Share

CHAPTER SIX

Author: Zephyrine
last update publish date: 2026-11-12 23:20:46

ARMIA

MARIING nakatitig sa akin ang mga mata ni Jonathan, matapos niya akong halikan. Ramdam ko ang pag-wawala ng sarili kong dibdib sa kaba. Kaya ang bawat tibok niyon ay parang tambol na nagmamadaling tumalon palabas. Halos mawalan na ako ng balanse ang mga tuhod ko, pero pinilit ko pa ring itayo ang natitira kong pride.

Hinding-hindi ako magpapadala sa lalaking ito. Not this time. Not after everything he put me through.

“Ang kapal ng mukha mong halikan ako!”

galit kong saad.

Ngunit ngumiti lang ito ng nakakaloloko Kaya lalo akong naasar dito.

“Palalagpasin ko ang ginawa mo sa akin, Mr. Villegas at iisipin ko na lang na hindi mo iyon sinasadya, ngunit kapag inulit mo iyon ay kakasuhan kitang harassment, kapag hindi mo pa ako pinakawalan, at tsaka naghihintay na si Jason sa akin.” Mariing kong saad, pero may diin ang bawat salita para ipakita sa kanyang hindi ako natatakot.

“Let him wait a little longer, We’re not done talking yet, Armia. Pasensya ka na kung nahalikan kita hindi ko kasi mapigilan.” Seryoso pero may halong pakiusap na sagot niya, ang mukha ay ilang pulgada na lamang ang layo sa akin.

“Wala na tayong dapat pag-usapan! Tapos na tayo, Mr. Villegas! Limang taon na ang nakalipas! Bakit ba pilit mong binubuhay ang mga multo ng nakaraan? Kung may gusto kang marinig na kasinungalingan para tumigil ka na, sige! Ano ba talagang gusto mo sa akin?!” sigaw ko sabay tulak nang buong lakas sa matipunong dibdib niya.

Nanginig ang boses ko sa dulo. Naramdaman ko na naman ang mainit na likido na nagbabadyang pumatak mula sa aking mga mata, pero mabilis ko iyong nilabanan.

Hinding-hindi ako iiyak sa harap niya. Ayokong makita niya na mahina pa rin ako pagdating sa kanya. Tumitig siya nang diretso sa mga mata ko, hinahanap ang bawat emosyon na pilit kong ikinukubli.

“I want the truth, Armia, I want to know if that boy... if Jason is my son.” He whispered, his voice cracking slightly, sending a sharp pain straight to my chest. Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

Nanigas ang buong sistema ko. Pilit akong ngumiti nang mapait, kahit alam kong namumutla na ang labi ko.

“Your son? You’re delusional, Jonathan. Napaka-arrobarte mo naman para isiping dahil lang may pagkakahawig kayo ng isa paningin mo ay anak mo na? Napangkin ko lang ang batang iyon! Paano mo nasasabi ang mga bagay na ‘yan nang walang ebidensya? Dahil ba CEO ka at mas lalo ka yumabang I mean yumaman, pwede mo na akong pagbintangan ng kahit na ano?” pag-uulit ko na may halong sarkasmo.

“Then let me prove it,” mabilis niyang sagot, walang takot sa kanyang mga mata.

“Let me run a proper test. Kung sinabi mong pamangkin mo siya, bakit takot na takot kang mag-imbestiga ako? Bakit sa tuwing binabanggit ko ang bata, nanginginig ang mga kamay mo, Armia? Look at me and say it again. Sabihin mong hindi ko siya anak!” madiing saad niya sabay kapit ng dalawang palad niya sa aking balikat.

Natulala ako. Ang lapit-lapit niya, Kaya ramdam na ramdam ko ang init ng kanyang katawan na pumapagitna sa akin at sa pintu. Ang mga mata niyang dati ay puno ng malamig na kawalang-pakialam noong kasal pa kami, ngayon ay nag-uumapaw sa matinding pagsisisi at determinasyon.

“You have no right, You gave up that right five years ago, Jonathan. Noong gabing pinili mong tignan ako bilang anino ng ate ko. Noong gabing pinili mong itaboy ako palayo habang lumuluha ako sa harapan mo ay pinutol ko na ang anumang nararamdaman ko sayo. At tsaka bakit ngayon na maayos na ang buhay ko nang wala ka, bigla kang susulpot para guluhin na naman ang lahat?” nanginginig kong bulong, ang mga luha ay tuluyan nang kumawala sa aking mga mata.

Parang tinamaan siya sa sinabi ko. Kaya unti-unting lumuwag ang pagkapit niya sa mga balikat ko, at napaatras siya nang bahagya. Ang mukha niya ay napuno ng matinding kirot at pagka-konsensya.

“I know…” boses niya ay basag na basag na halos hindi ko na marinig… I know I was a monster to you back then, Armia. I was blind... I was drowning in my own grief, and I punished you for something you never did. But please... give me a chance to fix it. Give me a chance to be a father to my son... and a real husband to you.”

‘Husband?’ Para akong sinampal ng salitang iyon. Matagal ko nang ibinaon sa hukay ang titulong iyon. Ngayon, pagkatapos ng lahat ng sakit, sasabihin niya sa aking gusto niyang ulitin ang lahat?

“No, Too late, Mr. Villegas. Tapos na tayo. At hinding-hindi ko ipagkakatiwala sa iyo ang sarili ko.” mariin kong sabi habang pinupunasan ang aking mga luha gamit ang likod ng aking kamay.

Bago pa siya makapagsalita muli, lumingon ako sa gilid nang biglang tumunog ang telepono sa kanyang mesa, ang direct intercom line na konektado sa lobby at security desk. Sunod-sunod ang pag-ring nito, lumilikha ng nakakabinging ingay sa tahimik na opisina.

“Answer that,” seryoso kong sabi.

“Let it ring,” aniya habang dahan-dahang lumalapit ulit sa akin, parang ayaw niyang pakawalan ang sandaling ito.

“Tumatawag ang security, Jonathan! Baka may emergency sa ibaba!” pagdadahilan ko nang makita kong hindi siya natitinag.

“Kaya let me go!”

Dahil sa sunod-sunod na pag-ring at sa mabilis kong pagtulak sa kanyang balikat nang lumingon siya nang bahagya para tingnan ang tumutunog na aparato, nakahanap ako ng maliit na espasyo.

At sa isang iglap, lumusot ako sa kanyang gilid, hinawakan ang doorknob, at mabilis na binuksan ang p***o palabas ng executive office.

“Armia! Wait!” sigaw niya mula sa loob.

Pero hindi na ako lumingon pa. At tumakbo ako patungo sa elevator, mabilis na pinindot ang button, at halos mangiyak-ngiyak ako nang bumukas ito agad.

Pumasok ako at mabilis na pinindot ang close button habang nakatitig sa mukha ni Jonathan na nagmamadaling lumabas ng kanyang opisina para sundan ako.

Huli na siya. Sumara na ng p***o ng elevator, at tuluyan na akong dinala pababa. Pagdating ko sa lobby, mabilis akong lumabas ng gusali at sumakay ng taxi pauwi sa aming tinitirhan.

At habang nasa bumibiyahe ako ay hindi mapigilan ng isipan ko ang mga naging tagpo kanina. Ang titig niya, ang mga salita niya, ang init ng katawan niya, lahat ng iyon ay nagpabalik sa mga alaala na matagal ko nang pinilit kalimutan.

‘Anak mo si Jason, Jonathan... Kung malalaman mo ang totoo, kaya mo ba kaming panindigan nang walang halong awa o konsensiya lamang? O iiwan mo rin ba kami sa huli?’

Pagdating ko sa bahay ni Nanay Belen, sinalubong ako agad ng antok na ngiti ng aking anak. Si Lucas ay mahimbing nang natutulog sa maliit na sofa habang kayakap ang paborito nitong laruan na robot.

“Oh, hija, bakit ngayon ka lang? Nag-overtime ka na naman ba ng sobra,” bungad sa akin ni Nanay Belen habang inaabot ang aking bag.

“Kanina pa nagtatanong ang batang ito kung nasaan ka raw, hanggang sa nakatulog na sa kahihintay.” Dugtong pa nito.

Lumapit naman ako kay Jason, at hinaplos ko ang maitim at makapal nitong buhok na mana na mana sa kanyang ama. Ang matangos na ilong, ang hugis ng mukha, ang paraan ng pagtulog nito. lahat ay litaw na litaw kung sino ang pinagmulan nito.

Kaya lumandas na naman agad ang mga luha sa mga mata ko, pero agad ko itong pinunasan dahil ayaw kong makita ni Nanay Belen na umiiyak ako.

“Maraming ginawa sa opisina, Nay, pasensya na po kung napuyat kayo sa kaga-antay sa akin,” pagsisinungaling ko habang kinakarga si Jason para ilipat sa kwarto namin.

“Sus Ikaw na bata ka. Ayos lang iyon, alam ko namang ginagawa mo ito para sa kinabukasan ng apo ko,” ani ni Nanay Belen habang tinutulungan akong ayusin ang unan sa kama. Apo na ang tawag nito sa akin pati na kay Jason dahil para naman itong ina dahil matagal tagal na rin kaming magkakilalang dalawa.

Nagpaalam na rin ito matapos kong ibigay sa kanya ang konting halaga para sa pag aalaga niya kay Jason sa araw na iyon ayaw pa sanang tanggapin nito pero pinilit ko dahil naglaan naman siya ng oras lalo na at nag iisa na ito sa buhay kaya need din nito ang paggastos sa araw-araw, kaya napilitan na itong tanggapin ang binigay kong pera.

ITUTULOY

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • RECLAIMING HIS RUNAWAY EX-WIFE   CHAPTER TEN

    ARMIA HINDI ko alam kung gaano katagal kaming nanatili sa loob ng tahimik na sasakyan, habang ang init ng kanyang palad ay nanunuot sa nanginginig kong palad na hawak niya. Ang bawat paghinga ko ay mabigat, at tila ba ang bawat hibla ng katinuan ko ay unti-unting nauupos sa bawat pulgadang paglapit ng kanyang mukha.Gusto ko siyang itulak. Gusto kong hilahin ang kamay ko sa pagkakahawak niya at sabihing…‘Huwag kang umasta na parang may karapatan ka pang hawakan ako’, pero ang traydor kong katawan ay nanatiling nakapako sa kinauupuan ko. Ang amoy ng pamilyar na pabango niya na humahalo sa malamig na hangin ng aircon ay parang kawit na humihila sa akin pabalik sa mga panahong wala pang sugat, walang galit, at walang limang taon ng pagdurusa.“Jonathan… itigil mo na ito nababaliw ka na.” Nanginginig kong bulong, sapat na para marinig niya iyon. Habang unti-unting humigpit ang hawak niya sa aking kamay bago dahan-dahang bumaba ang tingin niya sa aking mga labi. Ramdam ko ang pagpigi

  • RECLAIMING HIS RUNAWAY EX-WIFE   CHAPTER NINE

    ARMIA NANG sumapit ang alas-sais ng gabi, akala ko ay nakatakas na ako. Inayos ko na ang mga gamit ko sa ibabaw ng mesa, handang-handang tumakbo ako papuntang elevator pauwi kay Nanay Belen at kay Jason, nang bumukas ang pinto ng executive office.Lumabas si Jonathan. Suot na niya ang kanyang itim na suit na mas lalong nagpalitaw sa tindig at kagwapuhan niya, hawak ang kanyang attachcase sa isang kamay habang ang kabilang kamay ay nakasuksok sa bulsa ng pantalon. Malamig at seryoso ang mukha nito, ngunit may kakaibang kislap ng determinasyon sa mga mata nang dumapo iyon sa akin.“Saan ka pupunta?” tanong niya, ang boses ay may awtoridad na nagpatigil sa mga paa ko.“Uuwi na pi,” mabilis kong sagot nang hindi tumitingin nang diretso sa kanya. “Tapos na ang working hours ko, Mr. Villegas. Kung wala na kayong ipag-uutos, mauuna na ako.”“Hindi ko sinabing tapos na ang trabaho mo para sa araw na ito,” sagot niya habang naglalakad palapit sa akin. “Kailangan ko ang personal secretary ko s

  • RECLAIMING HIS RUNAWAY EX-WIFE   CHAPTER EIGHT

    ARMIA HINDI ko hinayaang magtagumpay si Jonathan na sirain ang araw ko. Matapos ang mainit na tagpo naming iyon sa loob ng kanyang opisina, ibinuhos ko ang buong atensyon ko sa trabaho. Nag-ayos ako ng mga dokumento, nag-verify ng mga schedule, at sinigurong walang kahit isang maliit na detalye ang makakaligtaan. Ayokong magbigay ng kahit anong dahilan para masabihan niya akong incompetent.Pero sadyang mapaglaro ang tadhana. Bandang hapon, habang nagdadala ako ng karagdagang financial statements sa kanyang mesa nang walang katok-katok, dahil naiinis pa rin ako sa kanya ay naabutan ko siyang may kausap sa telepono.Natigilan ako sa pintø. Nakatalikod siya habang nakatanaw sa malawak na glass window ng kanyang opisina, maluwag ang kurbata at bahagyang gusot ang manggas ng kanyang polo.“I don’t care about the board’s approval on that specific clause. Just fix it,” seryoso at malamig na utos niya sa kausap bago ibinagsak ang linya.Pagharap niya, agad ding sumalubong sa akin ang mga

  • RECLAIMING HIS RUNAWAY EX-WIFE   CHAPTER SEVEN

    KINABUKASAN maaga akong pumasok sa Villegas Corporation. Para ipagpatuloy ang pagiging sekretarya ko, Hindi ko nga alam kung anong uri ng kabaliwan ang sumapi sa akin nang pirmahan ko ang kontrata bilang Secretary ng lalaki na iyon pero dahil Kay Jason ay titiisin ko na lang ang kamalasan na nangyayari ngayon sa buhay ko, kung matatawag ko nga bang kamalasan nga ito ngayon. Pero ano nga bang laban ko? Mas mataas ang sahod, doble ang porsyento ng komisyon, at higit sa lahat, kailangan ko ang perang ito para kay Jason. Isa pa, mas gusto ko nang nasa ilalim ako ng mga mata niya kaysa sa nagtatago ako sa kanya para mabantayan ko rin ang mga gagawin ni Jonathan, kinakabahan man sa bawat tawag o imbestigasyon na baka sikretong isagawa niya likod ko. Kung gusto niyang mag-imbestiga, ibibigay ko sa kanya ang mukha ng isang Armia na palaban at hindi na lang basta tatahimik pa.“Armia,” natigilan ako sa pag-aayos ng mga dokumento sa ibabaw ng aking table na ilang metro lang ang layo sa malaki

  • RECLAIMING HIS RUNAWAY EX-WIFE   CHAPTER SIX

    ARMIA MARIING nakatitig sa akin ang mga mata ni Jonathan, matapos niya akong halikan. Ramdam ko ang pag-wawala ng sarili kong dibdib sa kaba. Kaya ang bawat tibok niyon ay parang tambol na nagmamadaling tumalon palabas. Halos mawalan na ako ng balanse ang mga tuhod ko, pero pinilit ko pa ring itayo ang natitira kong pride. Hinding-hindi ako magpapadala sa lalaking ito. Not this time. Not after everything he put me through.“Ang kapal ng mukha mong halikan ako!”galit kong saad.Ngunit ngumiti lang ito ng nakakaloloko Kaya lalo akong naasar dito.“Palalagpasin ko ang ginawa mo sa akin, Mr. Villegas at iisipin ko na lang na hindi mo iyon sinasadya, ngunit kapag inulit mo iyon ay kakasuhan kitang harassment, kapag hindi mo pa ako pinakawalan, at tsaka naghihintay na si Jason sa akin.” Mariing kong saad, pero may diin ang bawat salita para ipakita sa kanyang hindi ako natatakot. “Let him wait a little longer, We’re not done talking yet, Armia. Pasensya ka na kung nahalikan kita hin

  • RECLAIMING HIS RUNAWAY EX-WIFE   CHAPTER FIVE

    ARMIA ANG bawat araw na lumilipas ay parang paglalakad sa ibabaw ng manipis na yelo, dahil isang maling hakbang ko lamang ay maaari akong lumubog sa malamig at malalim na tubig ng katotohanan. Sa kabila ng mabibigat na responsibilidad at presyon sa bagong posisyon, pinanatili ko ang aking propesyonalismo at determinasyon na itago ang tunay na katotohanan ukol sa aking anak.“Ms. Bronel, kailangan ko na ang summary report para sa Q3 logistics expansion bago mag-a-alas-dose,” malamig na utos ni Mr. Vergara habang dumadaan sa aking mesa at nagpatong ng makakapal na folder.“Opo, Sir. Nirereview ko na lang po ang huling adjustments at ipapadala ko na sa opisina ninyo bago mag-tanghalian,” magalang at matatag ko namang sagot habang ipinapakita ang ngiti.“Good. Alam kong maaasahan ka rito sa executive floor, Armia. Keep up the good work,” pagpupuri niya bago tuluyang naglakad patungo sa conference room.Pagkaalis niya, ay napabuntong-hininga ako nang malalim. Hinawakan ko ang gilid n

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status