาชื่อพี่กล้า มอห้าห้องหนึ่ง” “แกเก็บข้อมูลเร็วขนาดนั้นเลยเหรอเจส” สาวน้อยหัวเราะร่าออกมา พร้อมมองหน้าเพื่อนสาวด้วยความนับถือในฝีมือ “นี่เจสนะคะ ผ่านหน้าครั้งเดียวข้อมูลก็เข้ามาฝังอยู่ในหัวแล้วค่ะ” เจสหัวเราะร่าตามกัน “นี่พวกเธอ !!! หัวเราะกันอะไรขนาดนั้น ไม่ปงไม่ป่วยกันแล้วมั้ง” เสียงแหลมนิ่งดังลั่นเข้ามากลบเสียงประตูจนมิด พร้อมมือที่ถือแก้วกาแฟร้อนกลิ่นกรุ่นทั่วห้อง สาวน้อยเริงร่าทั้งสองผลักเสียงหัวเราะพ้นตัว พร้อมเงียบกริบลงในทันที ครูนิสา ครูสาวใหญ่อายุสี่สิบปลาย ๆ ที่มาพร้อมกับแฟชั่นประจำตัว เสื้อตัวใหญ่รุ่ย ๆ หลากสี กับกระโปรงยาวปลายบาน ที่นักเรียนหลายคนเจอทีไรต้องก้มหน้าหนีทุกครั้ง เพราะแกจะชอบด่าพวกที่ชอบเล่นโทรศัพท์อยู่ตลอดเวลา เป็นครูสอนวิชาสุขศึกษาที่ทำหน้าที่เป็นครูห้องพยาบาล “คะครู ?” สาวน้อยอ้ำอึ้งตอบไป โดยไม่ได้ฟังว่าครูพูดอะไร “ไหน ครูดูอาการหน่อยซิ๊” ครูนิสาเดินมาข้างเตียงเบียดเจสที่นั่งอยู่ นาบหลังมือเข้าหน้าผากของสาวน้อย “ไม่เป็นไรแล้วหนิ ไปเรียนได้แล้ว” ครูนิสาวางทาบแค่เสี้ยววิ แล้ววินิจฉัยในทันที “แล้วนี่ ! เล่นแต่โทรศัพท์ จะเก็บลงไหม หรือจะให้ครูยึด” ครูนิสาหันเหวี่ยงหน้าตึงใส่เจส ที่ยังนั่งไถส่องค้างหน้าโปรไฟล์พี่กล้าอยู่ “คะครู ?” เจสหันเงยหน้ามองครูด้วยสีหน้ามึนงง “ครูว่าพวกเธอควรไปเรียน หรือจะให้ครูโทรบอกที่ปรึกษา ห้องหนึ่งทับแปดใช่ไหม ?” ครูนิสาหยิบมือถือเคสหนังพับที่ตกรุ่นมาแล้วสามปี ยื่นห่างออกตัว ไถจิ้มด้วยนิ้ว “ไปก็ได้ค่ะครู พวกหนูไปเรียนแล้วนะคะ สวัสดีค่ะ” สาวน้อยก้มลงหยิบกระเป๋าของเธอ พร้อมกระเป๋าของเจสพาดไหล่ใบละข้าง คว้าแขนเจสที่นั่งทำหน้ามึนอยู่ แทบจะตัวปลิวออกจากห้องในทันที “เด็กพวกนี้นี่” ครูนิสาอุทานตามหลัง พร้อมกดส่งโพยตัวเลขสองหลัก สามหลักนับสิบ ๆ ตัว ผ่านไลน์ แล้วยกมือถือขึ้นไหว้เหนือหัว ‘สาธุ ขอให้โดนด้วยเถอะ’ ณ ห้องเรียนวิชาภาษาไทย “ป๊อบ ! แกจะเข้าไปจริงเหรอ ?” “เข้าสิ เรามาถึงห้องแล้วนะ” “แต่มันเลยเวลามายี่สิบนาทีแล้วนะ ขืนเข้าไปตอนนี้โดนด่าแหง ๆ” “เราย่องเข้าไปไหม ?” สองสาวยื้อยุดผลักกันไปมากระซิบกระซาบประตูหลังห้อง “น้อง ! ทำไรกันน่ะ” เสียงทุ้มหนาพูดขวางขณะที่ทั้งสองกำลังเยื้องย่างก้มต่ำเข้าห้อง สองสาวถอยหลังพลัน ด้วยความตกใจ พร้อมเงยหน้ามองเสียงทุ้ม “พะ พะ พี่ --- พี่กล้า” เจสมองหน้า ชายหนุ่มหน้าตี๋สูงโปร่งผิวขาวสว่างพอ ๆ กับสีเสื้อนักเรียนที่ใส่ ที่เพิ่งส่องไปเมื่อสักครู่ มือกุมปากกรี๊ดดังก้องอุ้งมือ ส่วนสาวน้อยมองมาที่มือหนาใหญ่เส้นเลือดปูดโปน ที่จับแขนเล็กของเธอไว้แน่น จนเลือดแทบจะไม่เดิน “เอิ่ม --- พี่คะ พี่ชื่อพี่กล้าใช่ไหมคะ คือ --- พี่กล้าคะ ปล่อยแขนหนูได้แล้วค่ะ” สาวน้อยพยายามแกะมือใหญ่ออกจากแขนเธอ “ใช่ครับ พี่ชื่อพี่กล้า น้องรู้จักพี่ได้ไง” “อ่อ รู้จากผ่านอีนี่ค่ะ” สาวน้อยชี้ไปยังเพื่อนสาว ที่ตอนนี้เหมือนจะขาดสติ “แล้วน้องล่ะ ชื่ออะไร” “พี่จะรู้จักชื่อหนูไปทำไมละคะ ไม่บอกค่ะ ปล่อย !” สาวน้อยพยายามแกะมือใหญ่ออกอีกครั้ง
Latest chapter
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 52 ภารกิจ ... 2
1 เดือนผ่านไป ถึงช่วงเวลาที่เหล่านักเรียนรอคอยที่สุดของปี การฝึกซ้อมที่แสนหนักเพื่อให้เป็นหนึ่ง การต่อสู้ฟาดฟันด้วยศักดิ์ศรีจากรุ่นสู่รุ่น การปะทะคารมของคนที่เคยรักกันกลมเกลียวในห้องเดียวกัน เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ดีที่สุด การแบ่งสันปันส่วนงบประมาณที่แย่งกันปานจะตัดขาดเผาผี รวมไปถึง การเก็บความลับต่าง ๆ ให้มิดชิดที่สุด และป้องกันการสืบข่าวจากคู่แข่ง แม้ว่าจะสนิทกันมากแค่ไหนก็ตาม ความลับนั้นจะถูกปิดผนึกไว้อย่างดี นั่นคือกลิ่นอายของมหกรรมกีฬาภายในโรงเรียนที่ยิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยศักดิ์ศรี หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่า “กีฬาสี” “พร้อมกันยัง ต่อไปคู่เราแล้วนะ” เสียงทุ้มหนาเอ่ยขึ้นพร้อมกางระเบียบโปรแกรมขึ้นดู กลางวงล้อมของนักกีฬาที่กำลังนั่งยืดวอร์มร่างกาย “พร้อมครับพี่ฟ้า” “ขาดเหลืออะไรบอกพี่ได้เลยนะ พี่ต้องดูแลนักกีฬาเต็มที่อยู่แล้ว” ร่างสูงบางยิ้มส่งกำลังใจ ก่อนจะหันมาถามหนุ่มน้อยที่ตั้งใจยืดอยู่ด้านข้าง “ไงน้องกานต์ ฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ” “ก็เพราะพี่นั่นแหละที่ให้ผมลงชื่อในวันนั้น” “ฮ่า ๆ พี่ขอ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 51 ภารกิจ ...
“ไม่ใช่ใช่ไหม”เธอทำหน้าเหยเก แล้วจู่ ๆ สิ่งที่เธอเกลียดที่สุด คือการที่สมองบ้า ๆ ของเธออยากจะรู้อยากเห็นขึ้นมา ทั้งที่เธอไม่อยากจะทำแบบนั้นเลยสักนิด เธอค่อย ๆ หันกลับหลังตามที่สมองของเธอสั่ง เธอมองแผงหน้าท้องตรงหน้า แล้วค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมองหน้า สิ่งที่เธอเห็นทำเธอพูดไม่ออก ใบหน้าขาวโพลน ที่มีไฟส่องเสยคาง เห็นเงาตกกระทบใบหน้า ภาพที่เธอเห็นทำเธอนิ่งช็อกอีกครั้ง ก่อนจะกรีดร้องดังลั่นตึก“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ~”ร่างเล็กกรีดร้องสุดเสียง ทรุดตัวนั่งยองก้มหัวกอดเข่า มือเล็กยกพนมมือไหว้ ร่างกายสั่นไปทั้งตัวพร้อมเสียงสวดมนต์ที่ไม่เป็นคำมือใหญ่เย็นยะเยือก วางทาบหัวไหล่สั่นเทาของเธอ “นักเรียน ๆ นี่ครูเอง” เสียงทุ้มหนาที่เธอเอะ เหมือนจะคุ้นเคย เรียกสติของเธอกลับมาได้นิดหนึ่ง เธอหยุดสวดมนต์ภาษาต่างดาว แล้วค่อย ๆ เงยหน้ามองไฟที่ส่องมาที่เธอ “ครูเอง” “ครูวิท” สาวน้อยเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่โล่งใจ “ลุกขึ้นก่อน ๆ” ครูหนุ่มค่อย ๆ ประคองร่างสั่นเบาของเธอ พาเธอเดินลงมาหน้าตึกที่มีไฟส่องสว่าง “ไปอยู่อะไรตรงนั้นดึก ๆ ดื่น ๆ” ทันทีท
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 50 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ 2
หนุ่มน้อยซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์ กลับบ้านอย่างสบายใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่า มีคนที่กำลังหลับใหลท่องนิทราอย่างไม่รู้ตัวอยู่คนเดียว โดดเดี่ยว ลำพัง ท่ามกลางความมืดมิด และเงียบสงัด จนเวลาล่วงมาถึงสองทุ่ม แม่ที่นั่งรอสาวน้อยกลับบ้าน หยิบโทรศัพท์โทรหา แต่ก็ไม่ติด นั่นเป็นเรื่องปกติของเธอที่มักจะปล่อยให้โทรศัพท์แบตเตอรี่หมดอยู่บ่อย ๆ กระนั้นแม่ก็ไม่เคยจะคุ้นชินได้เลย ใจแม่เริ่มหวิวกังวลนิด ๆ ด้วยที่สาวน้อยเริ่มที่จะเป็นสาว อะไรที่ไม่เคยได้ห่วง ก็พลันห่วงขึ้นมาอย่างผลักออกไปไม่ได้ แม่นั่งครุ่นคิดตัดสินใจอยู่สักครู่ ก่อนจะหยิบกุญแจรถ มุ่งไปยังบ้านของหนุ่มน้อย ที่เธอบอกว่าเธอจะรอกลับพร้อมเขา “หนูกานต์ ๆ” เสียงตะโกนเรียกจากหน้าบ้าน พลางเสียงกริ่งแทรกซ้อนไม่หยุด จนเจ้าของบ้านต้องรีบเดินออกมาดู“ว่าไงยัยแก้ว แกมีอะไร … ทำไมทำหน้าตกใจอะไรขนาดนั้น”“หนูกานต์อยู่ในบ้านไหม ?”“อยู่ --- กำลังอาบน้ำน่ะ แกมีไร”“แล้วหนูป๊อบล่ะ” แม่ของสาวน้อยพยายามชะโงกหน้า มองหาลูกสาวในบ้านผ่านกระจกใสบ้านใหญ่“ไม่เห็นหนูป๊อบนะ” แม่หนุ่มน้อยตอบกลับด้วยเสียงเรียบ“ก็ยัยป
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 49 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ
“กูไปรอซ้อมก่อนนะมึง” ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำหญิง ที่มีเพื่อนสาวยืนรออยู่ข้างหน้า มากับชุดที่พร้อมจะลงสนาม กางเกงขาสั้น และเสื้อกีฬาผ้ามันรัดรูป เผยร่างเล็กที่เห็นกล้ามเนื้อแน่น ๆ “เออ ๆ ตั้งใจซ้อมล่ะ” “มึงไม่ไปนั่งรอข้างสนามกับกูเหรอ” “ไม่อะ กูจะไปแอบดูบนตึก 3 ไปข้างขนามไก่ก็ตื่นดิ”“มึงหลบดี ๆ นะ อย่าให้พี่สแตนด์ตามหามึงเจอล่ะ” เพื่อนสาวเดินแยก โบกมือไปมาสองสาวเดินแยกออกจากกัน เธอแยกเดินอ้อมไปหลังตึก 3 ส่วนเพื่อนสาวของเธอแยกไปยังสนาม เธอนั่งรอเฝ้ามองดูผู้คนที่ค่อย ๆ มายังสนามทีละคน ๆ รวมไปถึงพี่กล้าที่ก็มาซ้อมเหมือนกัน เธอได้แต่อมยิ้มเบา ๆ ความในใจที่เคยหนักอึ้ง มันได้สะสาง จากแต่ก่อนที่ไม่อยากแม้จะเห็นหน้า แต่ตอนนี้เธอกลับเป็นฝ่ายนั่งมองอย่างไม่รู้สึกเคอะเขินแต่อย่างใด “มันก็ไม่แย่นะ” เธอเอ่ยเบากับตัวเอง จนหนุ่มน้อยย่างเข้าสนามพร้อมกระเป๋าประจำตัว วางบนไม้หินอ่อนข้าง ๆ สายตาของเธอจ้องมองเขม็ง ราวกับเสือโหยที่จ้องจะเข้าขย้ำเหยื่อพร้อมกัดกินเหยื่อนั้นในคำเดียว “ใครที่มันบังอาจมายุ่งกั
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 48 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ 2
เธอครุ่นคิดอยู่นาน จนเสียงเดินรอบข้างเงียบสงบลงเพราะเริ่มเรียนในคาบสุดท้ายแล้ว เธอได้แต่คิดอยู่คนเดียวอย่างลำพัง โดยไม่สนใจที่จะเข้าเรียนคาบสุดท้าย สาวน้อยตัดสินใจลุกพรวดขึ้น ในหัวของเธอตอนนี้คือต้องการพูดคุยกับพี่เขา ถึงจะยังไง ก็ต้องได้อธิบาย ก่อนที่อาจจะไม่ได้เจอกันอีก เธอไม่รู้ว่าชั่วโมงนี้เขาเรียนวิชาอะไร แต่สิ่งที่นึกขึ้นได้คือห้องชมรม ด้วยสิ่งที่เธอรู้คือ พวกพี่ ๆ กลุ่มพี่กล้ารวมถึงพี่กล้า มักจะเอากระเป๋าเรียน หรือของสำคัญไว้ในตู้ล็อกเกอร์ในห้องชมรม เธอคิดได้แค่ว่า เขียนข้อความขอโทษและอธิบายหยอดเข้าไว้ในล็อกเกอร์ก็ดี เพราะตั้งแต่วันนั้นช่องทางการติดต่อต่าง ๆ ที่เคยคุยกัน พี่เขาลบออกจนหมดเกลี้ยง รวมถึงถ้าจะให้พูดต่อหน้ามันก็คงพูดอะไรได้ไม่ดีเท่ากับการที่เธอจะเขียนเธอค่อย ๆ เดินหลบตามกำแพงตึกต่าง ๆ จากตึกสังคม ลอดมุดหลบมุมตึกอังกฤษ จนมาโผล่ตึกวิทย์ฯ แต่การที่จะเดินเข้าไปโต้ง ๆ ก็คงจะเป็นเป้าสายตาจนเกินไป เธอนึกขึ้นได้ว่า หน้าต่างบานในสุดของห้องมักจะไม่ได้ล็อกกลอนไว้ เนื่องจากกลุ่มพี่ ๆ มักจะแอบเข้าไปเล่นไพ่กันในคาบว่าง เธอค่อย ๆ ย่องก้มตัวต่ำเ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 47 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ
สิ้นเสียงบรรเลงเพลงจบ นั่นหมายถึงช่วงเวลาของการเข้าแถวในช่วงเช้าที่แสนจะวุ่นวายในวันธรรมดา สาวน้อยเดินยิ้มร่าด้วยท่าทางกระโดดโลดเต้นดั่งกวางน้อยที่เห็นหญ้าเขียวหวาน วิ่งเข้ามาแทรกกลางแถวที่มีเพื่อนสาวคนสนิทอยู่ข้างหน้า ด้วยนาน ๆ ทีมาเข้าแถวได้ทันเวลา หนำซ้ำวันนี้การบ้านทุกวิชาก็เสร็จพร้อมที่จะส่งเป็นที่เรียบร้อย จึงไม่แปลกใจที่เธอจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ “มาแล้วจ้าเจสซี่เพื่อนรัก” มือเล็กวางทาบแผ่นหลังเพื่อนสาวที่ยืนตบแป้งอยู่ข้างหน้า“หล่อนดูอารมณ์ดีนะคะ” หน้าสีสองโทนหันกลับมาทักทาย จนเธอแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่“ไม่ต้องมองด้วยสีหน้าแบบนั้นค่ะ วันนี้งานเร่ง”“ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยค่า สวยออก เทรนด์ใหม่มาแรง เดี๋ยวคนอื่น ๆ เห็นก็จะแต่งตาม เชื่อสิ”“ตอแหล ดูออก”เสียงเจื้อยแจ้วพูดคุย หยอกล้อกันระหว่างจัดแถว“เออเดี๋ยวมึงได้ฟังในสิ่งที่กูจะบอก มึงจะเลิกอารมณ์ดี”“ให้กูอารมณ์ดีจนเข้าแถวเสร็จเถอะนะ”“โอเค เลิกแถวแล้วกูจะบอก”สองร่างเล็กเดินเคียงกัน ยื่นสมุดการบ้านให้หัวหน้าห้องที่ยืนรอรวบรวมพร้อมจะส่ง เสร็จสรรพก็รุดนั่งลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำ“ว่ามาค่ะ เรื่องที่จะทำให้
You may also like
พาเมียไปสวิง (NC20+)
สนามอารมณ์17.6K viewsMy Dear เมียเด็กคนโปรด
เอวาริณ ชาริณ6.2K viewsพายุร้ายพ่ายเจ้าเอยNC20++
เรนเดียร์ B-5213.0K viewsLove Engineerเมียวิศวะ
sunshine-day173.4K viewsพ่อของลูกฉัน ดันเป็นท่านประธานไปซะได้
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า317 viewsเพื่อนๆครับ...นี่แฟนผม
ฺBigangel - น้ำตาลไหม้ - หอมชื่นใจ1.1K viewsสัญญารักร้ายนายเจ้าชู้
ดอกอ้อลู่ลม2.0K viewsยัยเอ๋อนี่ของผม[My dear]เมียผม
KhunRaFah185 views
