ตอนที่ 2 อย่าเล่นกันแรง

“ป๊อบ ! ไปโรงเรียนกันเถอะ” เสียงตะโกนเรียกของเด็กหนุ่ม สวมชุดนักเรียนประถม สะพายกระเป๋า โย้ยดึงมาข้างหลัง จนร่างเล็กยืดตรง

“ป้าประภาครับ ป๊อบตื่นหรือยังครับ” เด็กหนุ่มเกาะกรงรั้วไม้ เรียกเด็กสาวอย่างไม่ลดละ

“มันสายแล้วนะป๊อบ ครูอรุณทำโทษเราแน่” เด็กหนุ่มยื่นคำคล้ายเป็นคำขู่ เพื่อล่อให้เธอออกมาจากบ้าน

แกร็ก ๆ ~

“หนูกานต์ไปโรงเรียนเถอะลูก ป๊อบเขาไม่ค่อยสบายน่ะ …” แม่ประภา หญิงวัยเดียวกับแม่ของเด็กหนุ่ม ด้วยรูปร่างหน้าตา รวมถึงลักษณะต่าง ๆ ที่เหมือนกับลูกสาวไม่มีผิด เปิดประตูบ้าน พร้อมส่งข่าวให้เด็กหนุ่มด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

“... อีกแล้วเหรอครับป้า”

“อีกแล้วจ้ะ” แม่ของเด็กสาวเม้มปากพยักหน้ารับ ด้วยสีหน้าหนักใจ

“หนูกานต์ไปโรงเรียนเถอะนะ เดี๋ยวมันจะสายเอา”

“งืม... ครับ”

เด็กหนุ่มหันหน้ากลับมายังถนน เดินก้าวออกจากประตูรั้วกรงเหล็ก พลางหันกลับไปมองเข้าในบ้าน ด้วยความรู้สึกเป็นห่วงอยู่ลึก ๆ

“ที่ป๊อบไม่สบาย อาจจะเพราะเหตุการณ์เมื่อสองวันก่อนก็ได้ ...”

เดิมทีเธอเองก็ไม่ค่อยสบายบ่อยเอามาก ๆ ตั้งแต่รู้จักกันครั้งแรกเมื่อตอนเข้าเรียนอนุบาลสอง เธอมาเรียนได้สองอาทิตย์ แล้วหายไปอีกสองอาทิตย์ ในตอนนั้นเด็กหนุ่มยังไม่เข้าใจในเหตุผลที่เธอหายไป คิดแต่ว่าเธอน่าจะย้ายโรงเรียนเหมือนเพื่อนคนก่อน ๆ ที่หายไปนาน ๆ จนมารู้จากปากของคุณแม่

“กานต์ลูก เวลาลูกเล่นกับหนูป๊อบ ลูกอย่าเล่นกันแรงนะ หนูป๊อบเขาไม่ค่อยจะแข็งแรงเท่าไหร่น่ะ”

“ครับแม่”

จนขึ้นชั้น ป.2 เด็กสาวเริ่มมาโรงเรียนถี่ขึ้น หยุดเรียนน้อยลง หลายคนคิดว่าเธอน่าจะหายดีแล้ว แต่ก็ไม่วาย ที่เธอจะหายไปเป็นอาทิตย์อยู่เนือง ๆ แต่ก็ถือว่าน้อยกว่าก่อนหน้านี้ ที่หายไปนาน จนคิดว่าเธอย้ายโรงเรียนหนีไปแล้วซะอีก

จนเวลาล่วงผ่ามา 2 ปี ในตอนนี้ที่เด็กหนุ่มมาเรียกเด็กสาวชวนไปโรงเรียน ก็นับได้ว่านี่เป็นครั้งแรกในรอบ 2 ปี ที่เด็กสาวกลับมาป่วยอีกครั้ง แต่เด็กหนุ่มก็อดสงสัยไม่ได้ ในสาเหตุของการป่วย เขายังคงพยายามไถ่ถามจากผู้เป็นแม่ เผื่อบางทีเขาอาจจะพอช่วยเธอได้บ้าง

เด็กหนุ่มเดินเอื่อยเฉื่อย แกว่งไม้เรียวยาวตียอดต้นไม้ ใบหญ้า ไม่รีบไม่ร้อน เพราะถึงยังไงตอนนี้ก็สายแล้ว และตอนนี้ครูอรุณ ก็น่าจะยืนเช็ดไม้เรียวรอจนเงาวับ

.

.

.

ณ โรงเรียนวาสอุดมวิทยา หรือที่เรียกกันว่า “วาสวิทฯ”

วาสวิทฯ เป็นโรงเรียนขนาดใหญ่พิเศษใจกลางเมือง มีตั้งแต่ระดับอนุบาลไปจนถึงมัธยมตอนปลาย ตึกในโรงเรียนจะแยกโซนระดับนักเรียนอย่างชัดเจน ในส่วนของน้องอนุบาลจะอยู่ห้องชั้นเดี่ยว เรียงรายกันสองหลังหน้าโรงเรียน ถัดมาจะเป็นตึกสองชั้นของน้องเล็กประถม ประถมต้นจะอยู่ชั้นหนึ่ง ส่วนพี่ประถมปลายจะขึ้นไปเรียนบนชั้นสอง ถัดไปจะเป็นตึกสี่ชั้นสี่ตึกที่เต็มไปด้วยพี่ ๆ ชั้นโต คั่นระหว่างตึกพี่ ๆ กับตึกน้องรองรับด้วยโรงจอดรถ แต่ก็ยังสามารถพูดคุย ทักทาย รวมถึงกวนโอ้ยผ่านหน้าต่างข้ามกันได้

เด็กหนุ่มเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องเรียน เงยหน้ามองดูป้ายเพื่อเช็กว่าไม่ได้มาผิดห้อง “ป.5/3”

“ขออนุญาตครับ” เด็กหนุ่มพูดแทรกขึ้นขณะที่ครูสาวชุดลายไทยสีชมพูอ่อน กำลังสอน ครูสาวหันมองตามเสียง พยักหน้าให้เด็กหนุ่มยืนรอสักพัก

“กานต์ทวี มาช้าสิบห้านาที ทั้ง ๆ ที่บ้านอยู่ข้างโรงเรียน … แต่ … กานต์ทวี อาจจะมีเหตุที่ให้ต้องมาสาย ถ้าครูจะให้เพื่อนเข้าไปนั่ง นักเรียนจะว่าอะไรไหมคะ ?” ครูอรุณผายมือมาที่เขา พร้อมยกตัวอย่างประกอบ

“ได้ครับ/ค่ะ” เสียงแหลมแจ๋วของเพื่อนตอบพร้อมกัน

“ไปนั่งที่ได้จ้ะ กานต์ทวี”

“ขอบคุณครับ”

“และในวันนี้เด็กหญิงปานใจไม่สบาย หลังเลิกเรียนใครว่างก็ไปเยี่ยมเพื่อนได้นะ”

“ป๊อบไม่สบายอีกแล้วเหรอ — ประจำเลย — นึกว่าหายไปแล้วซะอีก — สงสารจังเลย …” เสียงกระซิบของเพื่อนร่วมชั้น พูดคุยกันเรื่องของเธอ

“เอาล่ะนักเรียนขา อย่างที่ครูยกตัวอย่างของเด็กชายกานต์ทวีไปเมื่อครู่ นักเรียนคนไหนตอบได้ว่า ครูกำลังจะสอนเรื่องอะไร นักเรียนพอจะทราบไหมเอ่ย ?”

“การให้อภัยค่ะ / ครับ”

“ใช่แล้วจ้ะ การให้อภัย ”

เด็กหนุ่มนั่งเหม่อลอยด้วยความซึม ที่เพื่อนสนิทไม่มาโรงเรียน ก่อนจะสลัดความรู้สึกทิ้ง เปิดหนังสือ มุ่งหน้าตั้งใจเรียน

ในวันนี้เป็นอีกหนึ่งวัน ที่เด็กหนุ่มจะต้องใช้ชีวิตด้วยความเหงาและเงียบ เพราะเพื่อนสนิทไม่มา ความสนุกในโรงเรียนจึงหายไปจนหมด ได้แต่นั่งคิดว่าเมื่อไหร่จะหมดวันนี้ไป เป็นไปได้เขาอยากป่วยไปพร้อมกับเธอ จะได้ไม่ต้องมาโรงเรียน