ตอนที่ 3 อย่าเล่นกันแรง 2

กริ๊งงงงงงงงงง ~~

เสียงสัญญาณดังยาวสามครั้ง เป็นเสียงที่นักเรียนทุกคนหลงรัก บางคนเรียกมันว่า “เสียงสวรรค์” เสียงที่บ่งบอกว่า “วันหนัก ๆ ของเราหมดลงแล้ว” นักเรียนทุกคนพร้อมใจกันหยิบข้าวของยัดใส่กระเป๋า โดยไม่สนว่าตอนจัดกระเป๋าในตอนเช้า จะบรรจงใส่เข้ามาอย่างเป็นระเบียบเท่าไหร่ก็ตาม พร้อมกับเสียงเท้าจากชั้นบนกรู่เดินกรู่วิ่ง ราวกับว่าพื้นของตึกจะถล่มลงมาในสักวัน

“อ่า ... กานต์ทวีอย่าลืมเอาการบ้านไปให้ปานใจด้วยนะ”

“ครับครู” เด็กหนุ่มก้าวไปหยิบสมุดการบ้าน ที่วางโดดเดี่ยวอยู่บนโต๊ะครู

เด็กหนุ่มมุ่งหน้าไปยังบ้านของเด็กสาว แทนที่จะกลับบ้านไปก่อน แต่เขาเลือกที่จะแวะมาหาเธอก่อน ด้วยบ้านที่อยู่ในซอยเดียวกันด้วยแล้ว การมาบ้านของเธอก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร

“เข้ามาข้างในสิลูก” ป้าประภาเรียกเด็กหนุ่ม ที่ยืนส่องมองอยู่หน้ารั้วบ้าน

“ผมเอาการบ้านมาให้ป๊อบน่ะครับ” เด็กหนุ่มถอดรองเท้า วางเรียงคู่อย่างเป็นระเบียบ ก่อนก้าวเข้าบ้าน

“ป๊อบเขาอยู่ในห้องน่ะลูก ถ้าเล่นกันก็อย่าเล่นกันแรงนะลูก”

“อย่าเล่นกันแรง” เป็นคำที่เด็กหนุ่มจำได้ขึ้นใจ ทั้งแม่ของป๊อบและแม่ของเขาเอง รวมถึงผู้ใหญ่รอบข้าง มักจะย้ำเรื่องนี้อยู่บ่อยครั้ง จนบางทีเขาก็ไม่เข้าใจถึงเหตุผลเท่าที่ควรจะเข้าใจ เพราะพวกผู้ใหญ่มักจะเบี่ยงประเด็นหนีทุกครั้ง ที่ต้องตอบเหตุผล

“ไงป๊อบ”

“ไงกานต์”

“เราเอาการบ้านมาให้น่ะ”

“ขอบคุณกานต์มากเลยนะ”

“เพื่อน ๆ ถามหาป๊อบกันใหญ่เลย”

“จริงเหรอ ? พรุ่งนี้ป๊อบก็น่าจะไปเรียนได้แล้วล่ะ”

“ป๊อบไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม ?”

“ไม่เป็นไรแล้ว พร้อมวิ่งไล่กานต์ได้รอบหมู่บ้านเลยล่ะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ”

“ทำเป็นเก่ง ... อย่าลืมทำการบ้านส่งล่ะ เรากลับก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาหาใหม่”

“บาย / บาย”

เด็กสาวหยิบสมุดการบ้านขึ้นมาเปิดดู เพื่อที่จะดูว่าครูสั่งการบ้านอะไร

“กานต์ ...” เด็กสาวมองตามหลังเด็กหนุ่ม ที่เดินออกจากประตูบ้านผ่านหน้าต่างห้องนอนชั้นสอง

“ทำจนเสร็จแล้วเอามาให้เรานี่นะ” เด็กสาวเปิดดูการบ้านที่เสร็จแล้วจนครบทุกหน้า

“คงใช้มือซ้ายเขียนอีกแน่เลย เริ่มจะใกล้เคียงลายมือเราไปทุกทีแล้วนะ” เด็กสาวยิ้มปริ่มหัวเราะ ที่เด็กหนุ่มพยายามลอกเลียนแบบลายมือเธอ โดยใช้มือข้างที่ไม่ถนัดเขียน เพราะลายมือเธอนั้นเข้าขั้นห่วยบรม

หลังจากวันนั้น เธอก็กลับไปเรียนได้อย่างปกติ โดยมีกานต์เพื่อนรัก ที่คอยช่วยเหลือเธอทุกอย่าง จนทั้งคู่ประคองช่วยเหลือกัน จนมาถึงวันสุดท้ายของชีวิตนักเรียนประถม

“กานต์จะต่อที่นี่ไหม ?” เด็กสาวที่ในมือถือไอติมแท่ง พลางเลียโคนที่ย้อยเลอะมือ

“กานต์ไม่แน่ใจอะ พ่อกานต์จะได้ย้ายที่ทำงาน ไม่รู้ว่าแม่จะย้ายด้วยไหม” เด็กหนุ่มตอบกลับด้วยสีหน้าซึม ๆ

“พ่อกานต์ไปไกลมากเลยเหรอ ?”

“แม่บอกว่าไกลมาก ๆ และแม่ก็พูดแปลก ๆ นะ ว่าให้กานต์กอดพ่อไว้เยอะ ๆ เดี๋ยวจะไม่ได้กอดแบบนี้อีก”

“พูดเหมือนจะไม่ได้เจอกันอีกเลยเนอะ”

“อืม ...”

“แต่ ... ไม่ว่ากานต์จะไปเรียนต่อไหน ป๊อบก็จะตามไปเรียนกับกานต์นะ ไกลแค่ไหนป๊อบก็จะไป” เด็กสาวทิ้งไอติม ที่เป็นปัญหาย้อยใส่มือไม่หยุดทิ้งไป หันมาคุยกับเด็กหนุ่มด้วยความจริงใจ

“จริงเหรอ ? แต่ก็นะ เรื่องนี้กานต์ตัดสินใจเองไม่ได้หรอก” เด็กหนุ่มทำหน้าดีใจได้สักพัก ก่อนจะกลับมาซึมอีกครั้งภายในพริบตา

“ป๊อบอยากอยู่กับกานต์ไปตลอด ๆ เลยนะ” เด็กสาวเช็ดมือเข้ากับเสื้อขาว กุมลงที่หลังมือของเด็กหนุ่ม

“กานต์ก็เหมือนกันนะ” เด็กหนุ่มหันหน้าสบตาเธอด้วยความจริงใจ

สายตาที่เด็กหนุ่มส่งมายังเด็กสาว ทำเธอเก็บอาการไม่อยู่ หัวใจของเธอเต้นรัวกว่าทุกครั้งที่เคยเป็น เต้นแรงกว่าตอนครูอรุณสุ่มตอบคำถามเสียอีก ใบหน้าขาวใสกลับกลายเป็นอมชมพูระเรื่อ ใบหูทั้งสองข้างแดงก่ำกว่าตอนกินเผ็ด ริมฝีปากสั่นชาชั่วขณะ ความรู้สึกแบบนี้สำหรับเธอ ช่างเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่เอามาก ๆ หรือความรู้สึกแบบนี้เหรอที่เขาเรียกกันว่า “ความรัก”

“กานต์ !” เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้เด็กหนุ่ม

“กานต์ว่าเราน่ารักป้ะ” เธออมยิ้มกริ่ม พร้อมทำหน้าแบ๊ว

“เอิ่ม ... ป๊อ ...บ น่ารักเสมอนะ สำหรับเรา” เด็กหนุ่มตอบกลับด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ

“งั้น ... โตขึ้นเราแต่งงานกันนะ” เด็กสาวจ้องไปในตาของเด็กหนุ่ม พร้อมชะโงกหน้าเข้าหา

เด็กหนุ่มครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะค่อย ๆ คลี่มือที่เธอกุมไว้

“เรายังตอบไม่ได้หรอก คนที่จะแต่งงานกันต้องรักกันก่อนสิ” เด็กหนุ่มเหนียมอายพยายามหลบตาเธอ หันมองหน้าตรง

“แต่ป๊อบว่า ... ป๊อบรู้สึกแล้วนะว่ารักเป็นแบบไหน” เธอกลอกตามองไปมา พร้อมรอยยิ้มที่กรุ้มกริ่ม

“แบบไหน ?” เด็กหนุ่มหันหน้าถาม เพราะความอยากรู้อย่างเต็มเปี่ยม

“แบบที่ป๊อบเป็นอยู่ตอนนี้ไง” เธอยิ้มกว้างออกมา จนเห็นฟันแทบจะทุกซี่

“ป๊อบไม่รู้หรอกว่าป๊อบจะอยู่ได้นานแค่ไหน เรื่องโรคของป๊อบ ป๊อบก็พอจะรู้บ้างอยู่แหละ” สีหน้าของเธอซึมเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

“... แต่ถ้าป๊อบจะตาย ป๊อบอยากตายอยู่ข้าง ๆ กานต์นะ” เธอฝืนยิ้มออกมา

สีหน้าของหนุ่มน้อยเปลี่ยนไป ตาเบิกกว้าง คิ้วเข้มขมวดชนกัน หลังจากที่ได้รับรู้เรื่องโรคที่เด็กสาวเป็นอยู่

“การแต่งงานก็เป็นอีกความฝันของป๊อบ ป๊อบฝันว่าอยากแต่งงานใส่ชุดเจ้าสาวแสนสวย แล้วโยนช่อดอกไม้ให้เพื่อน ๆ รับ ... ป๊อบเห็นในละครน่ะ” เธอหันกลับมาหน้ามองตรง เคลิ้มกับความฝันที่อยู่ตรงหน้า

“กานต์จะแต่งงานกับป๊อบไหม” จู่ ๆ เธอก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทื่อ ๆ

“เรายังเด็กกันอยู่เลยนะ” หนุ่มน้อยตอบกลับด้วยน้ำเสียงอึ้งกึ่งตกใจ

“ไม่ใช่ตอนนี้ แต่เป็นในอนาคตน่ะ”

หนุ่มน้อยครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะตอบไปเพื่อให้เธอสบายใจ

“โอเค ! กานต์จะแต่ง” เด็กหนุ่มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ห๊า ... อะไรนะ” เด็กสาวชะงักฝันที่อยู่ตรงหน้า หันมามองหน้าเด็กหนุ่ม

“กานต์จะแต่งงานกับป๊อบ” เด็กหนุ่มหันมามองหน้าเธอ ด้วยสีหน้าจริงจัง

“สัญญานะ” เธอยื่นนิ้วก้อยมาที่เด็กหนุ่ม

“สัญญา” เด็กหนุ่มยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยว

สีหน้าของเด็กสาวดูมีความสุขมากกว่าที่เคยเห็น ลุกขึ้นวิ่งไปมา พลางเดินเลียนแบบท่าเจ้าสาว

เด็กหนุ่มนั่งกอดเข่ามองเธอมีความสุข อมยิ้มส่ายหัวเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู พลางหัวเราะในท่าทางที่เธอแสดง