Chapter 4

Vanessa’s Point of View

“Dmn, why are you still there? Let’s go.”

Nakita ko si Darius na nakasimangot na nakatingin sa akin bago lumipat ang tingin kay Mommy. "Tita—I mean, Mom, kunin ko na po ang anak n'yong matigas ang ulo."

Natawa nang mahina si Mommy sabay takip ng bibig gamit ang kanyang kamay, habang ako naman ay halos malaglag ang panga sa gulat. Aba, aba! Anong 'Mom' agad ang tawag niya kay Mommy? Napaka-smooth ng bekibels ko!

“Sige, iho. Ingatan mo ang prinsesa namin ha? At ikaw Vanessa, huwag mo masyadong saktan o utos-utusan ang mapapangasawa mo,” nakangiting bilin ni Mommy habang makahulugang nakatingin sa aming dalawa.

“Huwag kayong mag-alala, Mom. Ako na po ang bahala sa kanya. Tutal, mabilis lang naman siyang utuin gamit ang pagkain, kaya madali ko siyang mapapaikot,” sarkastikong bulong ni Darius sa gilid ko bago ako hinila sa braso palabas ng living room.

“Hoy! Anong sabi mo? Sinong mabilis utuin ha?!” singhal ko habang nagmamadaling humahakbang para sabayan ang mahahaba niyang mga binti. “At tsaka kailan ka pa natutong tumawag na 'Mom' kay Mommy? Ang kapal ng mukha mo, Darry!”

Binitawan niya ang braso ko paglabas namin sa pintuan at hinarap ako nang may nakataas na kilay. Napakagwapo niya talaga kahit kailan—kahit noong nag-aaway kami sa past life ko, hindi ko maikakailang artista ang peg ng lalaking ito. Ang kaso, ang sungit-sungit! Parang laging pinag-iinitan ng mundo.

“Una sa lahat, aksidente ang pagtawag ko ng 'Mom' na iyon, okay? Nadala lang ako sa momentum ng delusional serye na pinasok mo,” asik niya habang binubuksan ang p***o ng kanyang mamahaling itim na sports car. “Pangalawa, anong kalokohan na naman ba ang pumasok sa kokote mo at ako pa talaga ang napili mong ipakasal sa sarili mo? Wala ka bang matinong maisip, Vanessa? Anong klaseng laro na naman ba 'to para magpapansin sa Hendrix na 'yon?”

Sumakay na rin ako sa passenger seat habang nakasimangot. Pagkapasok na pagkapasok niya sa driver's seat ay agad ko siyang hinarap.

“Anong kalokohan ka diyan? Sinabi ko na ngang gusto ko na siyang layuan! Ayoko na kay Hendrix, period. No more chasing, no more kat*angahan!” depensa ko. “Tsaka anong masama kung ikaw ang pinili ko? Ikaw ang best friend ko, diba? Edi 'best friends to lovers' ang peg natin! Very modern romance lang.”

Napapikit si Darius at napahilot sa kanyang pelote habang mahigpit na hinawakan ang manibela.

“Best friends to lovers? Baliw ka ba? Sinong nagsabi sa’yong…—I mean, alam mong hindi kita pwedeng maging girlfriend o asawa!” mabilis na bawi niya habang medyo naiilang ang tingin. “At isa pa, babae ka! Babae ang type ko... I mean, lalaki! Argh, bwisit! Ang gulo mo kasi kausap!”

Napatitig ako sa kanya habang nakatagilid ang ulo ko. Ganyan talaga kapag bagong out o naguguluhan pa sa identity, nabulol pa ang lolo mo! Hahaha, cute.

“Eh ano naman ngayon kung bading ka? Pwede naman tayong maging platonic married couple! Living under one roof, chikahan sa gabi tungkol sa mga pinapanood nating K-drama, tapos kanya-kanya tayong buhay pagdating sa personal matters! Perfect arrangement, diba?” nakangiting suhestiyon ko pa, sabay kindat sa kanya.

Tiningnan niya ako nang napakalalim. Yung mga titig niyang diretso sa mata ko na tila gustong basahin ang buong kaluluwa ko.

“Platonic?” sarkastikong ulit niya, sabay halakhak nang mahina na tila bang naiinis na ewan. “Vanessa, gaano ba katigas yang ulo mo? Sa tingin mo ba talaga matitiis kitang kasama sa iisang bahay nang parang wala lang? Sa dinami-dami ng taon na pinanood kitang magpakagago sa ibang lalaki... tingin mo ba laro lang 'to para sa akin?”

Kumunot ang noo ko. Ano raw? Pinanood akong magpakagago kay Hendrix? Ah, sabagay! Nagseselos nga pala siya no’n kasi type niya si Hendrix sa past life ko! Kawawa naman pala ang bekibels ko, nasasaktan sa unrequited love niya kay Hendrix.

“Naintindihan kita, Darry. Masakit talaga kapag ang gusto mo ay may gustong iba. Pero huwag kang mag-alala! Simula ngayon, tutulungan kitang makapag-move on kay Hendrix!” buong tiwala kong sabi sabay tapik sa balikat niya.

Napatunganga si Darius sa akin. Para siyang nawalan ng lakas ng loob at napasandal na lang sa kanyang upuan, bago bumuntong-hininga nang napakalalim.

“Diyos ko, tutulungan mo 'ko? Ang tanga mo talaga kahit kailan, Vanessa,” bulong niya sa sarili habang pinalalabas ang sasakyan sa gate.

“Hoy, narinig ko 'yon!” asik ko.

“Manahimik ka diyan at mag-seatbelt. Tutal ikaw ang nagdesisyon nito, panindigan mo. Dahil sisiguraduhin kong sa bahay ko... hindi ka makakatakas sa akin.”

ITUTULOY