LOGINShare
ตอนที่ 1 ขอบคุณนะ ... เจ้าเหมียว
Last Updated:
2025-11-28 08:00:47... 1 ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ...
“ป๊อบ กานต์ว่าเรากลับกันเถอะ” เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน คว้าแขนเล็กของเธอ ที่กำลังจะทำอะไรบางอย่าง “ไม่! เราต้องช่วยมันนะกานต์” เด็กสาวดึงแขนกลับ พร้อมมุ่งทำสิ่งที่อยู่ตรงหน้า “กานต์ไปหาไม้มาหน่อย ไม้ยาว ๆ นะ” เธอพยายามเอื้อมมือคว้าสิ่งที่อยู่ข้างหน้า “ป๊อบ ระวังตกน้ำนะ ไม่มีผู้ใหญ่อยู่แถวนี้เลยด้วย มันอันตราย” “กานต์น่ะ รีบไปหาไม้มาเร็ว ๆ” เด็กหนุ่มวิ่งจั่นหาไม้รอบ ๆ ตัว ท่อนแล้วท่อนเล่าก็ยังไม่ยาวพอที่จะใช้ได้ เหมี๊ยววววว ~ เหมี๊ยววววววววว ~ เสียงร้องของเจ้าแมวน้อยสามสี ร้องขอความช่วยเหลือ อยู่กลางคลองน้ำหลังหมู่บ้าน มีเพียงพุ่มผักตบชวาที่คอยเกาะไว้แน่น “รอก่อนนะเจ้าเหมียว ป๊อบจะช่วยเจ้าเหมียวเอง” เด็กสาวพยายามเอื้อมมือยาว ไปคว้าเจ้าเหมียว มืออีกข้างเกาะราวรั้วเหล็กกั้นเอาไว้ “ใกล้ถึงแล้ว อีกนิดเดียว ...” เหมี๊ยววววว ~ เหมี๊ยววววววววว ~ เสียงเล็กแหลมของแมวน้อย ยังคงร้องอยู่เป็นระยะ พร้อมตากลมโตออดอ้อนให้ช่วยเหลือ “ฮึ้บ อีกนิด จะถึงแล้......” ตุ้ม! เสียงร่างเด็กสาวพลัดตกลงไปในน้ำดังลั่น เด็กหนุ่มที่กำลังครุ่นอยู่กับการหาไม้ยาว หันกลับมาตามเสียงด้วยความตกใจ “ป๊อบ!” เด็กหนุ่มทิ้งไม้ยาวที่ถืออยู่ในมือ สับขาวิ่งรวบเร็วพลัน ราวกับนักวิ่งมืออาชีพ มุ่งตรงมาที่จุดของเสียง พอเด็กหนุ่มมาถึง เห็นร่างเล็กของเด็กสาวตะเกียกตะกายสาวน้ำ ผลุบขึ้นผลุบลง “กา...นต์ ผลุบ ~ ช่ว...ย ด้ว...ย ~” เด็กสาวพยายามวักน้ำ ร้องเรียกเด็กหนุ่ม ตุ้ม! เด็กหนุ่มตัดสินใจกระโดดลงไปช่วยในทันที โดยไม่มีความลังเล เด็กหนุ่มสาวแขนฟรีสไตล์ไปหาเธอ ดีที่เขาพอว่ายน้ำได้ ต้องขอบคุณแม่ที่บังคับลงเรียนพิเศษว่ายน้ำ ตอนปิดเทอมใหญ่เมื่อปีที่แล้ว เด็กหนุ่มคว้าจับร่างเด็กสาว ที่กำลังตะเกียกตะกาย แต่กลับโดนแขนที่กำลังตีน้ำสาวขึ้นลงของเธอ คว้าลงใต้น้ำ เด็กหนุ่มพยายามโผล่ขึ้นเหนือน้ำ แต่กลับโดนเธอกดลงน้ำอยู่ตลอด ในเวลานี้ ทั้งสองคนคงไม่มีใครที่จะช่วยเหลือกันได้เลย เด็กหนุ่มดูท่าจะไม่ไหว พยายามขึ้นมาจากน้ำทีไร ก็โดนกดลงกลับไปตลอด สิ่งที่ต้องมีที่สุดในตอนนี้คือสติ เด็กหนุ่มพยายามตั้งสติในเสี้ยววิ ‘ต้องสลัดเธอที่เกาะอยู่ออกให้ได้ เราทั้งสองจึงจะมีหนทางรอด’ เด็กหนุ่มรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี สลัดร่างหลุดออกจากมือของเธอ พร้อมถีบดันตัวให้ออกจากระยะที่เธอจะเกาะได้ ร่างของเด็กสาวที่กำลังตะเกียกตะกายหนีตายสุดชีวิต ถูกแรงถีบ วิถีเคลื่อนเข้าสู่ฝั่ง มือที่คว้าน้ำผลุบ ๆ โผล่ ๆ คว้าได้เสาสะพานไม้เก่า ส่วนเด็กหนุ่มวิถีแรงถีบกลับสวนทางกลับเธอ เขาเคลื่อนออกไปจากฝั่ง เด็กหนุ่มโผล่เหนือน้ำขึ้นมาหายใจเฮือกใหญ่ ด้วยแรงที่เหลือน้อย แขนและขาของเขาได้เพียงแค่ประคองให้ลอยได้แค่นั้น ‘ไม่รอดแน่เลย’ เด็กหนุ่มคิดในใจ ด้วยแรงที่แทบจะไม่เหลืออยู่เลย จะว่ายกลับเข้าฝั่งก็คงเป็นไปได้ยาก ภาพที่เด็กหนุ่มเห็นค่อย ๆ เลือนรางด้วยน้ำที่ไหลกลบเข้ามา เห็นเพียงเด็กสาวที่ยืนเกาะเสาสะพานไม้เก่าไอสำลักน้ำ ร่างกายของเด็กหนุ่มกำลังจะดิ่งลงสู่ใต้น้ำ เหมี๊ยววววว ~ เหมี๊ยววววววววว ~ เสียงของเจ้าเหมียวอยู่ใกล้หูของเขามาก สติและความอยากมีชีวิตรอด กลับลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง จากแรงที่มีทั้งหมด รวบรวมมาใช้เฮือกสุดท้าย ขาที่ปล่อยยืดตรงดิ่ง ขยับประคองตัวอีกครั้ง แขนที่ปล่อยทิ้งตามน้ำหนัก สาวน้ำพยุงตัว จมูกโผล่ขึ้นเหลือน้ำ สูดรับอากาศเข้าเต็มปอด แรงที่หมดไปก่อนหน้า กลับมาอีกครั้ง “กานต์! กานต์!” เสียงของเธอเรียกชื่อ พร้อมเสียงไอที่แทรกอยู่ตลอด แต่เสียงที่ช่วยดึงเขากลับมาคือเสียงแมว เขามองหาที่มาของเสียง เจ้าแมวน้อยนั่งเกาะอยู่บนกอต้นผักตบชวาที่ลอยอยู่ข้าง ๆ หูของเขา เขาคว้าเกาะพุ่มผักตบชวา ที่มีแมวน้อยนั่งเกาะอยู่ ในความรู้สึกของเขาในตอนนั้น เหมือนเจ้าแมวน้อยพาพุ่มผักตบชวามาช่วยชีวิตเอาไว้ เด็กหนุ่มตีขาเบา ด้วยกลัวว่าพุ่มผักตบชวาจะแตกออกจากกัน ค่อย ๆ พาพุ่มผักตบชวาที่มีเจ้าแมวน้อยนั่งร้องเหมียว ๆ อยู่ตลอดเวลา จนเข้าฝั่งได้สำเร็จ “กานต์เป็นอะไรไหม” เสียงเล็กแหบของเธอถามไถ่ “กานต์ไม่เป็นไร ป๊อบล่ะ เป็นไรมากไหม” เสียงหอบกระเส่าเอ่ยตอบ พร้อมร่างกายที่สั่นเทา “ไม่เป็นไรแล้ว ... เรารีบขึ้นไปกันเถอะนะ” เด็กสาวคว้าเจ้าแมวน้อยขึ้นมากอด ทั้งสองลอดรั้วกั้นขึ้นมาข้างบน ทิ้งตัวนั่งพร้อมวางเจ้าแมวน้อยลงตรงกลาง “ไม่เป็นไรแล้วนะเจ้าเหมียว” เด็กสาวพูดพลางลูบหัวแมวห้อยเบา ๆ เหมี๊ยว ~ แมวน้อยอ้าปากเล็กส่งเสียง คล้ายจะบอกว่า “ขอบคุณนะมนุษย์” ก่อนจะกระโจนหนีไปในพริบตา ทั้งสองนั่งมองหน้ากันด้วยความตกใจในเสี้ยววิ ก่อนจะหัวเราะออกมาสุดเสียง “ป๊อบว่าเราต้องโดนตีแน่เลย” จากเสียงหัวเราะกลายเป็นความเงียบ หลังจากที่เด็กสาวพูดออกมา พลันสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “ยังไงเราก็ต้องโดน” “เรามานั่งเล่นจนกว่าเสื้อผ้าจะแห้งไหม แล้วค่อยกลับ” เด็กสาวออกอุบายด้วยน้ำเสียง สีหน้าที่อาจจะพอมีหวัง “อื้อ” เด็กหนุ่มอมยิ้มพยักหน้า เด็กสาวพลิกตัวหันหน้าเกาะเหล็กกั้น มองไปยังแม่น้ำที่เพิ่งเกือบพรากชีวิตไป “เกือบไปแล้วนะเรา” เด็กสาวเอ่ยขึ้นพลางมองไกลไปสุดฝั่ง “ท้องฟ้าสวยดีเนอะ” เด็กหนุ่มเงยมองฟ้าสีฟ้าแกมแดงระเรื่อ ที่จวนจะมืดในอีกไม่ช้า “ถ้าไม่มีกานต์ป๊อบคงตายไปแล้วแน่ ๆ” เด็กสาวหันมามองหน้าเด็กหนุ่ม “ดูก้อนเมฆก้อนนั้นสิ เหมือนมิกกี้เมาส์เลย ว่าไหม” เด็กหนุ่มชี้ขึ้นไปบนฟ้า “ขอบคุณนะ” เด็กสาวกระซิบเบา พลางมองจองหน้า เด็กหนุ่มดึงมือที่ชี้อยู่ กลับวางหย่อนข้างตัว แล้วค่อย ๆ เลื่อนไปกุมมือเล็กข้าง ๆ ไว้แน่น “ขอบคุณเหมือนกัน” เด็กหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ ตาเขายังคงมองก้อนเมฆก้อนนั้นอย่างไม่ละสายตา พลางอมยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ
Latest chapter
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 52 ภารกิจ ... 2
1 เดือนผ่านไป ถึงช่วงเวลาที่เหล่านักเรียนรอคอยที่สุดของปี การฝึกซ้อมที่แสนหนักเพื่อให้เป็นหนึ่ง การต่อสู้ฟาดฟันด้วยศักดิ์ศรีจากรุ่นสู่รุ่น การปะทะคารมของคนที่เคยรักกันกลมเกลียวในห้องเดียวกัน เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ดีที่สุด การแบ่งสันปันส่วนงบประมาณที่แย่งกันปานจะตัดขาดเผาผี รวมไปถึง การเก็บความลับต่าง ๆ ให้มิดชิดที่สุด และป้องกันการสืบข่าวจากคู่แข่ง แม้ว่าจะสนิทกันมากแค่ไหนก็ตาม ความลับนั้นจะถูกปิดผนึกไว้อย่างดี นั่นคือกลิ่นอายของมหกรรมกีฬาภายในโรงเรียนที่ยิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยศักดิ์ศรี หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่า “กีฬาสี” “พร้อมกันยัง ต่อไปคู่เราแล้วนะ” เสียงทุ้มหนาเอ่ยขึ้นพร้อมกางระเบียบโปรแกรมขึ้นดู กลางวงล้อมของนักกีฬาที่กำลังนั่งยืดวอร์มร่างกาย “พร้อมครับพี่ฟ้า” “ขาดเหลืออะไรบอกพี่ได้เลยนะ พี่ต้องดูแลนักกีฬาเต็มที่อยู่แล้ว” ร่างสูงบางยิ้มส่งกำลังใจ ก่อนจะหันมาถามหนุ่มน้อยที่ตั้งใจยืดอยู่ด้านข้าง “ไงน้องกานต์ ฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ” “ก็เพราะพี่นั่นแหละที่ให้ผมลงชื่อในวันนั้น” “ฮ่า ๆ พี่ขอ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 51 ภารกิจ ...
“ไม่ใช่ใช่ไหม”เธอทำหน้าเหยเก แล้วจู่ ๆ สิ่งที่เธอเกลียดที่สุด คือการที่สมองบ้า ๆ ของเธออยากจะรู้อยากเห็นขึ้นมา ทั้งที่เธอไม่อยากจะทำแบบนั้นเลยสักนิด เธอค่อย ๆ หันกลับหลังตามที่สมองของเธอสั่ง เธอมองแผงหน้าท้องตรงหน้า แล้วค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมองหน้า สิ่งที่เธอเห็นทำเธอพูดไม่ออก ใบหน้าขาวโพลน ที่มีไฟส่องเสยคาง เห็นเงาตกกระทบใบหน้า ภาพที่เธอเห็นทำเธอนิ่งช็อกอีกครั้ง ก่อนจะกรีดร้องดังลั่นตึก“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ~”ร่างเล็กกรีดร้องสุดเสียง ทรุดตัวนั่งยองก้มหัวกอดเข่า มือเล็กยกพนมมือไหว้ ร่างกายสั่นไปทั้งตัวพร้อมเสียงสวดมนต์ที่ไม่เป็นคำมือใหญ่เย็นยะเยือก วางทาบหัวไหล่สั่นเทาของเธอ “นักเรียน ๆ นี่ครูเอง” เสียงทุ้มหนาที่เธอเอะ เหมือนจะคุ้นเคย เรียกสติของเธอกลับมาได้นิดหนึ่ง เธอหยุดสวดมนต์ภาษาต่างดาว แล้วค่อย ๆ เงยหน้ามองไฟที่ส่องมาที่เธอ “ครูเอง” “ครูวิท” สาวน้อยเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่โล่งใจ “ลุกขึ้นก่อน ๆ” ครูหนุ่มค่อย ๆ ประคองร่างสั่นเบาของเธอ พาเธอเดินลงมาหน้าตึกที่มีไฟส่องสว่าง “ไปอยู่อะไรตรงนั้นดึก ๆ ดื่น ๆ” ทันทีท
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 50 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ 2
หนุ่มน้อยซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์ กลับบ้านอย่างสบายใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่า มีคนที่กำลังหลับใหลท่องนิทราอย่างไม่รู้ตัวอยู่คนเดียว โดดเดี่ยว ลำพัง ท่ามกลางความมืดมิด และเงียบสงัด จนเวลาล่วงมาถึงสองทุ่ม แม่ที่นั่งรอสาวน้อยกลับบ้าน หยิบโทรศัพท์โทรหา แต่ก็ไม่ติด นั่นเป็นเรื่องปกติของเธอที่มักจะปล่อยให้โทรศัพท์แบตเตอรี่หมดอยู่บ่อย ๆ กระนั้นแม่ก็ไม่เคยจะคุ้นชินได้เลย ใจแม่เริ่มหวิวกังวลนิด ๆ ด้วยที่สาวน้อยเริ่มที่จะเป็นสาว อะไรที่ไม่เคยได้ห่วง ก็พลันห่วงขึ้นมาอย่างผลักออกไปไม่ได้ แม่นั่งครุ่นคิดตัดสินใจอยู่สักครู่ ก่อนจะหยิบกุญแจรถ มุ่งไปยังบ้านของหนุ่มน้อย ที่เธอบอกว่าเธอจะรอกลับพร้อมเขา “หนูกานต์ ๆ” เสียงตะโกนเรียกจากหน้าบ้าน พลางเสียงกริ่งแทรกซ้อนไม่หยุด จนเจ้าของบ้านต้องรีบเดินออกมาดู“ว่าไงยัยแก้ว แกมีอะไร … ทำไมทำหน้าตกใจอะไรขนาดนั้น”“หนูกานต์อยู่ในบ้านไหม ?”“อยู่ --- กำลังอาบน้ำน่ะ แกมีไร”“แล้วหนูป๊อบล่ะ” แม่ของสาวน้อยพยายามชะโงกหน้า มองหาลูกสาวในบ้านผ่านกระจกใสบ้านใหญ่“ไม่เห็นหนูป๊อบนะ” แม่หนุ่มน้อยตอบกลับด้วยเสียงเรียบ“ก็ยัยป
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 49 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ
“กูไปรอซ้อมก่อนนะมึง” ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำหญิง ที่มีเพื่อนสาวยืนรออยู่ข้างหน้า มากับชุดที่พร้อมจะลงสนาม กางเกงขาสั้น และเสื้อกีฬาผ้ามันรัดรูป เผยร่างเล็กที่เห็นกล้ามเนื้อแน่น ๆ “เออ ๆ ตั้งใจซ้อมล่ะ” “มึงไม่ไปนั่งรอข้างสนามกับกูเหรอ” “ไม่อะ กูจะไปแอบดูบนตึก 3 ไปข้างขนามไก่ก็ตื่นดิ”“มึงหลบดี ๆ นะ อย่าให้พี่สแตนด์ตามหามึงเจอล่ะ” เพื่อนสาวเดินแยก โบกมือไปมาสองสาวเดินแยกออกจากกัน เธอแยกเดินอ้อมไปหลังตึก 3 ส่วนเพื่อนสาวของเธอแยกไปยังสนาม เธอนั่งรอเฝ้ามองดูผู้คนที่ค่อย ๆ มายังสนามทีละคน ๆ รวมไปถึงพี่กล้าที่ก็มาซ้อมเหมือนกัน เธอได้แต่อมยิ้มเบา ๆ ความในใจที่เคยหนักอึ้ง มันได้สะสาง จากแต่ก่อนที่ไม่อยากแม้จะเห็นหน้า แต่ตอนนี้เธอกลับเป็นฝ่ายนั่งมองอย่างไม่รู้สึกเคอะเขินแต่อย่างใด “มันก็ไม่แย่นะ” เธอเอ่ยเบากับตัวเอง จนหนุ่มน้อยย่างเข้าสนามพร้อมกระเป๋าประจำตัว วางบนไม้หินอ่อนข้าง ๆ สายตาของเธอจ้องมองเขม็ง ราวกับเสือโหยที่จ้องจะเข้าขย้ำเหยื่อพร้อมกัดกินเหยื่อนั้นในคำเดียว “ใครที่มันบังอาจมายุ่งกั
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 48 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ 2
เธอครุ่นคิดอยู่นาน จนเสียงเดินรอบข้างเงียบสงบลงเพราะเริ่มเรียนในคาบสุดท้ายแล้ว เธอได้แต่คิดอยู่คนเดียวอย่างลำพัง โดยไม่สนใจที่จะเข้าเรียนคาบสุดท้าย สาวน้อยตัดสินใจลุกพรวดขึ้น ในหัวของเธอตอนนี้คือต้องการพูดคุยกับพี่เขา ถึงจะยังไง ก็ต้องได้อธิบาย ก่อนที่อาจจะไม่ได้เจอกันอีก เธอไม่รู้ว่าชั่วโมงนี้เขาเรียนวิชาอะไร แต่สิ่งที่นึกขึ้นได้คือห้องชมรม ด้วยสิ่งที่เธอรู้คือ พวกพี่ ๆ กลุ่มพี่กล้ารวมถึงพี่กล้า มักจะเอากระเป๋าเรียน หรือของสำคัญไว้ในตู้ล็อกเกอร์ในห้องชมรม เธอคิดได้แค่ว่า เขียนข้อความขอโทษและอธิบายหยอดเข้าไว้ในล็อกเกอร์ก็ดี เพราะตั้งแต่วันนั้นช่องทางการติดต่อต่าง ๆ ที่เคยคุยกัน พี่เขาลบออกจนหมดเกลี้ยง รวมถึงถ้าจะให้พูดต่อหน้ามันก็คงพูดอะไรได้ไม่ดีเท่ากับการที่เธอจะเขียนเธอค่อย ๆ เดินหลบตามกำแพงตึกต่าง ๆ จากตึกสังคม ลอดมุดหลบมุมตึกอังกฤษ จนมาโผล่ตึกวิทย์ฯ แต่การที่จะเดินเข้าไปโต้ง ๆ ก็คงจะเป็นเป้าสายตาจนเกินไป เธอนึกขึ้นได้ว่า หน้าต่างบานในสุดของห้องมักจะไม่ได้ล็อกกลอนไว้ เนื่องจากกลุ่มพี่ ๆ มักจะแอบเข้าไปเล่นไพ่กันในคาบว่าง เธอค่อย ๆ ย่องก้มตัวต่ำเ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 47 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ
สิ้นเสียงบรรเลงเพลงจบ นั่นหมายถึงช่วงเวลาของการเข้าแถวในช่วงเช้าที่แสนจะวุ่นวายในวันธรรมดา สาวน้อยเดินยิ้มร่าด้วยท่าทางกระโดดโลดเต้นดั่งกวางน้อยที่เห็นหญ้าเขียวหวาน วิ่งเข้ามาแทรกกลางแถวที่มีเพื่อนสาวคนสนิทอยู่ข้างหน้า ด้วยนาน ๆ ทีมาเข้าแถวได้ทันเวลา หนำซ้ำวันนี้การบ้านทุกวิชาก็เสร็จพร้อมที่จะส่งเป็นที่เรียบร้อย จึงไม่แปลกใจที่เธอจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ “มาแล้วจ้าเจสซี่เพื่อนรัก” มือเล็กวางทาบแผ่นหลังเพื่อนสาวที่ยืนตบแป้งอยู่ข้างหน้า“หล่อนดูอารมณ์ดีนะคะ” หน้าสีสองโทนหันกลับมาทักทาย จนเธอแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่“ไม่ต้องมองด้วยสีหน้าแบบนั้นค่ะ วันนี้งานเร่ง”“ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยค่า สวยออก เทรนด์ใหม่มาแรง เดี๋ยวคนอื่น ๆ เห็นก็จะแต่งตาม เชื่อสิ”“ตอแหล ดูออก”เสียงเจื้อยแจ้วพูดคุย หยอกล้อกันระหว่างจัดแถว“เออเดี๋ยวมึงได้ฟังในสิ่งที่กูจะบอก มึงจะเลิกอารมณ์ดี”“ให้กูอารมณ์ดีจนเข้าแถวเสร็จเถอะนะ”“โอเค เลิกแถวแล้วกูจะบอก”สองร่างเล็กเดินเคียงกัน ยื่นสมุดการบ้านให้หัวหน้าห้องที่ยืนรอรวบรวมพร้อมจะส่ง เสร็จสรรพก็รุดนั่งลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำ“ว่ามาค่ะ เรื่องที่จะทำให้
You may also like
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
Kim Nayeol31.6K viewsปักใจรักคนเย็นชา (Bad Heart)
ซีซั่นฟิน5.8K viewsพลาดรักร้าย นายสารเลว
Ballamira6.6K viewsวิศวะล้ำเส้นเพื่อน
ซากิระ36.0K viewsBAD SOTUS ของหวงวิศวะ
ฅนบนดอย3.8K viewsเด็กลับสัมพันธ์ร้าย (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น18.4K viewsHEAT WAVE คลื่นความร้าย
-Something1.5K viewsเหลี่ยมรักคนเจ้าเล่ห์ (Bad Trick)
ซีซั่นฟิน5.0K views
