ตอนที่ 21 ชมรมเลือกคนเข้า 2

ในช่วงเช้าของวันก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ทุกอย่างเป็นปกติ นักเรียนที่เพิ่งเข้ามาใหม่เริ่มปรับตัวได้ภายในไม่กี่วัน และดูเหมือนว่าความสงบสุขเริ่มกลับมาเยือนสำหรับความรู้สึกของเด็กเก่า

“จะเที่ยงแล้ว เก็บสมุด” เจสมองค้อนป๊อบที่นั่งจดงานยังไม่เสร็จ

“ยังไม่เสร็จเลยแก นี่ก็เหลือเวลาอีกตั้งสิบนาที” สาวน้อยเจียดเวลามองนาฬิกาข้อมือชั่วพริบตา

“แกมองดูรอบข้างสิ เหลือใครไหม ?” เพื่อนในห้องหายออกจากห้องไปกินข้าวกันหมด ด้วยครูให้จดงานในหนังสือ ใครเสร็จก็ไปทานข้าวได้ เพื่อนในห้องจึงไม่อยู่จดงานสักคน เพราะบางคนไม่เสร็จแต่ก็ไป เหลือเพียงเธอและเธอสองคนในห้องที่พัดลมเพดานเสียงดังกว่าเสียงพูดคุย

“ว่าแต่แกเหอะ ... เสร็จยัง ?” ป๊อบเอ่ยถามพลางก้มหน้าง่วนจดงานต่อ

“ไม่อะ ... แต่เดี๋ยวค่อยทำ” เจสตอบกลับแทรกด้วยเสียงขำแห้ง ๆ

“เร็ว ! ตอนบ่ายมีคอนเสิร์ตเลือกชมรมนะ”

“ห้ะ ! --- เห้ย ลืมไปเลย” สาวน้อยเงยหน้าตกใจ

“ไปกันเถอะ ต้องรีบไปแล้ว” สาวน้อยหยิบทุกอย่างบนโต๊ะกวาดเข้ากระเป๋าไปทั้งหมดไม่สนประเภทของอะไรทั้งสิ้น

“ยัยนี่ ! บทจะตื่น ก็ชั่วพริบตาเลย” เธอทั้งสองเดินกึ่งวิ่งออกจากห้องอย่างรวดเร็ว

.

.

.

ณ โรงอาหาร

“นั่งนี่แล้วกันเนอะ” สาวน้อยวางกระเป๋าพร้อมจานข้าวราดแกงง่าย ๆ กับน้ำเปล่าหนึ่งขวด บนโต๊ะขอบท้าย ๆ ของโรงอาหาร

“แกก็มานั่งไกลจัง ไม่มีผู้ให้ส่องเลย” เจสบ่นพึมพำ

“ขอโทษนะแก เราไม่อยากเจอผู้คนเท่าไหร่น่ะ” สาวน้อยเอ่ยกล่าวด้วยสายตาที่ขอโทษจากใจจริง

“เดี๋ยวพาไปส่องผู้หน้าเวที”

“แกพูดแล้วนะ”

“จ้า”

“ดีล” ทั้งสองเกี่ยวนิ้วก้อยส่งสายตาที่รู้ใจ ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันนับวันได้ แต่ด้วยอยู่ด้วยกันตลอดเวลาก็ไม่น่าแปลกใจที่จะรู้ใจกันได้เร็วขนาดนี้

“รีบกินกันเถอะ เดี๋ยวไม่มีที่” ทั้งสองสาวมุ่งสมาธิมาที่จานของตัวเอง จ้วงเอา ๆ เพื่อทำเวลา ไม่นานนัก อาหารที่เต็มพูนก็เกลี้ยงเหลือเพียงลายจาน

ณ หอประชุมศิษย์เก่าสัมพันธ์วาสอุดมวิทยา

อีกสามสิบนาทีบ่ายโมง เหล่านักเรียนทุกชั้นปีเริ่มทยอยเดินกรูเข้ามาจับจองพื้นที่ที่ตัวเองต้องการ เสียงซาวน์เช็คเครื่องดนตรีแทรกเสียงประชาสัมพันธ์ชมรม เหล่านักเรียนอยู่กันเป็นกลุ่มก้อน หน้าเวทีตอนนี้ก็คงหาพื้นที่ให้แทรกไม่ได้เลยสักวาเดียว

เสียงกระเดื่องกลองดังผ่านลำโพงใหญ่มาเป็นระยะ เสียงเมโลดี้หวานผ่านคีย์บอร์ด เคล้าเสียงกีต้าร์ตีคอร์ด เสียงเบสตบเส้นดังเย้าอารมณ์ เสียงกรี๊ดของเหล่าหนุ่มสาวดังขึ้นทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเครื่องดนตรีผ่านเหล่ารุ่นพี่วงดังในโรงเรียนที่แทบจะคัดหน้าตามาแบบเน้น ๆ

เสียงกระซิบกระซาบของเหล่าสาวน้อยมอต้น กล่าวและบ่งบอกถึงความเป็นเมนพี่คนไหนในวง ดูท่าว่าตอนนี้พี่แจ็คกี้มือกีต้าร์น่าจะมาแรงสุด รองลงมาก็พี่หมอกมือกลองที่มุ่งมั่นตั้งใจกับการซาวเช็คมากเป็นพิเศษ พี่ผักโขมมือคีย์บอร์ดตี๋ขาวดูสะอาดก็มีแฟนคลับไม่น้อยไปกว่าคนอื่น ส่วนคนที่น่าจะแฟนคลับน้อยสุดก็น่าจะเป็นพี่นายที่แสนจะขี้อาย ยืนหลบมุมหันหลังให้เวทีไม่ยอมให้เหล่าสาวน้อยได้ยลโฉมง่าย ๆ เลย

เสียงเคาะไมค์ผ่านลำโพงดังก้อง สาวสวยที่เปี่ยมไปด้วยออร่ามากมาย เดินปรี่ขึ้นไปยืนตรงกลางเวที “ประกาศ ! จากพี่แจนประธานนักเรียนนะคะ เนื่องด้วยระยะเวลาในการทำกิจกรรมของเรามีจำกัด พี่จึงอยากจะถามความคิดเห็นทุกคน จะขอเปลี่ยนกำหนดการจากเดิมที่ว่าเล่นคอนเสิร์ตเสร็จแล้วเลือกชมรม เป็นเลือกชมรมก่อนแล้วค่อยเล่นคอนเสิร์ต ดีไหม --- เราจะได้สนุกกันยาว ๆ ไปเลย ไม่ขาดตอน ทุกคนว่าไง ถ้าเห็นด้วยตะโกนกรี๊ดออกมาดัง ๆ”

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด” เสียงกรี๊ดดังลั่นทั่วหอประชุม คงเป็นเสียงเอกฉันท์ที่สุดแล้ว ถ้าจะมีคนค้านก็คงสู้คนเห็นด้วยไม่ได้แน่ ๆ

“โอเค เห็นพ้องต้องกัน ตามนี้นะคะ ขอบคุณค่ะ ” พี่แจนเดินลงเวทีพร้อมยื่นไมค์ให้กับนักร้องนำหลังเวที ที่หลายต่อหลายคนต่างอยากรู้ว่าเป็นใคร

สิ้นเสียงพี่แจน เหล่านักเรียนเกือบทั้งโรงเรียนต่างวิ่งไปหาชมรมที่ตนสนใจ ทุกอย่างเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เพราะในบางชมรมความสนใจมากกว่าจำนวนที่รับ เช่น อีสปอร์ตที่รับแค่ 30 คน แต่เด็กมอต้นทั้งชั้นนับร้อยนั่งจ้องกระดาษลงชื่อแผ่นเดียวบาง ๆ นั้นไม่คลาดสายตาตั้งแต่กระดาษแผ่นนั้นถูกนำมาวางเมื่อตอนสาย ๆ

กานต์ยืนอ้ำอึ้งมองซ้ายขวา เพื่อนที่มาด้วยกันก็แยกหายไปตามชมรมที่ตัวเองสนใจ จริง ๆ กานต์แค่อยากถามป๊อบถึงเรื่องชมรม เผื่ออยากอยู่ชมรมเดียวกัน เพราะตอนนี้กานต์ไม่มีชมรมในหัวเลยสักอัน กานต์ยกมือถือแนบหูโทรหาป๊อบเท่าไหร่ก็ไม่มีการตอบรับกลับมา

“ป๊อบน่ะ อยู่ไหนกันนะ” หนุ่มน้อยพึมพรำ

“น้องครับ สนใจไหม ถ้าสนใจเซ็นชื่อได้เลยครับ” รุ่นพี่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามร้องเรียกให้สนใจ

“เอิ่ม ... ยังครั...”

จู่ ๆ ก็มีสาวน้อยสองนางวิ่งจับมือกัน เดินชนหลังของหนุ่มน้อยเข้าอย่างแรง จนลำตัวโถมพาดกับโต๊ะลงทะเบียนที่อยู่ต่อหน้า

“น้องครับ ไม่คิดจะขอโทษคนอื่นเขาหน่อยเหรอ” พี่รับลงทะเบียนยืนขึ้นประคองหนุ่มน้อยพร้อมตะโกนด่าตามหลังสาวน้อยสองคนนั้น แต่ก็น่าจะช้าไป เพราะหันมาอีกทีก็เห็นแต่หลังไว ๆ

“ว่าแต่น้องเป็นอะไรมากไหม”

“ไม่เป็นอะไรครับ ขอบคุณครับ”

“เอาหนิ” พี่รับลงทะเบียนยัดปากกาใส่มือหนุ่มน้อย

“ครับ ?” หนุ่มน้อยทำหน้ามึนงง

“ไม่ต้องงง น้องแค่เขียนชื่อลงไปครับ”

“เขียนชื่อ ?”

“ครับ เขียนชื่อ ... ช่องนี้”

“ชมรมวอลเลย์บอล ... พี่ครับ ผมเล่นไม่เป็นเลยนะครับ”

“ฮ่า ๆ อย่าบอกใครนะ พี่ก็เล่นไม่เป็น” พี่รับลงทะเบียนกระซิบเบา ๆ ข้างหูหนุ่มน้อย

“มาเล่นไม่เป็นเป็นเพื่อนพี่หน่อย พี่เล่นไม่เป็นคนเดียวโคตรจะเหงา”

“อือ ... ก็ได้ครับ” หนุ่มน้อยก้มหน้าบรรจงเขียนชื่อลงอย่างงง ๆ

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ พี่ชื่อพี่ฟ้า มอสี่”

“ผมกานต์ครับ”

“แล้วเจอกันนะ ... น้องกานต์”

“ครับ”

เพียงไม่กี่นาทีทุกอย่างก็ดูเหมือนจะเริ่มเป็นระเบียบมากขึ้น เนื่องด้วยเจอชมรมที่สนใจกันบ้างแล้ว ชมรมบางชมรมแถวยาวเกินจำนวนรับ แต่ก็มีเด็กไม่ย่อท้อทั้งที่รู้ว่าเกินก็ขอเข้าแถวไว้ก่อน บางชมรมแทบจะไม่มีใครเข้าใกล้เลยสักนิด เด็กหลายคนเลือกที่จะยืนหยัดต่อชมรมที่ตัวเองอยากเข้าทั้งที่รู้ว่ามันเต็ม กว่าการที่จะต้องมาเลือกชมรมเหล่านี้ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับประธานชมรมที่อยากได้สมาชิกกันเท่าไหร่ สามารถเพิ่มลดได้ตลอดเวลา

ไม่ถึงสามสิบนาที ความวุ่นวายเมื่อก่อนหน้าสงบลงอย่างน่าเหลือเชื่อ เด็กนักเรียนเริ่มกลับไปนั่งที่ที่จับจองเอาไว้ หลาย ๆ ชมรมเริ่มเก็บลูกโป่งที่เอามาห้อยโตงห้อยเตงเพื่อดึงดูด เพราะได้จำนวนที่ต้องการ บางชมรมยังคงรอคอยอย่างมีความหวังให้มีคนสนใจเข้ามาเลือก บางชมรมล้มเลิกไป เก็บของได้แค่ไหนเอาแค่นั้น ปีหน้าว่ากันใหม่ ช่วงเวลาของการเลือกชมรมมันช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน